Tibetan
༡༡༦ ༡༡༦ རྗེ་སྒམ་པོ་པ་དེ་ཉིད་དང་དབྱེར་མ་མཆིས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་སྲས་རྗེ་སྒོམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྙིང་པོས་རྗེ་སྒམ་པོ་པ་འདས་པའི་རྗེས་སུ་རྗེ་སྒམ་པོ་པའི་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ལ་གདམས་པ་དབྱངས་སུ་མཛད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ལ། །གཞི་རྩ་ཆོད་པའི་རྟོགས་པ་འཆར། །སྒོམ་ཐུན་དུ་བཅད་དུ་མེད་པ་ལ། །དུས་གསུམ་གཉུག་མར་འཆར་ཡང་འཚལ། །ཚུལ་འཆོས་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ། །རང་ཁྲིས་མེད་པའི་གཞན་ཕན་འཚལ། །རེ་དོགས་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ལ། །གོམས་པ་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་ཡང་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལག་ཏུ་བླང་བའི་གདམས་ངག་ཅིག་ཐུགས་ལ་འདོགས་པར་ཞུ་ཟེར་བ་ལ་ཡང་གསུངས་པ། དབྱངས་དེ་དང་གཅིག་སྟེ་འདི་དང་གཉིས། །ལྷན་གཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཉིད་འདི། །ཙིར་གྱིས་བཟུང་ན་གཉུག་མ་ཡིན། །ལྷོད་ཀྱི་གློད་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན། །ལྷན་གྱི་རྟོགས་ན་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་སྤང་བྱར་མི་འདོད་ཅིང༌། །མི་རྟོག་ཆེད་དུ་མི་སྒྲུབ་པ། །སྙེམས་བྲལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། །གསལ་སྟོང་རིག་པ་རྗེན་པ་འདི། །མ་ཡེངས་སྐྱོང་བ་མན་ངག་ཡིན། །མེད་ན་ཤེས་པ་གློད་ལ་ཞོག །ཕ་འཛམ་གླིང་གྲགས་པས་དེ་སྐད་གསུངས། །ཞེས་འབྱུང་བའི་དོན། ལྟ་བའི་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་དང་བྲལ་བའི་རྩ་བ་ཆོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་ལྟ་བ་ནི་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྟོགས་ལྡན་དེས། དངོས་པོ་བྱས་པ་ཅན་སྒོམ་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་སྒོམ་ཐུན་དུ་བཅད་མི་དགོས་པར་འདས་ད་ལྟ་མ་འོངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་འགར་ཡང་དམིགས་པ་ན་གཞི་རྩ་ཆོད་པའི་རྟོགས་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་གཉུག་མ་རྒྱ་འབྱམས་སུ་འགྲོའོ། །དེ་ལྟའི་ཉམས་མྱོང་དང་མ་བྲལ་བའི་སྒོམ་ཆེན་ལ་སྤང་བྱའི་ཉེས་པ་འགར་ཡང་མ་གཟིགས་པས་ཡང་དག་པའི་གཉེན་པོ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་མགོན་པོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་བ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལས། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་སྤང་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་འཆོས་ཀྱི་བདག་བདེ་འདོད་པའི་རང་ལ་བྲིས་ཞུགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བ་སོགས་ཀྱིས་རང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་མི་མཛད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལྟའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ལ་གདེང་ཐོབ་པ་ན་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་དོགས་པ་དང༌། སྲིད་ཞིར་ལྷུང་དོགས་ཀྱི་རེ་བ་མེད་དེ། འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་འཚལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དགོངས་སོ། །འོ་ན་གཞི་རྩ་གཅོད་པའི་ལྟ་བ་དེ་རང་སེམ
Chinese
116 116 与冈波巴大师无别的意子，贡巴·楚臣宁波，在冈波巴大师圆寂后，为冈波巴大师的所有弟子唱诵教诲，如是说： “于无犹豫之见，生起根断之证悟。于无间断之禅修，三时亦现本然。于无矫饰之行，生起无私之利他。于无希疑之果，串习相续亦应行。” 如是说后，有人说请赐予一个可以铭记于心的实修窍诀，于是又说： “此曲与彼曲，实为同一首。俱生之心性，紧 पकड़则为本然，放松则为离戏。俱时证悟则为法身。不欲舍弃分别念，亦不特意修不分别，离骄慢乃心之自性。此明空觉性赤裸裸，不散乱守护乃窍诀。若无则放松觉性。父亲扎姆林扎巴如是说。” 其意为：见解之基，蕴、界、处之诸法，皆离实有成立之根，于此状态中观之，即为见。具此见之证悟者，因无丝毫造作之所修，故无需分段禅修，于过去、现在、未来一切时中，亦不于蕴等法上作意，则根断之证悟，无有间断，本然广大。如是与体验不离之大修行者，因未见任何应舍之过患，故真实对治由上而上增长，恒时行持善妙普贤行，任运成就自性之善，而非舍弃过患，以身语意三门之矫饰，欲求自乐，以自书自入之方式守护戒律等，不能成办自他之利益。如是于见、修、行获得定解，则无有未得佛果之疑虑，亦无有堕入轮回寂灭之希求，因欲令轮涅平等之证悟达到究竟故。如是作意。那么，根断之见，即是自心
English
116 116 The mind-son of Je Gampopa, inseparable from Je Gampopa himself, Je Gompa Tsultrim Nyingpo, after the passing of Je Gampopa, sang teachings to all the disciples of Je Gampopa, saying: As it is said: "In the view without doubt, arises the realization that cuts the root. In the meditation without division into sessions, the three times also appear as innate. In the conduct without pretense, arises selfless benefit for others without self-interest. In the fruition without hope or fear, one should also rely on habituation in the mindstream." Having said this, someone said, "Please give a practical instruction that can be kept in mind," and he also said: "This melody is the same as that one, they are one and not two. This mind itself, born together, if held tightly, is innate. If loosened, it is free from elaboration. If realized together, it is the Dharmakaya. Not wanting to abandon conceptual thoughts, and not deliberately cultivating non-conceptuality, freedom from pride is the nature of mind. This clear, empty, naked awareness, guarding it without distraction is the instruction. If there is none, then release the knowing. Father Dzamling Drakpa said that." The meaning of this is: The basis of view is that all phenomena of aggregates, elements, and sense bases are devoid of inherent existence, and to view them in this state of root-cutting is the view. The realized one who possesses this view, because there is nothing whatsoever to be meditated upon as an object of fabrication, does not need to divide meditation into sessions. In all times, past, present, and future, not focusing on any of the phenomena of aggregates, etc., the realization that cuts the root will be continuous and naturally vast. Such a great meditator, inseparable from experience, does not see any faults to be abandoned, so the true antidote increases from above, and he always practices the conduct of the noble Samantabhadra, spontaneously accomplishing the virtue of his own nature. He does not abandon faults, but with the pretense of the three doors of body, speech, and mind, he desires his own happiness, and by guarding the precepts in a self-written and self-entered way, he does not accomplish the benefit of himself and others. Having gained confidence in such view, meditation, and conduct, there is no fear of not attaining Buddhahood, and no hope of falling into samsara or nirvana, because he wishes to perfect the habituation of the realization of the equality of samsara and nirvana. Thus he thought. So, the view that cuts the root is one's own mind.
Tibetan
ས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་ཕུང་སོགས་ལ་ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཏེ་བལྟ་བ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་འོད་གསལ་བའི་སེམས་འདི་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཤེས་པ་གང་གིའང་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ཞིང་མ་འདྲེས་པ་བདག་བདེན་དུ་བལྟ་བའི་གཞིར་མི་རུང་བ་མྱོང་ཙམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ནས་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་ཕྲད་པ་ལྟར་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བས་ཙིར་གྱིས་ཟུང་ལ། དེ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ན་འབྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་དང་འབྱུང་ཁུངས་སུ་གཉུག་མ་ཉིད་དུ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན། དེ་གའི་རང་ཞལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན། དེ་ཉིད་ལ་ལྷར་བསྒྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་རྩོལ་སྒོམ་མི་དགོས་པས། ལྷོད་ཀྱི་གློད་ནས་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་དེ་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངང་ནས་ལུས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་ལྷན་གྱི་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་ཏེ་བརྟེན་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཤར་ན། དེའི་རྟེན་གྱི་ལུས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་འཚང་མི་རྒྱ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་སྣ་ཚོགས་པས་ཉེ་བར་སྤྲས་པའི་ལུས་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བར་གདགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁོར་ལོ་བསྒྱུར་བའི་ལུས་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་མཚན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ལྟ་བར་གྱུར་ན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མཚན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱས་ན་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་བཞག་སྟེ། དཔེར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ལ་དག་སྟག་དང་རི་བོང་སོགས་ཐ་མལ་པའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་མཚན་དཔེ་སོགས་མེད་ན་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ན་དེ་དག་གིས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆགས་ཅན་གྱི་སྐུར་བཞེངས་པའི་གཟུགས་སྐུ་ཁྲོ་ཆགས་རྨོངས་གསུམ་གྱི་སྐུ་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དྲང་སྲོང་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོ་ཁྲོས་པའི་ཆ་བྱད་ཅན་ལིངྒ་གྱེན་སྒྲེང་སོགས་མགོ་བརྙན་དུ་མ་དང་ཕྱག་མང་དང་ཞབས་མང་སོགས་ཀྱང་དུ་མར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་
Chinese
如果认为这个地方是面向可测量的蕴等而观察的，那不是的。俱生佛的精华的光明心性，不落入八识聚的任何识的范畴，不混杂，不能作为执着我为真实的依据，仅仅是体验和觉知，就远离了有无等的一切戏论边，如同过去熟悉的人没有相遇一样，仅仅是见到就紧紧抓住。那是无始以来，如来一切法的处所和来源，本来就自然存在的。一旦那个自性显现，就不需要将它转化为神等努力和修习，只要放松放下，心性光明本身就会从远离戏论的法身状态，与身体的相好庄严的色身一同成佛，因为所依俱生心识显现为法身时，它的所依之身不可能不成佛为色身。因此，在没有显现法身之前，即使身体装饰着各种相好，也不能称之为色身，就像转轮王的身体一样。正如圣者《金刚经》中所说：“善现，如果以诸相具足而见如来，转轮圣王也应是如来。所以，不应以诸相具足而见如来。”这样说的。如果显现了法身，那么异熟身本身也被视为色身。例如，有些如来会变成老虎、兔子等普通身体。又有些人认为，如果没有相好等，就不能成为佛的色身，那么这些人就等于诽谤了所有以贪恋之心塑造的圆满佛像，以及具有忿怒、贪恋、愚痴三种形象的身体，因为世尊有仙人、夜叉、罗刹等忿怒形象，以及林伽竖立等各种头饰，以及许多手和许多脚等等。那些也是如此
English
If it is thought that this place is facing the measurable aggregates and so on to look at, it is not. This luminous mind, the essence of the co-emergent Buddha, does not fall into the category of any of the eight consciousnesses, is not mixed, and cannot be used as a basis for clinging to self as true. Just by experiencing and knowing, it is free from all extremes of elaboration such as existence and non-existence. Just seeing it is like not meeting a familiar person from the past, and it is tightly grasped. That is the place and source of all the Tathagata's dharmas that arise from beginningless time, and it is naturally present as inherent. Once that nature manifests, there is no need to transform it into a god or other efforts and practices. Just by relaxing and letting go, the luminous mind itself will attain enlightenment together with the body adorned with marks and signs from the state of the Dharmakaya, which is free from elaboration, because when the dependent co-emergent mind appears as the Dharmakaya, it is impossible for its dependent body not to attain enlightenment as the Rupakaya. Therefore, before the Dharmakaya is manifested, even if the body is adorned with various marks and signs, it cannot be called the Rupakaya, just like the body of a Chakravartin. As the noble Vajracchedika says, "Subhuti, if one sees the Tathagata by means of the perfection of marks, then the Chakravartin king should also be a Tathagata. Therefore, one should not see the Tathagata by means of the perfection of marks." Thus it is said. If the Dharmakaya is manifested, then the ripening body itself is also regarded as the Rupakaya. For example, some Tathagatas become ordinary bodies such as tigers and rabbits. Also, some people think that if there are no marks and signs, then one cannot become the Buddha's Rupakaya. Then these people are equal to slandering all the complete Buddha images that are built with attachment, and all the bodies that have the three forms of anger, attachment, and ignorance, because the Bhagavan has the angry forms of hermits, yakshas, and rakshasas, as well as various headdresses such as the erect lingam, and many hands and many feet, and so on. Those are also like that.