Tibetan
༡༠༥ ༡༠༥ ཡང་ཞལ་སྔ་ནས་ཞི་གནས་དང་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་པ་གཉིས་མི་གཅིག་ཞི་གནས་ནི་སེམས་གང་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་མི་གཡོ་བར་གནས་པ་ཡིན། སེམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་པ་ན། རྣམ་རྟོག་གི་ཡུལ་ཅི་འཆར་ཡང་བཏུབ་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་རིག་པ་སྒོར་ཐོན་མ་ཐོན་གྱི་ཁྱད་ཡིན་གསུངས་པའི་དོན་ཞི་གནས་ནི་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེའི་འགལ་ཟླའི་གཉེན་པོ་དགེ་བའི་དམིགས་པ་རེ་ལ་སེམས་གནས་ནས་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡིད་བྱེད་བཀག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་ངང་ལ་བཞག་པ་ན་ལྷའི་རྔ་བོ་ཆེ་བསྒྲགས་ཀྱང་སད་པར་མི་ནུས་ན་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཚད་དུ་བྱེད་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒོམ་ལ་འདི་སྒོམ་བཟང་ཤོས་སུ་བྱེད། དེ་ཉིད་ལ་གསལ་ཐོན་ན་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་གཡའ་དག་པ་ལྟ་བུའི་ཤེས་ཉམས་འབྱུང༌། འདི་ཙམ་ལ་གདེང་བཅས་ནས་སྔོན་གྱི་བླ་མ་བཟང་པོར་གྲགས་པ་མང་པོའང་འཕགས་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་མང་རབ་བྱུང་འདུག སྡོམ་ལྡན་ལ་རྫུན་སྨྲའི་རྩ་ལྟུང་གི་སྐབས་སུ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ནི་མ་གཏོགས་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན་ལེགས་འདུག་གོ། ཞི་གནས་ལའང་ཐེག་དམན་པ་དག་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ་བསྒོམས་ཀྱང༌། ཐེག་ཆེན་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མཚན་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་ཞི་གནས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་གཙོ་ཆེ་སྟེ། རྟེན་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཞི་གནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་སྒྲིབ་པའང་རང་དགར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་པ་ན། སེམས་ཉིད་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་འགག་འབྱུང་སྡུད་བྱེད་པས། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མ་འགགས་པའི་རོལ་པ་ལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤར་ཅིང་ཇི་ཙམ་ཤར་ཡང་མཚན་འཛིན་སོགས་སྒྲིབ་པའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱར་མ་ཆད་པར་གཡོ་བ་མེད་པར་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པ་ཡིན། རིག་པ་སྒོར་ཐོན་མ་ཐོན་ཞེས་པ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སེམས་དེའི་སྟེང་དུ་འཆར་རུང་མི་རུང་ལ་བྱེད་པ་ཡིན། ཡང་གསལ་སྟོང་གི་ཉམས་ཅི་ཡིན་ཆ་མེད་པ་ཞིག་བྱུང་ཞུས་པས། དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཡིན། འོ་སྐོལ་གྱིས་དེ་ག་ན་ཤེས་གསུངས། ཡང་ཐང་གཅིག་གསལ་ལ་གཏད་པ་མེད་པ་སྟེ་གཞི་མེད་དུ་འགྲོ་བར་འདུག་ཞུས་པས། དེ་དོན་དམ་གཉུག་མ་རང་གི་ངོ་བོ་བྱ་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ནད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཅི་བྱུང་ཡང་དེ་ལ་རིག་པ་གཏད་པས་གཞི་མེད་དུ་འགྲོ་བ་ཆོས་ཉིད་
Chinese
１０５ １０５ 还有，上师说，安住于寂止和心性之义，二者不一。寂止是心安住于所缘境，不为所动。安住于心性之义时，任何念头的境显现都可以。二者是觉性是否入门的区别。寂止是对贪等烦恼的对治，将心安住于善的所缘境上，遮止其他作意，为了获得禅定的稳固，安住于此状态，即使敲响天鼓也无法醒来，如果将此作为成就寂止的标准，那么在世间的禅修中，这是最好的禅修。如果在此基础上显现，就会产生如虚空无云般的明空觉受。仅仅以此为满足，过去很多被称为好上师的人，也自认为是圣者。如《律经》中所说，持戒者在说谎的根本堕罪时，除了慢心之外，都是好的。寂止也有小乘，为了对治烦恼障的烦恼而修习。大乘则主要以寂止的见修行对治所知障的相执。依靠寂止，所知障的遮障，以及依于此的烦恼障的遮障，也会自然消失。安住于心性之义时，心性中生灭、显现和收摄轮涅的各种法。因此，心性不灭的游舞中，一切所知显现，无论显现多少，都不会被名相执着等遮障所左右，并且对于一切所知之法，不会有穷尽，无有动摇，自然任运成就。觉性是否入门，是指自相续的一切所知是否能在此心上显现。又问，出现了一种不明不白的明空体验，这是什么？答：这是佛陀不二之心的智慧。我们如何才能知道呢？又问，一直专注于明，却无所依，似乎要消失了。答：这是胜义本初的自性。同样，无论出现什么疾病，只要将觉性专注于此，就会自然消失，这是法性。
English
105 105 Furthermore, the master said that abiding in the meaning of tranquility (śamatha) and the nature of mind are not the same. Tranquility is when the mind abides without wavering on the object on which it is placed. When abiding in the meaning of the nature of mind, whatever object of thought arises is acceptable. The difference between the two is whether or not awareness has entered the gate. The meaning of tranquility is to apply an antidote to whatever afflictions there may be, such as attachment, and to fix the mind on a virtuous object, preventing other mental activities. In order to gain stability in that samādhi, one remains in that state, and even if the great drum of the gods were sounded, one would not be able to awaken. If this is taken as the measure of accomplished tranquility, then among worldly meditations, this is the best. If clarity arises on that basis, an experience of clarity and emptiness like a clear, cloudless sky will occur. Many who were known as good lamas in the past, relying only on this, have claimed to be realized beings. As it is said in the Vinaya Sutra, it is good for those who hold vows to avoid pride, except in the case of the root downfall of lying. Even in tranquility, the lesser vehicles meditate solely for the sake of counteracting the afflictions of the afflictive obscurations. The Great Vehicle, however, primarily uses the view and meditation of tranquility as an antidote to the conceptual thoughts of the cognitive obscurations. By relying on tranquility, the obscurations of the cognitive obscurations, and the obscurations of the afflictive obscurations that depend on it, will also naturally disappear. When abiding in the meaning of the nature of mind, various phenomena of samsara and nirvana arise, cease, appear, and gather in the nature of mind. Therefore, in the unceasing play of the nature of mind, all objects of knowledge arise, and no matter how much they arise, they are not influenced by the obscurations of clinging to characteristics. Furthermore, there is no limit to all objects of knowledge, and they abide without wavering, spontaneously accomplished. Whether or not awareness has entered the gate refers to whether or not all the objects of knowledge of one's own mindstream can appear on that mind. Again, when asked about an experience of clarity and emptiness that is vague and unclear, the answer was: "That is the non-dual wisdom of the Buddha's mind. How can we know that?" Again, when asked about being continuously clear but without support, seeming to disappear into nothingness, the answer was: "That is the ultimate, primordial nature of reality." Similarly, whatever disease arises, if awareness is focused on it, it will naturally disappear, as it is the nature of reality.
Tibetan
ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། གསལ་སྟོང་གི་ཉམས་ཅི་ཡིན་ཆ་མེད་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་བློའི་འདི་ལྟར་འདུག་ཅེས་ཅི་ཡིན་གྱི་ངོས་བཟུང་མེད་པ་བློ་འདས་ཤིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་དྲི་བྲལ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། ད་ལྟ་རང་རྒྱུད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་ལམ་དུས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་འོ་སྐོལ་གྱིས་ག་ན་ཤེས་གསུངས་པའང་དེ་ལ་དགོངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱིས་བཙོན་དུ་འཛིན་མི་བཏུབ་པའི་དོན་ཡིན། ཐང་ཅིག་གསལ་ཡང་གཏད་མེད་གཞི་མེད་དུ་འགྲོ་བ་ནི་དེ་ལྟར་གྱི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཁོ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་རང་སྟོང་དུ་འགྲོ་བ་ལས་ཁོ་ཉིད་མི་སྟོང་བར་གཞིར་བྱས་ནས་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་བ་ལང་རྟས་སྟོང་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་ཚུལ་དེས་ནད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་ངོ་ལ་བལྟས་པ་ནའང་ཁོ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཆགས་ཐོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་བེམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཕྲ་རབ་དག་ལ་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་ཆར་བཤགས་པའི་ཆ་ཤས་གཅིག་ཙམ་ཡང་ལྷག་མར་ལུས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཁོང་དུ་ཆུབ་པ་ན་དངོས་ཆོས་ཀྱི་འཁྲུལ་བློ་སངས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གནད་འདི་དཔྱིས་ཕྱིན་པའི་རྟོགས་པ་ཐོབ་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པར་གྱུར་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྟོན་ནུས་པ་འབྱུང་ཞིང༌། དེང་སང་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་དཔོན་སློབ་དག་གིས་མཆིད་མོལ་གླེང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་བྱ་ནི་བེམ་ཤེས་སོགས་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པའི་ཆ་ཁོ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་སྟོང་བྱ་མ་ཡིན། སྟོང་བྱ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་རང་བདེན་པ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་པ་དེས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོན་ནུས་པ་ག་ལ་ཞིག རྟེན་འབྱུང་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲོས་མཚན་གྱི་ཆ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ཞེན་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་ཉམས་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆགས་སྡང་མངོན་གྱུར་ཙམ་ཡང་མགོ་གནོན་པར་ནུས་པ་ཡེ་མི་འབྱུང་ཞེས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་བསྟན་བཅོས་སྔར་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །ཡང་རླུང་དབུ་མར་ཇི་ལྟར་ཚུད་ཞུས་པས། ཡང་དག་པར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ཚུད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཙ་ན་ཡིན། དེ་མ་གཏོགས་པ། ར་རོ་བ་དང་བརྒྱལ་བ་དང༌། འཁྲིག་པ་སྤྱོད་པ
Chinese
意思是说，不了解明空的体验是什么，就是之前所说的庸常的意识，这种意识是分别念，错觉的显现。不了解这是什么，就变成了一种超越思维的状态。当它达到完全无垢的极致时，就是佛的智慧。现在，当它在自续中显现时，就是道时瑜伽的现证实相的智慧。因此，我们说“在哪里知道”也是指这个。因此，庸常的意识不能被错觉的意识所囚禁。即使片刻的清晰，也变得无所依，无基础，那是因为庸常的意识也变成了它自己的自性空性，而不是它自己不空，而是以其他法为空性的空性，就像牛被马空了一样。以它自己的自性空性的方式，当我们观察疾病等所有现象的自性时，它们也以它们自己的自性为空性，在有为法的物质和意识的层面上，即使将微尘和意识的刹那分割成数百万份，也不会剩下一丝一毫，当我们理解这一点时，现象的错觉就会消除。如果对这个关键点有透彻的理解，就会成为证悟空性的瑜伽士，并且能够毫不费力地展示空性的神变。现在，宗喀巴师徒之间讨论的所有法，都是各自自性空性的空性之所空，不是物质和意识等起作用的事物的自性本身是空性之所空。他们认为空性之所空是自性成立的事物，这种见修行是无法展示证悟空性的神变的。依靠对缘起作用的事物的显现特征不执著的空性体验的证悟，甚至无法压制丝毫的贪嗔显现，所有的大乘经论都是这么说的。又问风如何入中脉，完全不退转地进入中脉只有成佛时才能做到。除此之外，喝醉、昏厥和性行为
English
The meaning of what was said is: not knowing what the experience of clarity and emptiness is, is the ordinary consciousness previously mentioned. This consciousness is the appearance of delusion of consciousness. Not knowing what this is, it becomes a state beyond thought. When it reaches the ultimate purity, it is the wisdom of the Buddha. Now, when it manifests in one's own continuum, it is the wisdom of direct perception of yoga during the path. Therefore, when we say "where to know" also refers to this. Therefore, ordinary consciousness cannot be imprisoned by deluded consciousness. Even a moment of clarity becomes without support and without foundation, because that ordinary consciousness also becomes its own self-emptiness, rather than it itself not being empty, but emptiness being empty by other dharmas, like a cow being emptied by a horse. In the way that it is empty by its own self-nature, when we look at the self-nature of all phenomena such as diseases, they are also empty by their own self-nature. On the level of conditioned phenomena, the material and consciousness, even if we divide atoms and moments of consciousness into hundreds of millions of parts, not even a single part will remain. When we understand this, the delusion of phenomena will be eliminated. If one obtains a thorough understanding of this key point, one will become a yogi who realizes emptiness, and will be able to effortlessly display the magical powers of emptiness. Nowadays, all the dharmas discussed by Tsongkhapa and his disciples, the object to be emptied, which is empty by its own self-nature, is not the self-nature of things that function, such as matter and consciousness, that is the object to be emptied. They consider the object to be emptied to be a self-established thing, and this view and practice cannot display the magical powers of realizing emptiness. Relying on the realization of the experience of emptiness, which is free from attachment to the manifestations of dependent arising and functioning phenomena, one cannot even suppress the slightest manifestation of attachment and aversion. All the Mahayana sutras and treatises have said this. Again, when asked how the prana enters the central channel, entering the central channel completely without regression only happens at the time of Buddhahood. Apart from that, being drunk, fainting, and engaging in sexual activity