Tibetan
། དྭགས་པོ་བཀའ་བརྒྱུད་ཀྱི་བླ་མ་ཚད་མ་དག་གིས་སྡེ་འཁྲུག་མཛད་པ་ལྟ་བུའི་ཕྲིན་ལས་སྐྱོང་བ་ལའང་མཆོག་ཏུ་དད་པ་བྱ་བའི་གནས་ཁོ་ནའོ། །ཡང་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ།སེམས་ཙམ་པས་རིག་པ་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད། དབུ་མ་པས་རིག་པ་ཉིད་དེ་དང་དེར་མ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་སྐྱེ་མེད་དུ་འདོད། དེ་ལ་གསང་སྔགས་པས་རིག་པ་བདེ་བའི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་དེ་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད། རྫོགས་ཆེན་པས་དེ་ཉིད་ཕྱལ་སྟོང་དུ་ལ་བཟླས་ཏེ་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད། ཕྱག་རྒྱ་པ་རྣམས་དེ་ཉིད་བཏང་སྙོམས་ཙམ་དུ་བྱས་ནས་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་ཀྱང༌། དེ་ལྟའི་ཚུལ་གྱི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་བློས་བྱས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ཡིན། བློས་བྱས་དེ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་དུ་མ་སོང་བྱས་ནས་ལྟ་སྒོམ་དུ་རིག་པའི་གནས་ལུགས་དེ་ལྟར་འདོད་ཅིང་ཞེན་པས། དེ་དང་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཉམས་མྱོང་མ་དག་གི་རིང་ལ་བློ་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཤར་བ་མི་སྲིད། འོན་ཀྱང་གྲུབ་མཐའ་དང་ཐེག་པའི་རིམ་པ་དང་སྒོ་བསྟུན་པའི་ཉམས་རྟོགས་ཀྱང་རང་སའི་བསག་སྦྱང་གི་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་འབྱུང་བའི་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་དང་རང་གི་བསོད་ནམས་ཡིན་པར་ནན་ཏན་དུ་བསྒོམ་བྱ་ཁོ་ནར་གསུངས་སོ། །གནད་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མགོན་པོ་འབྲི་ཁུང་པས། ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་མ་རེག་པ། འོད་གསལ་ལས་འདས་པ་དགའ་བ་བཞི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ལྟ་བ་དང་རྟོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང༌། ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་ངོ་བོ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་གསལ་ལ་མ་འགགས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཡེ་ནས་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ་བའོ། །དེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་གཞན་སྣང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བཞག་སྙམ་ན། བློ་འདས་ཀྱི་རིག་པ་དེ་ཉིད་དྲི་མེད་དུ་སོང་བ་ན་རྟོག་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་སམ་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གར་ཁྱབ་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་ལ། དེས་གར་ཁྱབ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་རུང་གིས་ཁྱབ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུས་གར་ཁྱབ་གཞན་སྣང་གཟུགས་སྐུས་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་འདི་ཡིན་ཞེས་འཁྲུལ་པའི་བློ་ལས་འདས་སོ། །ཚུལ་འདི་ཁོང་དུ་ཆུབ་ན་སངས་རྒྱས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུའི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ
Chinese
达波噶举的具相上师们，对于如同制造争端一样的利生事业，也唯有生起极大的信心的必要。又这样说道：唯识宗认为觉性本身是胜义谛实有成立的；中观宗认为觉性本身是不成立为彼和此的胜义谛无生；对此，密宗行者将觉性生起为安乐的自性，并作为见修行；大圆满行者将此在原始空性中反复修持，并作为见修行；大手印行者们将此仅仅作为舍弃，并作为见修行。然而，如此之理的证悟全部都是造作的见修行。因为造作的仅仅是庸常意识状态的见修行，所以对于觉性的状态如此地执着和贪恋，与此相应的证悟体验，在未清净的期间，离戏的自性显现是不可能的。然而，与宗派和乘的次第和门相符的体验和证悟，也与自身所处的积累和净化的份相符而产生，这是上师的加持和自身的福德，应当精进地修习。正因为这个要点，贡布直贡巴说：未触及三大，超越光明，胜过四喜的见和证悟。又这样说道：庸常意识的自性本身，也有法相有法的心之自性和法性义之自性两种，前者是明而无碍，显现为各种各样的。后者是：本来就知道此的自性是离戏的，此觉性不依赖于其他的觉性而解脱为自生的智慧。那么在佛的果位上，证悟智慧法身和异相色身等等是如何安立的呢？当超越分别念的觉性变得无垢时，就是证悟智慧法性身。智慧或觉性本身以何处周遍，就以空性周遍；由此何处周遍，就以能产生色等等各种显现周遍，因此佛的智慧法身以何处周遍，异相色身就以何处周遍，这就是佛的安住方式，超越了迷惑的分别念。通达此理，就能了解殊胜佛陀化身的意续。
English
The qualified masters of the Dagpo Kagyu, even for the benefit of beings like creating conflicts, it is only necessary to generate great faith. Again, it is said like this: The Mind-Only school believes that awareness itself is ultimately truly established; the Madhyamaka school believes that awareness itself is the ultimate unborn that is not established as this or that; to this, the secret mantra practitioners generate awareness as the nature of bliss and practice it as view and meditation; the Dzogchen practitioners repeat this in primordial emptiness and practice it as view and meditation; the Mahamudra practitioners simply abandon this and practice it as view and meditation. However, all the realizations of such a principle are fabricated view and meditation. Because the fabricated is merely the view and meditation of the state of ordinary consciousness, so clinging and craving to the state of awareness in this way, the experience of realization corresponding to this, during the period of uncleanness, the nature of freedom from elaboration is impossible to arise. However, the experience and realization that are in accordance with the order and gate of the doctrines and vehicles also arise in accordance with the accumulation and purification of one's own place, which is the blessing of the guru and one's own merit, and should be diligently practiced. Precisely because of this point, Gonpo Drikungpa said: The view and realization that have not touched the three great things, that transcend luminosity, and that are superior to the four joys. Again, it is said like this: The nature of ordinary consciousness itself also has two aspects: the nature of the mind as a phenomenon and the nature of the meaning of reality. The former is clear and unobstructed, appearing in various ways. The latter is: knowing from the beginning that the nature of this is free from elaboration, this awareness is liberated as self-born wisdom without relying on other awareness. Then, how are the realization of the wisdom Dharmakaya and the Sambhogakaya, etc., established in the state of Buddhahood? When the awareness that transcends conceptual thought becomes immaculate, it is the realization of the wisdom Dharmata Kaya. Wherever wisdom or awareness itself pervades, it pervades with emptiness; therefore, wherever it pervades, it pervades with the ability to produce various appearances such as form, etc. Therefore, wherever the wisdom Dharmakaya of the Buddha pervades, the Sambhogakaya pervades, and this is the way the Buddha abides, which transcends the deluded conceptual thought. Understanding this principle can understand the mindstream of the supreme Buddha's incarnation.
Tibetan
་རྟོགས་ཡེ་ཆོས་སྐུ་མེད་པར་བེམ་སྟོང་དུ་འདོད་པ་དང༌། འགའ་ཞིག་དེ་སངས་རྒྱས་དངོས་མིན་པས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དད་སོགས་ཤེས་པའི་སེམས་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་གྱི་གྲགས་པ་ལས་བརྒལ་བ་རྣམས་ཀྱང་མི་རིགས་པར་གྲུབ་བོ། །ད་ལྟར་མཉམ་གཞག་ན་ངོ་བོ་འོད་གསལ་བར་འདུག་ཀྱང་རྗེས་སུ་ཐོབ་ལ་རིག་པ་རླུང་གིས་གཡོ་ནས་རྣམ་རྟོག་གི་རོ་ལྡང་ཉེར་ཆེ་བས་རིག་པ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་མ་དག་ན་བར་དོར་ཡང་དེ་ཙུགས་འོང་བས། སླར་རྣམ་རྟོག་གི་རོ་ལྡང་ནས་འཁོར་བར་འཁོར་རམ་སྙམ་ན། དེ་ལྟའི་སྐྱོན་མེད་དེ། བླ་མ་མར་པའི་ཞལ་ནས། ད་ལྟ་མཉམ་གཞག་ན་ངོ་བོ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཞིག་གིས་འཆི་རྩ་ན་འབྱུང་བ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཐིམ་ནས་གཙོའི་སེམས་སྣང་མཆེད་ཐོབ་གསུམ་དང༌། སེམས་བྱུང་ཀུན་རྟོག་བརྒྱད་ཅུ་རིམ་གྱིས་བསྡུས་ནས་འོད་གསལ་དུ་ཐིམ་པ་ན། སྔར་ངོ་འཕྲོད་པའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡེ་རེ་མཐོང་བ་ན། རླུང་གི་རྒྱུ་བ་ཐིམ་པའི་དབང་གིས་སླར་རྣམ་རྟོག་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ལྡང་མི་ནུས་པས་དུས་དེར་འོད་གསལ་གྱི་ངང་དུ་རྒྱ་འབྱམས་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་མངའ་བསྒྱུར་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བར་དོར་རང་ལུས་མེད་པས་རང་ལུས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་རྟོག་རགས་པ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཡང་གཡོ་མི་ནུས་པའི་སྐབས་དེར་ལས་ཀྱི་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་རང་དབང་གི་ཤེད་ཅན་དུ་འཁྱེར་མི་ནུས་སོ། །བླ་མ་མི་ལའི་ཞལ་ནས། འོད་གསལ་བ་ལ་རྒྱུན་པར་གནས། །བར་དོའི་གྲོང་ཁྱེར་དེས་མི་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་པས། དེང་སང་བཀའ་བརྒྱུད་ཀྱི་སྲོལ་འདི་ལ། འཆི་སྲིད་ཀྱི་དུས་ཐུགས་དམ་ལ་བཞུགས་མ་བཞུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་ནས་དེར་ཐུགས་དམ་རྒྱུན་རིང་ཐུང་གང་ལ་བཞུགས་པ་ན་དེ་ཉིད་དུ་འཁོར་རྒྱུན་གཅོད་ནུས་པས། དེའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ཕྱི་རྟགས་སུའང་ས་གཞི་གཡོ་བ་དང་ནམ་མཁའ་སྒྲིབ་བྲལ་ལ་འཇའ་དང་འོད་ཟེར་མེ་ཏོག་གི་ཆར་སོགས་འབབ་ཅིང་སྐུ་གདུང་སྐུ་གཟུགས་དང་རིང་བསྲེལ་གྱི་ཕུང་པོ་འགྱུར་ལ། གསུར་དྲི་སོགས་དྲི་ངན་མེད་པར་དྲི་བཟང་གི་ངད་ཀྱིས་ས་དང་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་འབྱུང་ཞིང༌། ནམ་མཁའ་ནས་རོལ་མོའི་སྒྲ་སོགས་གྲག་པའང་འབྱུང་བ་ཤ་སྟག་བྱུང་བ་ལ་རྩིས་པོ་ཆེར་བྱེད་ཅིང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་དག་གིས་འདི་ལྟ་བུ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་དད་པས་གསོལ་བ་འདེབས་ཤིང་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་བྱེད་པ་ལ། བོད་ཀྱི་མཁས་པར་ཁས་འཆེ་བ་མང་པོས་འདི་ལྟ་བུ་ནི་མདོ་རྒྱུད་ལས་མ་བཤད
Chinese
认为证悟是法身，却没有实体，是空洞的；有些人说，那不是真正的佛，只是为了调伏众生，以信等摄受的觉知心识显现而已，这些超越了名言显现的说法，也被认为是不合理的。现在在入定的时候，自性是光明清澈的，但在出定后，觉知被风所动摇，妄念的滋味非常浓厚，如果觉知运行的风不纯净，那么在中阴也会出现这种情况。是否会再次生起妄念的滋味，从而在轮回中流转呢？不会有这样的过失。玛尔巴上师说：现在入定的时候，以一个能认识平凡觉知的自性的人，在临终时，诸元素逐渐融入，主要的觉知显现增、得、近三种，以及八十种心所分别念逐渐收摄，融入光明中。当以前认识的那个平凡觉知，稍微显现的时候，由于风的运行融入的缘故，再次生起妄念运行的风是不可能的，因此在那个时候，会在光明的状态中广阔无垠，可以随心所欲地进行自在的掌控。而且，在中阴没有自身，因为没有依赖于自身而产生的粗大分别念运行的风，所以在那个时候，业的风的运行也无法以自主的力量来挟持。米拉日巴上师说：常住在光明之中，中阴的城市无法看见。因此，现在噶举派的传统是，在临终时，会说是否安住于禅定中，如果长时间安住于禅定中，就能在那时切断轮回的延续。以那个缘起，外在的征兆也会出现，比如地面震动，天空晴朗无云，降下彩虹、光芒和花朵等，遗体、身像和舍利的数量会改变。焚香等的恶臭消失，美好的香气会遍布大地和天空，从天空中会传来音乐的声音等。人们非常重视这些现象，有缘分的弟子们会认为这是非常稀有的，从而以信心祈祷和皈依。但是，很多自诩为西藏的智者说，这种情况在经续中没有记载。
English
It is thought that realization is Dharmakaya, but it has no substance and is empty; some say that it is not the real Buddha, but only to subdue sentient beings, it is just the appearance of consciousness that is accepted by faith, etc. These statements that go beyond the appearance of words are also considered unreasonable. Now, when in meditation, the nature is clear and bright, but after emerging from meditation, the awareness is shaken by the wind, and the taste of delusion is very strong. If the wind that moves the awareness is not pure, then this will also happen in the bardo. Will the taste of delusion arise again, thus wandering in samsara? There will be no such fault. Lama Marpa said: Now, when in meditation, with a person who can recognize the nature of ordinary awareness, at the time of death, the elements gradually dissolve, and the main consciousness appearances of increase, attainment, and nearness, and the eighty mental conceptions are gradually collected and dissolved into the clear light. When that ordinary awareness that was previously recognized slightly appears, because of the dissolution of the wind's movement, it is impossible for the wind that moves the delusion to arise again, so at that time, it will be vast and boundless in the state of clear light, and can be freely controlled as desired. Moreover, there is no self in the bardo, because there is no wind that moves the coarse delusions that arise from relying on the self, so at that time, the movement of the wind of karma cannot be hijacked by autonomous power. Lama Milarepa said: Constantly abide in the clear light, the city of the bardo cannot be seen. Therefore, now the tradition of the Kagyu school is that at the time of death, they will say whether they are abiding in meditation. If they abide in meditation for a long time, they can cut off the continuation of samsara at that time. With that interdependence, external signs will also appear, such as the ground shaking, the sky being clear and cloudless, and rainbows, rays of light, and showers of flowers falling, and the number of relics, body images, and relics will change. The bad smell of incense, etc., disappears, and a beautiful fragrance will spread throughout the earth and sky, and the sound of music, etc., will be heard from the sky. People attach great importance to these phenomena, and fortunate disciples will think that this is very rare, and thus pray and take refuge with faith. However, many who claim to be Tibetan scholars say that this situation is not recorded in the sutras and tantras.