Tibetan
༩༩ ༩༩ འོ་ན་རང་གི་སེམས་ཉིད་གཉུག་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འོད་གསལ་བ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་དུ་ཁོང་དུ་ཆུབ་ཅེས། རྗེ་སྒམ་པོ་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྙིང་པོའི་ངོ་བོ་ག་དར་གྱི་ཞུ་ལན་ནས་འབྱུང་བའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རིག་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་རིག་པ་དེ་ནི་ཁ་ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་པ་ལས་རྒྱང་ཆད་ཀྱི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་གཞན་རིག་དང༌། གཟུང་འཛིན་རྒྱང་ཆད་པ་མིན་པའི་ཁ་ནང་ལྟའི་ཤེས་པ་གསལ་བའམ་མི་གསལ་ཀྱང་རུང༌། མྱོང་བ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་རང་རིག་པའང་མ་ཡིན་པའི་རང་གཞན་གང་གི་རིག་པར་ཡང་ལུང་བསྟན་དུ་མེད་པའི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རིག་པ་བཟོད་མི་ཚུད་པ་ཞིག་ཡིན་དེ་ལྟ་ནའང་མྱོང་ཙམ་དང་རིག་ཙམ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རིག་པ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སྙམ་ན་ཤེས་པའི་རང་ངོ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་རང་སེམས་ཡེ་སྟོང་ལ་སྟོང་སེང་བའི་ཉམས་མྱོང་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་དེ་བློ་ཡུལ་དུ་གང་དུའང་བཟུང་མ་བཏུབ་སྙམ་པའི་སྟོང་འཛིན་དང་བཅས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྟོང་ཚུལ་བློ་དང་ཡུལ་གྱིས་རེག་མི་ཐུབ་པའི་སྤྲོས་པས་རྔོ་མི་ཐོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རིག་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་པོ་དེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པས་མངོན་དུ་གྱུར་ན་གྱུར་མཉམ་དང༌། ལྐོག་གྱུར་དུ་སོང་ནའང་སོང་མཉམ་ཡིན། མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཡེ་ནས་གནས་པ་དེ་རང་གིས་ཤེས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཟེར་བ་བ་ཡིན་གསུང༌། དེ་ལྟར་མངོན་དུ་གྱུར་ན་རྣམ་རྟོག་གིས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་གཡོས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དྭངས་པ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་རླུང་པོ་ཕྲ་མོ་ལྡང་ཡང་ཉི་མའི་གསལ་ཆ་མི་འགྲིབ་པ་ལྟར། མཉམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དང་འགྲོགས་སུ་ཡོད་ཀྱང༌། རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་སྒྲིབ་ཀྱི་ལས་མི་སོག་པར་རང་སེམས་ཆོས་སྐུའི་རྒྱན་དུ་འགྲོ་བས་མཉམ་རྗེས་ཟུང་གཅིག་ཏུ་ཕྲུགས་པ་ཡིན། རང་བཞིན་གྱི་རིག་པ་དང་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་ཡང་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་ལ་གཡོ་བ་མེད་པས་དེ་ལྟའི་ཆོས་ཅན་རིག་པ་དང་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བར་སྟོང་གི་རྒྱུན་ཆད་མེད། དེ་མེད་པའི་ཚེ་ལས་རླུང་རང་གར་ཞི་ནས་ལས་རླུང་གིས་གཡོ་མ་ནུས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རང་རིག་གཞན་རིག་གི་ཤེས་པ་རྣམས་སྤྲོས་བཅོས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ལྡང་མི་ནུས་པས་དམིགས་པ་མེད་པར་དབྱིངས་སུ་ཞི་བ་ན་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན། དེའི་དུས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་གཅིག་པོར་སོང་ཙ་ན་ཡེ་རླུང་ལ་གཡོ་བ་མེད་པས་དེ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུའི་སེམས་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་མི་ཆད་གཉིས་ལས་འདས། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དུས་ཐམས་ཅད་པར་སྒོ་མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་འགག་གི་མཚན་མར་མི་དམིགས་པ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། དེ་ཙ་ན་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་འབད་མེད་དུ་རང་རྒྱུད་ལ་འཆར་ཞིང་གཞན་རྒྱུད་ལ་སྣང་བའི་ཆ་རྒྱུན་མི་འཆད། དེས་ན་རང་རིག་གཞན་རིག་ཤེས་པ་འདི་ནས་འོང་ཞིང་འདིར་སོང་གི་གཞི་དང་ཁུང་བོར་བའི་ཚེ་འཁོར་བའི་ཐོག་མཐའ་འདི་ཡིན་ཞེས་བསམ་པས་མནོར་མེད་ཅེས་གསུངས་དེ་ལྟའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་ན། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་ངོ་བོ་སྐྱོང་བའི་སྒོམ་བརྟན་པོ་རྒྱུན་རིང་བར་ཀློང་དུ་གྱུར་གྱུར་འབད་ལོང་མ་བྱུང་ཡང༌། བར་དོའི་དུས་ན་ད་ལྟ་ལས་ཤེས་པ་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཤ་ཁྲག་ལུས་བེམ་པོ་རགས་པ་ས་རྡོ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། དུས་དེར་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་བར་དོའི་ཤེས་པ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་འཆར་བ་ན་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གང་གི་ལུས་སེམས་ལེན་པའི་བར་དོ་ལས་ཉོན་གྱི་སེམས་དེ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་བདེན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫུན་མ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བས་དེའི་ཚེ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྒྱུན་ཐམས་ཅད་རང་ལྡོག་ཏུ་འགྲོ། ཞེས་གསུངས། འོ་ན་ངོ་བོ་སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལས་རླུང་འདག་ལ། འོ་ན་ལས་རླུང་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་སྒོམ་པའི་བྱེད་པ་དོན་མེད་དམ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་ཤེས་དྲུག་གི་དབང་པོའི་གནས་སུ་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་བཅིངས་ནས་དབུ་མའི་མར་སྣེ་ནས་རླུང་གྱེན་དུ་ཞུགས་པས། ལྟེ་འོག་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཏུམ་མོའི་མེ་དྲོད་སེམས་གསུམ་འབར་བས་དབུ་མའི་ནང་དུ་གནས་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་གནས་པའི་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སྲེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་སེམས་འོད་གསལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ངོ་བོ་རྗེན་ལྷང་དུ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་བོགས་ཐོན་ནས་ངོ་བོ་ཆེ་ཆེར་འབྱོངས་པ་ཡིན་པས། དེའི་གནད་ཀྱི་བླ་མ་མི་ལ་གཏུམ་མོ་གཅིག་པུ་སྒོམ་པ་ལ་ནན་ཏན་མཛད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས། ལས་རླུང་རྩ་བ་ནས་འདག་པའི་ཐབས་ལ་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་སྒོམ་མེད་ན་འདག་མི་ཐུབ་ཅིང༌། རླུང་དང་
Chinese
那么，如何才能领悟到自己本具的、作为佛陀心髓的光明、以及庸常的意识的自性呢？为了说明这一点，我将从冈波巴大师对岗达瓦所提问题的回答中，提取其要义并加以阐述：从庸常意识中生起的觉性，既不是向外看的、具有能取和所取的他识，也不是不具有能取和所取的、向内看的明或不明的意识，也不是仅仅作为体验而生起的自识，而是一种无法被归为自或他识的、超越言语的、不可思议的自性觉性。即便如此，也并非完全没有体验和觉知。那么，这种觉性，也就是空性的状态，是怎样的呢？当我们安住于意识的自性时，体验到自心本空、空朗朗的状态，但这种空性并非是执着于“空性不可在心中把握”的空执，而是一种心识和对境都无法触及的、无法被戏论所动摇的空性。这样的有法觉性和离戏空性二者同时生起，如果显现，则同时显现；如果隐没，则同时隐没。当它显现时，这种本自存在的状态，就被称为智慧。如此显现时，即使分别念动摇了庸常的意识，也像晴空中太阳升起，即使微风吹拂，太阳的光明也不会减弱一样。即使在入定中伴随着后得的分别念，分别念也不会积聚戏论和遮蔽的业力，而是让自心成为法身的庄严，从而入定和后得融为一体。当自性觉性和离戏空性同时生起并显现时，智慧之风也会显现。由于智慧之风没有动摇，因此这样的有法觉性和法性空性，与俱生智慧之间，没有间断。当它不存在时，业风自然平息，业风无法动摇它，因此依赖于它
English
So, how can one realize the nature of one's own inherent, luminous essence of Buddhahood, and the nature of ordinary consciousness? To explain this, I will extract the essence from the answers given by Gampopa to the questions posed by Gandarwa, and elaborate on it: The awareness that arises from ordinary consciousness is neither the outwardly directed other-consciousness that grasps at subject and object, nor the inwardly directed consciousness that is either clear or unclear, which does not grasp at subject and object. It is also not the self-awareness that arises merely as an experience. Rather, it is an inconceivable, self-existent awareness that cannot be categorized as either self or other, and is beyond words. Even so, it is not entirely devoid of experience and awareness. So, what is this awareness, this state of emptiness, like? When we rest in the nature of consciousness, we experience the state of our own mind being primordially empty and clear. However, this emptiness is not the emptiness of clinging to the notion that "emptiness cannot be grasped in the mind." Rather, it is an emptiness that cannot be touched by mind or object, and cannot be shaken by conceptual elaboration. Such a quality of awareness and the emptiness free from conceptual elaboration arise simultaneously. If they manifest, they manifest together; if they disappear, they disappear together. When it manifests, this state that has always been present is called wisdom. When it manifests in this way, even if discursive thoughts stir ordinary consciousness, it is like the sun rising in a clear sky; even if a gentle breeze blows, the sun's radiance does not diminish. Even when post-meditation discursive thoughts accompany the state of meditative absorption, these thoughts do not accumulate the karma of conceptual elaboration and obscuration. Instead, they allow the mind to become an adornment of the Dharmakaya, so that meditative absorption and post-meditation become integrated as one. When self-existent awareness and emptiness free from conceptual elaboration arise simultaneously and manifest, the wind of wisdom also manifests. Because the wind of wisdom is unwavering, there is no interruption between such a quality of awareness and the nature of emptiness, and the co-emergent wisdom. When it is absent, the karmic winds naturally subside, and the karmic winds cannot shake it. Therefore, relying on it
Chinese
当自识与他识的知识都无法生起戏论造作时，无所缘而寂灭于法界，即是成佛。那时，唯有智慧之气运行，由于智慧之气没有动摇，因此是恒常不断的。依靠它，离戏光明法身的意也超越了常断二者。像这样，一切时处门不关闭，不执着于生灭之相，这就是法身。那时，二色身毫不费力地在自相续中显现，并且在其他相续中显现的部分也不会中断。因此，当自识与他识的知识从何处而来，又往何处去的根源和孔穴被堵塞时，认为这就是轮回的开始和结束，被称为无谬。如果证悟了如此平凡的知识的自性，即使没有长期努力在梦境等中守护自性的禅修，但在中阴时期，知识也会比现在清晰百倍，因为心不依赖于像土石一样粗大的血肉之躯。那时，平凡知识的自性也会在中阴的清晰知识中显现，当从六道中任何一道获得身心时，中阴的业烦恼之心，以及如此成就的因果之真理，都会像幻觉一样自然解脱，那时，轮回的因果之流都会自然逆转。如是说。那么，仅仅修习自性就能止息业气吗？如果认为没有击中要害的修习业气之法就没有意义，那并非如此。通过束缚进入六识的根门处的气的运行，从下端的中央脉轮使气向上进入。脐下自生智慧拙火的火热与心三者燃烧，从而焚烧位于中央脉轮内的阿赖耶识中的所有轮回习气，从而使自心光明佛性的自性赤裸裸地被证悟，这种证悟会增长，自性会变得更加广大。因此，为了这个要点，米拉日巴尊者才如此强调修习拙火。如是说。如果没有证悟自性的禅修，就无法从根本上止息业气，气和
English
When the knowledge of one's own awareness and the awareness of others cannot give rise to elaborations and fabrications, one becomes a Buddha by pacifying into the expanse without any object of focus. At that time, only the wind of wisdom moves, and because the wind of wisdom is without movement, it is continuous and uninterrupted. Relying on that, the mind of the dharmakāya of luminosity, free from elaborations, also transcends both permanence and cessation. When it becomes like that, the door is never closed at all times, and not fixating on the characteristics of arising and ceasing, that is the dharmakāya. At that time, the two form bodies effortlessly arise in one's own continuum, and the part that appears in the continuum of others is never interrupted. Therefore, when the source and hole of where the knowledge of one's own awareness and the awareness of others comes from and where it goes to are blocked, thinking that this is the beginning and end of samsara is said to be unerring. If one realizes the nature of such ordinary knowledge, even if one has not had the time to cultivate stable and long-lasting meditation that cherishes the nature in dreams and so on, in the bardo state, knowledge will be a hundred times clearer than it is now, because the mind does not rely on the coarse body of flesh and blood like earth and stone. At that time, the nature of ordinary knowledge will also appear in that clear knowledge of the bardo, and when one takes the body and mind of any of the six realms, the karmic and afflictive mind of the bardo, and all the truths of cause and effect that are thus accomplished, will naturally liberate like illusions, and at that time, all the streams of cause and effect of samsara will naturally reverse. It is said. So, does merely meditating on the nature extinguish karmic winds? If one thinks that the practice of meditating on karmic winds that does not strike the essential point is meaningless, it is not so. By binding the movement of the winds at the place of the sense faculties of the six entering consciousnesses, the wind enters upwards from the lower end of the central channel. The heat of the fire of the spontaneously arising wisdom of tummo below the navel burns the three: fire, heat, and mind, and by burning all the karmic imprints of samsara abiding in the ālaya-vijñāna within the central channel, the realization that one's own mind is the essence of the luminous Buddha is nakedly realized, and that realization increases, and the nature becomes greatly accomplished. Therefore, for that essential point, the guru Milarepa emphasized meditating on tummo alone. It is said. Without meditation on the realization of the nature, there is no way to completely extinguish the karmic winds from the root, and the wind and