Tibetan
།ས་བོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད། །རང་གི་ཚེ་སྔ་མར་ཉེས་སྤྱད་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདིར་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཞན་གྱིས་གནོད་པར་རྟོག་པའི་བླུན་སེམས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གྱི་གནོད་པ་ཕམ་པར་བྱེད་པར་རློམ་པ་ནི་བཟློག་རིགས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། མཚོན་རྣོན་པོ་འདེབས་པའི་དགྲ་ལ་བཟོད་པར་རིགས་ཏེ། རང་གིས་སྔོན་བྱས་པའི་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་རྣམ་སྨིན་དང༌། འདིར་རྒྱུ་མཐུན་སྨིན་པ་གང་ལ་བཟོད་པར་བྱས་པས་ལས་འབྲས་ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ་ཡི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་དག་ཉིད་ལ་བརྟེན་བྱས་ནས། །བཟོད་པས་བདག་སྡིག་མང་དུ་འབྱང༌། །ཞེས་སོ། །གནོད་བྱེད་ལ་བཟོད་པ་མ་བསྒོམས་པར་དེའི་ལན་དུ་གནོད་པ་བྱེད་ན། རང་ཉིད་ལ་རང་གིས་སླར་གནོད་པའི་ས་བོན་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ངན་སོང་དུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་དེ། ད་ལྟ་གནོད་བྱེད་ལ་བཟོད་པ་སྒོམ་པ་ནི་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ན། ནད་གསོ་བ་ལ་སྨན་བསྟེན་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འདས་ཟིན་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པའི་སྡུག་བསྔལ་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནོད་བྱེད་(༦༡ན) གཞན་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་དང་ནི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་དོན། སྡིག་པ་འདག་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བཟོད་པ་སྒོམ་རིགས་ཏེ། སྨན་པས་ནད་གསོ་བའི་གཙགས་ཆའི་ལས་ནད་པས་བཟོད་རིགས་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ལ་ཁྲོས་པ་ཡིས། །སྦྱིན་དང་ཁྲིམས་བྱུང་དགེ་བ་བསྐལ་པ་བརྒྱར། །བསགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇོམས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །མི་བཟོད་ལས་གཞན་སྡིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་བཟོད་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པར་མ་ཟད། ཆེས་ཡུན་དུ་བསགས་པའི་དགེ་རྩ་ཡང་ཟད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་དཔས་གཞན་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ལ་སེམས་དཔར་ཤེས་མ་ཤེས་གང་ཡང་རུང་བས་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བདེན་པའམ་རྫུན་པའི་ཉེས་པ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཁྲོས་པ་ཡིས་བསམ་པ་སྐད་ཅིག་གིས་ཀྱང་སྦྱིན་དང་ཁྲིམས་བྱུང་དགེ་བ་བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསགས་པ་དུས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇོམས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་དཔའ་མིན་པས་སེམས་དཔའ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུ་སྲང་གི་གྲངས་ཀྱིས་མི་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་མི་བཟོད་ལས་ག
Chinese
那么，以何种方式引导到种子呢？以愚蠢之心认为，在自己的前世所作恶行的果报在此受用时，是他人所害，并自以为能战胜他人的损害，这是应该制止的。如《入行论》中所说：我昔于有情，曾作如是害，是故害有情，此损应于我。因此，对于施以利刃的敌人，应该忍耐。因为自己往昔所造不善业的果报，成熟于恶趣，以及在此感受与因相同的果报，通过忍耐可以使业果耗尽，这正是所要表达的。如《入行论》中所说：即应于此等，安忍而修习，由忍罪堕消。因此，如果不修忍耐，反而以损害回应损害，那么自己就会以损害的种子，被业力引导至恶趣。现在，对施害者修忍耐，就像为了治病而服药时的痛苦，甚至会比已经过去的痛苦更加剧烈地在自相续中产生。因为施害者(61a)对他人造成损害，并且因愤怒而痛苦。言语的意义是：应该对消除罪恶的痛苦修忍耐，就像病人应该忍受医生为了治病而进行的放血手术一样。第二点是：因为对菩萨们发怒，布施和戒律所生的善根，百千劫所积累的，一刹那间摧毁，因此，没有比不忍更大的罪恶了。不忍不仅会带来痛苦的果报，还会耗尽长期积累的善根。因为菩萨，无论知不知道对方是菩萨，由于烦恼的驱使，捏造真实或虚假的罪过而发怒，哪怕只是一个念头，也会摧毁百千劫来通过布施和戒律积累的善根。因此，如果非菩萨对菩萨生起嗔恨，那还用说吗？就像大海的水滴数一样无法确定。总之，没有比不忍
English
Then, in what way does it lead to the seed? It is something to be restrained to assume that one can defeat the harm of others with the foolish mind that perceives the harm of others when one is enjoying the fruits of misdeeds in one's previous life. As it says in the Bodhicaryāvatāra: 'I have done such harm to sentient beings in the past, therefore, this harm should come to me from those who harm sentient beings.' Therefore, one should be patient with the enemy who wields a sharp weapon. Because the result of one's past unwholesome actions ripens in the lower realms, and here, whatever ripens in accordance with the cause, by being patient with it, one exhausts the results of karma, which is what one wants to say. As it says in the Bodhicaryāvatāra: 'Relying on these very things, I purify much sin through patience.' Therefore, if one does not cultivate patience towards the harmer, but instead harms in return, then one will be led to the lower realms by the very seed of harm. Now, cultivating patience towards the harmer is like the suffering of taking medicine to cure a disease, which causes even greater suffering in one's own mindstream than the suffering that has already passed. Because the harmer (61a) causes harm to others and suffers from anger. The meaning of the words is: one should cultivate patience with the suffering that purifies sins, just as a patient should endure the bloodletting performed by a doctor to cure a disease. The second point is: Because anger towards the sons of the Victorious Ones destroys in an instant the merit arising from generosity and discipline, accumulated over hundreds of thousands of eons, therefore, there is no sin greater than impatience. Impatience not only brings about painful results, but also exhausts the merit accumulated over a long period of time. Because a bodhisattva, whether knowing or not knowing that the other is a bodhisattva, under the influence of afflictions, fabricates true or false faults and becomes angry, even for a single moment, it destroys the merit accumulated through generosity and discipline over hundreds of thousands of eons. Therefore, what need is there to say if a non-bodhisattva becomes angry with a bodhisattva? It is like the number of drops of water in the great ocean, which cannot be determined. In short, there is nothing greater than impatience.