Tibetan
བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། བསམ་པ་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མཐོང་སྒོམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་གསུམ་དང༌། སའི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ཅིང༌། ཟབ་རྒྱས་ཀྱི་བྱེད་པ་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་ཟད་དུ་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ལ། འདིར་མ་འདུས་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མི་བཟུང་ངོ༌། །དགོས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་དོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་ནས་ལོན་པར་གྲགས་པའི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང༌། དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པའང་རང་གི་བློ་མོས་ཉི་ཚེ་བར་འདྲེན་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དག་ཀྱང་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ལ་རིགས་པའི་འཐད་པ་བཅུག་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པའང་རང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་(༣༦ན) འཇོག་པའི་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་བསལ་བ་ནི་རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པའོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ངེས་པའི་གསུང་ལྡེམ་པོ་དང་བྲལ་བ་དཔལ་མགོན་ཀླུ་ཞབས་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་དེ་ལ་འཐིང་སླད་དུ་བྱ་བའི་ཀླན་ཀ་ཐམས་ཅད་རིགས་པ་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་བསལ་ནས་ལུགས་འདིའི་ཆོས་ཚུལ་གྱི་འོས་སུ་གྱུར་པའི་སློབ་མ་དག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ལ་འཇོག་པ་ནི་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པའོ། །དགོས་པའི་དགོས་པ་ནི། དགོས་པ་དེ་ལྟའི་བརྗོད་དོན་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་བྱས་ནས་ལམ་ལྔ་དང་ས་བཅུ་གཅིག་གི་གོ་འཕང་རིམ་གྱིས་འཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །འབྲེལ་བ་ནི། ཉིང་དགོས་དགོས་པ་ལ་རག་ལུས་པར་འབྲེལ། དགོས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་རག་ལུས་པར་འབྲེལ་བའོ། ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་འབྲེལ་འགོད་པ།
Chinese
心量广大，并且由这种心量所引发，在等持中，以智慧的集合将见修的所断全部连根拔起；后得位中，圆满、成熟、清净三者，以及地的完全清净等等，是加行广大；甚深广大的作用使佛陀的身体、功德、事业等等永无止境，是果广大。这里没有包含的所要表达的内容是不存在的。必要方面：对于薄伽梵的究竟密意，如来自己授记并获得，被称为龙树论师的密意如何产生怀疑；说有部的论师们也将薄伽梵的密意牵引到自己狭隘的见解中；自续派中观行者们也将世俗谛置于理性的范畴内，龙树论师的密意也执着于自他宗派的偏见，消除一切安立的错误之处，是决断的必要。因此，薄伽梵的真实状态的决定性言教，远离虚伪，由圣怙主龙树所阐释，对于那些想要混淆是非的诽谤，以强大的理证消除，并将适合此宗派教法的弟子们安置于一切智的果位，是完全断除的必要。必要的必要是：通过听闻、思维、修习具有如此必要之义的论典，从而逐渐获得五道和十一地的果位。关系方面：根本必要依赖于必要而存在关系，必要依赖于论典的所诠而存在关系。 论典的关系安立。
English
The mind is vast, and driven by this mind, in equanimity, the collection of wisdom uproots all that is to be abandoned by seeing and meditation; in the subsequent attainment, the completion, maturation, and purification, and the complete purification of the grounds, etc., is the vast application; the profound and vast action makes the Buddha's body, qualities, and activities endless, which is the vast result. There is nothing to be expressed that is not included here. Regarding the necessity: Doubts arise about how the ultimate intention of the Bhagavan, prophesied and attained by the Tathagata himself, is the intention of the teacher Nagarjuna; the teachers who speak of entities also lead the Bhagavan's intention to their own narrow-mindedness; the Svātantrika-Madhyamikas also place conventional truth within the scope of reason, and the intention of the teacher Nāgārjuna also holds onto the biases of self and others, eliminating all the errors of establishment, which is the necessity of determination. Therefore, the definitive teachings of the Bhagavan's true state, free from falsehood, explained by the noble protector Nāgārjuna, eliminate all the slanders that seek to confuse right and wrong with powerful reasoning, and place the disciples who are suitable for the Dharma of this tradition in the state of omniscience, which is the necessity of complete severance. The necessity of necessity is: By hearing, thinking, and meditating on this treatise with such a necessary meaning, one gradually attains the states of the five paths and eleven grounds. Regarding the relationship: The fundamental necessity is related to the necessity, and the necessity is related to the subject matter of the treatise. Establishing the relationship of the treatise.