Tibetan
་མ་ཡིན་ཞེས། ངའོ་བསམ་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཇེ་འཐས་སུ་ཐུར་དུ་སོང་བ་ལྷན་གཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ལ་མིང་དང་དོན་དང་བདག་རྟོག་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པ་གསུམ་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་བཞི་མཆེད་དེ། ཀུན་གཞི་ཉིད་ཁྱིམ་ལྟར་གནས་པ་རྒྱུའི་རྐྱེན། དེ་ལས་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པར་ཤར་བ་བདག་པོའི་རྐྱེན། དེ་ལས་ཡུལ་གཞན་དང་ཡུལ་ཅན་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ནི་དམིགས་པའི་རྐྱེན། དེ་ལྟར་གསུམ་པོ་དུས་མཚུངས་པར་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དང་བཞི་ཚོགས་པ་ལས་རིམ་བཞིན་འཁྲུལ་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་ནས། ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་དུག་གསུམ་སོགས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་ཚོགས་སུ་འཕེལ་ཞིང་འཁོར་བའི་གནས་རིགས་མཐོ་དམན་རྣམས་གྲུབ་པའོ། །མ་དག་འཁོར་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལུགས་འབྱུང་གི་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་བཞིན་དུ་འཁོར་ཞིང་། འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་དང་། སྐྱེ་གནས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དང་བཅས་པའང་། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་སྣང་དུ་ཡོད་པ་སྨིག་རྒྱུ་དང་ཆུ་ཟླ་བཞིན་འཆར་བ་ནི་སྒྱུ་མའི་རང་གཟུགས་སུ་མཆིས་པའི་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཐོག་མ་ལ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་དྲུག་ནི། མ་རིག་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཡིད་ནི། རྩ་བ་མ་རིག་པ་དངོས་ཡིན་ལ་འགྱུ་བ་དང་བཅས་པའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡིད་ནི། ཡུལ་ལ་ང་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་སོང་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཡིད་ནི། ཡུལ་ངའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་སྙམས་པའི་ཤེས་པའི་བཟུང་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེས་པས་གཏན་ལ་འབེབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བའི་ཡིད་ནི། ཡུལ་དབང་དུ་སོང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཕྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཟླར་སྡུད་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཡིད་ནི། ཉོན་མོངས་རགས་པས་སྲོག་གཅོད་དང་དམ་ཉམས་ཀྱི་ལས་བྱེད་དོ། །ངེས་པར་འཇོག་པའི་ཡིད་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བར་ངའི་ཡིན་སྙམ་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཡིན་སྙམ་གྱི་གཉིས་འཛིན་དེ་ནི་ངེས་འཇོག་གི་ཡིད་དང་དྲུག་པོ་དེ་ལངས་ནས་ཚོགས་དྲུག་ཤར་བ་ཡང་འདི་ལྟར་མིག་གི་ཡུལ་དུ་གཟུགས། རྣ་བའི་སྒྲ་ སྣའི་དྲི་ལྕེའི་རོ་ ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ་ ཡིད་ལ་ཆོས་སྟེ་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་ནི། རབ་ཏུ་མཐུ་ཆེ་བས་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའི་ཁམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་འདི་ཡང་རབ་ཏུ་བཅིངས་ནས། བདག་མེད་ཀྱང་བདག་ཡོད་ལ་ཞེན་ནས་ཀུན་རྟོག་འགལ་མེའི་འཁོར
Chinese
不是。认为“我”的念头本身就是具有单一自性的无明，并且这个念头逐渐变得粗重，向下沉沦，由此产生了俱生无明，以及对名、义、自我的思辨进行普遍考察的遍计无明这三种无明。由此生出四种错乱之因：阿赖耶识如房屋般存在是俱生因；从阿赖耶识中生起思辨是增上因；从阿赖耶识中执着于其他境和他有境是所缘缘；像这样，三者同时成为错乱之因是等无间缘，这四种因聚合在一起，错乱逐渐增强，烦恼五毒、三毒等八万四千种烦恼聚集增长，轮回的高低处所也由此形成。不清净轮回的因缘，即十二缘起如车轮般流转。像这样，包括六道众生和四种生存在内，实际上并不存在，却显现得像海市蜃楼和水中月一样，这是幻化的自性，从显现之时起，就对从未存在过的空性影像进行辨别的六种意，与无明相似的意，其根本就是真正的无明，并且伴随着流动。意的识之意，由于被执着于境为“我”的烦恼所控制，所以是意的识。决定的意，认为境是“我的境”的识的执着，由于生起了贪恋，所以称为决定。普遍寻求的意，是境被控制后，将所有细微的烦恼都聚集起来。完全清净的意，是粗大的烦恼导致杀生和违犯誓言的行为。确定的意，对于这些显现认为是“我的”，以及认为是“他人的”这种二取执着，就是确定的意。这六种意生起后，六识也随之产生，比如眼识的境是色，耳识的境是声，鼻识的境是香，舌识的境是味，身识的境是触，意识的境是法，这种执着于自我的分别念的束缚力非常强大，以至于将心性本身，即如同虚空般无自性的状态也牢牢束缚住，即使无我，也执着于有我，从而产生普遍分别的无尽之轮。
English
It is not. The very thought of "I" is the ignorance that is the single self-nature, and as that thought gradually becomes coarser and sinks downwards, the co-emergent ignorance arises, and the three ignorances of the universally imputed ignorance that speculates on name, meaning, and self are formed. From this arise four causes of delusion: the alaya-consciousness itself abiding like a house is the substantial cause; the arising of speculation and judgment from it is the dominant cause; the grasping of other objects and other object-holders from it is the objective cause; thus, the three simultaneously becoming causes of delusion is the immediate cause, and from the gathering of these four, delusion gradually becomes stronger. The five poisons of affliction, the three poisons, and so on, increase into a gathering of eighty-four thousand afflictions, and the high and low places of samsara are formed. The causes and conditions of impure samsara, the twelve links of dependent origination, revolve like a chariot wheel. Thus, even the six realms of beings and the four modes of existence, although in reality they do not exist, appear like mirages and the moon in water. This is the nature of illusion. From the time of appearance, the six minds that discern the original empty image that has never existed are minds that are similar to ignorance. The root is the actual ignorance itself, and it is accompanied by movement. The mind of consciousness of mind is called the mind of consciousness because it is controlled by the afflictions that grasp the object as "I." The determining mind is called determining because attachment arises to the grasping of the consciousness that thinks, "The object is my object." The universally seeking mind is the gathering together of all subtle afflictions after the object has been controlled. The completely pure mind is the mind that commits the acts of killing and breaking vows due to coarse afflictions. The definitely establishing mind is the dualistic grasping that thinks of these appearances as "mine" and as "others." This is the definitely establishing mind. When these six minds arise, the six consciousnesses also arise in this way: the object of eye consciousness is form, the object of ear consciousness is sound, the object of nose consciousness is smell, the object of tongue consciousness is taste, the object of body consciousness is touch, and the object of mind consciousness is phenomena. The bondage of conceptual thought that grasps at self is extremely powerful, so that even the nature of mind itself, which is like the realm of space and without inherent existence, is tightly bound. Even though there is no self, it clings to the existence of self, thus creating the endless wheel of universal conceptualization.
Tibetan
་ལོ་བསྐོར་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་ལ། འཇིག་རྟེན་སྲིད་པའི་གནས་སྐབས་འདི་ནི་ལ་ལའི་སྣང་བ་ནི། མི་དང་དུད་འགྲོ་འགྲོ་བ་ལ་དེ་ལྟར་དང་། ལ་ལས་མུན་པ་ནི་འབྱུང་པོའི་བྱ་སོགས་སོ། ཆུ་གཅིག་པུ་ཉིད་ལའང་། ལ་ལའི་བདུད་རྩི་མཐོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ལ་ལའི་ཆུར་མཐོང་བ་མི་དང་། དུད་འགྲོའི་བཏུང་བ་ཙམ་དུ་མཐོང་བ་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་རྣག་ཁྲག་དང་། དམྱལ་བའི་མེ་སོགས་ཀུན་ནས་རྣམ་པར་འགལ་བའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལས་འདི་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ངེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་སྣང་བའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་མཚོན་ན། འཇིགས་སྐྲག་སྐྱེ་བའི་སྟག་གཟིག་སོགས་དང་། དགྲ་ཟླ་མཐོང་ན་དེ་ཉིད་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ། བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤར་བ་ཙམ་ལས་བཞིན་གཟུགས་དང་མེ་ལོང་ནམ་ཡང་འཕྲད་པའམ་འདྲེས་པ་མ་མྱོང་ཡང་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་ལ་དེར་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་སེམས་རྟོག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཐག་ཁྲ་མཐོང་ཚེ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་པོ་དེ་ག་གཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་ལ། རྗེས་ལ་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཞུགས་པ་འཛིན་པའོ། །གལ་ཏེ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་གཟུང་བ་ལ་འཛིན་བ་བདག་པོའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་ན། སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་སུ་ཡང་རུང་སྟེ། སྣང་བ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོད་མེད་བྱེད་པ་ཡང་དཔེར་ན་མིག་ལམ་ན་རྫས་དང་ཡོ་བྱད་སོགས་ཡོད་པ་གཞན་གྱིས་ཁྱེར་བའམ། ཆག་པར་གྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་མི་འགྱུར་བའི་གནོད་བྱེད་མང་ངོ་། །གོང་དུའང་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན་ཞེས་ནི། ཐོག་མར་རང་ངོ་རང་གིས་མ་རིག་པས་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་བྱས། བར་དུ་གཞི་སྣང་ཤར་བ་གཞན་དུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་བྱས་ཏེ། སྲིད་པའི་བདག་བོ་ང་ཞེས་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། ང་ཡི་བར་ཞེས་བདག་དེའི་རང་གི་སྒོ་གསུམ་ལ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་བདག་གིར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། ང་མེད་ལ་ངར་བཟུང་བའི་ཤེས་པ་དང་པོ་དེ། ང་བདག་དང་དེའི་བདག་གི་ལུས་ངའི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ནི་ང་ཡིར་འཛིན་པ་དང་། དེས་གཞན་དུ་བཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་རྣམས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་རང་སེམས་འཁྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་རྩ་བ་ཆོད་པར་གྱུར་ན་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་སྟེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྩལ་སྣང་རང་ལས་བྱུང་ཞིང་རང་ལ་ཐིམ་པའོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ཀ
Chinese
像年轮一样地运转。世间存在的这个状态，有的人看到的是：人和牲畜行走是那样，有的人看到的是黑暗，是鬼怪的活动等等。即使是同样的水，有的人看到的是甘露，是诸神；有的人看到的是水，是人和牲畜的饮品；饿鬼看到的是脓血，地狱看到的是火焰等等，所有这些完全相悖的观念，都是跟随各种习气而来，除此之外没有别的了。所以没有什么是一定的。即便如此，就所显现的对境形色而言，看到令人恐惧的虎豹等等，以及仇敌，那仅仅是显现的对境，而不是心。就像面容的影像进入镜子中，也只是依靠缘起而显现，面容和镜子从未相遇或混合，虽然没有却显现，而执着于此的只是虚妄分别的心。就像看到花纹绳子时，最初生起执着为蛇的那个念头，就是所取的法，之后进行思索和辨别，那就是能取。如果有人说，显现为蛇的那个，是能取和所取的具有主宰的念头，那么任何没有区分显现和显现之境的人，显现本身就伴随着存在与不存在。例如，如果眼前的物品和用具等被他人拿走或损坏，那个人也不会因此而改变，这样的损害有很多。前面也说了“无明取舍是突发之缘”，最初因为自己不认识自己而成为迷惑之因，中间基显现显现出来，因为执着为他者而成为迷惑之缘，所以说“存在的我”，这是人我；“我的中间”，这是属于那个我的自身三门之法，都执着为我所。例如，对于无我的执着为我的最初念头，认为“我是主宰，那个主宰的身体是我的”，这就是执着为我；由此执着为他者的一切都是法我。所有这些虽然不存在却显现，都是从自心迷惑中产生的，如果断除了根本，那就是普作王，是如来藏的妙力显现，从自身产生并融入自身。《功德宝藏论》的
English
It revolves like the rings of a year. This state of worldly existence, some perceive as: humans and animals walking in that way, while others perceive darkness, the activities of ghosts, and so on. Even with the same water, some see it as nectar, the gods; some see it as water, the drink of humans and animals; hungry ghosts see it as pus and blood, hell beings see it as flames, and so on. All these completely contradictory notions arise from following various habitual tendencies, and there is nothing else besides that. Therefore, nothing is certain. Even so, as for the objects of appearance, seeing frightening tigers and leopards, and enemies, that is merely the object of appearance, not the mind. Just as the image of a face enters a mirror, it only appears due to dependent origination. The face and the mirror never meet or mix, yet it appears even though it is not there, and the mind that clings to it is merely a false conceptualization. Just as when seeing a patterned rope, the first thought that arises, clinging to it as a snake, is the object to be grasped, and the subsequent thinking and discerning is the grasper. If someone says that the appearance of the snake is the master consciousness that grasps and is grasped, then anyone who does not distinguish between appearance and the object of appearance, the appearance itself exists and ceases together. For example, if the objects and utensils in front of the eyes are taken away or damaged by others, that person will not change accordingly, and there are many such harms. Earlier, it was said that "ignorance of grasping and clinging is a sudden condition." Initially, not recognizing oneself becomes the cause of delusion. In the middle, the ground appearance arises, and clinging to it as other becomes the condition of delusion. Therefore, it is said, "the self of existence," which is the self of the person; "the middle of me," which is the Dharma belonging to the three doors of that self, all clung to as mine. For example, the first thought of clinging to a non-existent self as self, thinking, "I am the master, and the body of that master is mine," is clinging to me. All that is clung to as other is the Dharma self. All these appear even though they do not exist, arising from the delusion of one's own mind. If the root is severed, that is the All-Creating King, the manifestation of the power of the Sugata-garbha, arising from oneself and dissolving into oneself. The of the 'Treasury of Precious Qualities'