Tibetan
ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ། ༈ རྒྱལ་བས་འཁོར་ལོ་དང་པོ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་དང་། བར་པར་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་སྟེ་གསུམ་དུ་གསུང་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་བྱའི་ངོ་བོ་ནི། སོ་སོ་རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁམས་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ངོ་བོ་རུ། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པར་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། གང་དུ་ཞེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ལམ་འདི་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྒྱ་ཆེའི་ལམ་བཟང་རབ་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དམ་པའི་དོན་ཡིན་པར་གྲུབ་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཚུལ་མཐའ་དག་བློའི་བྱི་དོར་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སོ་སོར་ཐར་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་རིག་འཛིན་སྔགས་ཀྱི་བསླབ་པ། སྡོམ་པ་གསུམ་དང་། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་སོགས་ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྟེགས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདིར་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་གཞན་དུ་གྱུར་པའང་མེད་ཅིང་། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་གཞིའི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་གཞན་དུ་གྱུར་པའང་མེད་ཅིང་། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་དག་ཀྱང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་དང་། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཐུགས་རྗེ་འགག་མེད་གསུམ་དུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་དག་པ་སངས་རྒྱས་དང་། མ་དག་སེམས་ཅན་ཏེ། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་རུ་གྱུར་ཚེ། གཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་རྨི་ལམ་མི་གཡོ་བ་བཞིན་དུ། གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་ལ། གཞན་དུ་འཕོ་བའང་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་རེ་ཞིག་གཞི་ཉིད་ཁོ་ནའི་གཞུགས་ཚུལ་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། གཞི་ཀ་དག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མ་ངེས་པར་འདོད་པ་ངེས་པ་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། ཅིར་ཡང་བཏུབ་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ཅིར་ཡང་ཁས་བླང་བཏུབ་ཏུ་འདོད་པ། སྣ་ཚོགས་སུ་འདོད་པའི། གཞི་བདུན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཀ་དག་ཏུ་འདོད་པ་གཅིག་པའི་ཕྱོགས་རེ་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་རང་གཞུང་གི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་གཞན་རྣམས་ནི། ཁོང་ལོང་བདུན་གྱིས་གླང་པོའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་རེག་ཏུ་བཅུག་པའི་མིག་ལ་རེག་པས་གླང་པོ་ཆེ་ཕོར་བ་འདྲ་ཞེས་ཟེར་སྣ་ལ་རེག་པས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རྣ་བ་ལ་རེག་པས་ཞིབ་མ
Chinese
第十一章。 第十一章。 ༈ 胜者（佛陀）初转法轮为四谛法轮，中转法轮为解脱之门，即空性、无相、无愿三者，所宣说之义乃是：从色法乃至一切种智之法，皆是无生灭之自性，所要揭示的本体是：各自的自明自知，即是一切有情之界中的如来藏之体性。此乃非由因缘所生，而是自性本具，故名为大圆满。何处是？大圆满之正道，犹如虚空般广阔，是殊胜无比之妙道，已证成是至高无上之义。除此之外的一切法门，皆不过是心智的修饰而已。因此，别解脱戒、菩萨戒、持明咒之学处，三律仪，六波罗蜜，生起次第和圆满次第等一切道之法，皆是大圆满之道基。于此，轮回与涅槃之诸法，皆不离法界，亦无任何改变。轮回与涅槃，二者皆不成立，从基之法界中不曾动摇，也未曾改变，法性清净亦圆满具足本体空性、自性任运、大悲无间断三者。自此体性中，有清净之佛陀与不清净之有情，当其成为轮回与涅槃二者之分时，犹如睡眠中之梦境般不曾动摇。从任何处皆未来临，亦未曾转移至他处。然而，暂时将基本身之安住方式，安立为宗义之见解，如认为基是本来清净，或认为基是任运自成，或同样地认为基是不确定，认为基是究竟决定，认为基是无所不能，认为基是无所不容，认为基是多样性。此七种基，皆是认为本体是本来清净，对于同一面向各自进行分析，而执持各自宗派见解的其他宗派，就像七个盲人触摸大象，摸到眼睛的人说大象像个碗，摸到鼻子的人说像个钩子，摸到耳朵的人说像簸箕。
English
Chapter Eleven. Chapter Eleven. ༈ The Victorious One (Buddha) first turned the Wheel of Dharma of the Four Noble Truths, in the middle turned the Wheel of Dharma of the gate of liberation, namely emptiness, signlessness, and wishlessness, the meaning of what was taught is: From form to all-knowing wisdom, all phenomena are of the nature of non-arising and non-ceasing, the essence to be revealed is: each individual's self-knowing awareness, which is the essence of the Sugata-garbha in the realm of all sentient beings. This is not produced by causes and conditions, but is naturally present, hence it is known as the Great Perfection. Where is it? The path of the Great Perfection, like the sky, is a vast and excellent path, proven to be the supreme meaning. All other Dharma teachings are merely adornments of the mind. Therefore, the Pratimoksha vows, the Bodhisattva vows, the Vidyadhara Mantrayana vows, the three vows, the six Paramitas, the generation stage and completion stage, etc., all the Dharma of the path are the foundation of the Great Perfection. Here, the phenomena of samsara and nirvana are: not moving from the Dharmadhatu, nor changing into anything else. Samsara and nirvana are not established as two, not moving from the ground Dharmadhatu, nor changing into anything else, the completely pure Dharmata is also complete with the three: essence emptiness, nature spontaneous, compassion unceasing. From this very nature, there are pure Buddhas and impure sentient beings, when they become parts of samsara and nirvana, like dreams that do not move in sleep. They do not come from anywhere, nor do they move to anywhere else. However, for the time being, the way the ground itself abides is established as a view of tenets, such as believing that the ground is primordially pure, or believing that the ground is spontaneously accomplished, or similarly believing that the ground is uncertain, believing that the ground is ultimately definite, believing that the ground is all-capable, believing that the ground is all-embracing, believing that the ground is diverse. All these seven grounds believe that the essence is primordially pure, and other schools that hold their own tenets by analyzing each aspect separately, are like seven blind men touching an elephant, the one who touches the eye says the elephant is like a bowl, the one who touches the nose says it is like a hook, the one who touches the ear says it is like a winnowing basket.
Tibetan
་དང་། རྒྱབ་ལ་རེག་པས་ཁྱོགས་དང་། མཇུག་མ་ལ་རེག་པའི་ཐིག་གུ་དང་འདྲ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་གང་ཡང་ཐོག་ཏུ་མ་ཁེལ་བ་དང་། ངང་པའི་ཁ་དོག་དྲིས་པར། ངང་པའི་ཁ་དོག་ལ་འུར་འུར་པོ་བརྗོད་པ་ཇི་བཞིན་པར་ཐོག་ཏུ་མ་ཁེལ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ནི་དོན་དམ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཤད་ན། གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པ་སྟེ། ཡེ་ནས་དག་ཅིང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་མཆེད་གཞིར་གྱུར་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་འདི་རུ་གཅིག་ཅེས་པ་དང་། ཐ་དད་པ་གང་ཡང་མིན་ཞིང་། དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་སོགས། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ཆེན་ཀ་དག་ལ། གཏིང་གསལ་ཞེས་གདངས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞི་འགགས་པ་མེད་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་བོ། གཞི་གཅིག་ཡིན་པ་ལ་རྫས་སུ་འགལ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། གཉིད་དུ་ཕྱོགས་ཚེ་དབང་ལྔའི་ཤེས་པ་ནུབ་པ་དང་། གཉིད་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལྟར་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་དེ། ངོ་བོ་ཀ་དག་དྲི་བྲལ་ཡིན་པས་འཁོར་མ་མྱོང་ཡང་། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གདངས་སམ་རྩལ་ལས་རོལ་པ་བཟང་ངན་སོགས་ཅིར་ཡང་སྣང་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་རིན་པོ་ཆེ་བཻཌཱུཪྱའི་རང་འོད་ནི་གཏིང་གསལ་བའི། རྐྱེན་ཉི་མ་སོགས་ཀྱིས་མ་བསྐྱེད་པར་ཕྱིར་མི་སྣང་། ངོ་བོ་བཻཌཱུཪྱ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་མོད། དེའི་ཕྱིར་ན། ཀ་དག་དངོས་མཚན་སྤངས་བའི་གདངས། བཻཌཱུཪྱའི་རང་འོད་ནང་དུ་གསལ་བ་ལྟར་གནས་པ། ལྷུན་གྲུབ་ཕྱི་རྒྱ་མ་རལ་བར་གཞོན་ནུ་བུམ་པའི་སྐུར་བཞུགས་ཚེ། ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཞེས་དངོས་མཚན་མ་གྲུབ་ལ། གདངས་ཀྱིས་མ་འགགས་པས་སྣང་བ་ཀུན་གྱི་འཆར་གཞིར་དེ་ཉིད་བཞུགས་པ་ལ་ལེགས་ཀྱང་། གཞི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཡོས་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་དང་། མཚན་མར་མ་གྲུབ་པས་གཅིག་ལས་གཉིས་སུ་ཕྱེས་པ་ལྟ་བུའི་རིས་ཆད་ཅན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་གསལ་ཡང་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བཟང་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ཞེས་ངན་པ་ཞིག་ཀྱང་མིན་ཏེ། དངོས་པོ་མཚན་མ་གང་ཡང་མེད་པས་གཅིག་དང་། ཐ་དད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་སོ་སོར་འབྱེད་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐའ་དབུས་གཉིས་ཀ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་བ་ལྟར་ལས་གང་ཡང་མིན་མོད༴ སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་ཅེས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མེད་པར་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྣོད་སྟོང་པ་དང་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་སོགས་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པར་འཛིན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་མ་རྟོག་པའི་སྐྱོན་ནོ། །དངོས་པོ་བཟང་ངན་
Chinese
，背部摸起来像马鞍，尾巴摸起来像线，这样说却没有一句说中。问天鹅的颜色，就像说天鹅的颜色是嗡嗡声一样，没有一句说中。这里如果如实讲述究竟的实相，那就是，实相的自性本来清净，本来就清净，是轮回和涅槃二者的根本，具有功德任运自成。这两者从始至终都是一体，没有任何差别，远离事物和相等等一切戏论的大界本来清净，通彻明亮，因为显现轮回和涅槃一切的基础没有阻碍而任运成就。虽然本体是一个，但本质上并不矛盾，比如，入睡时五根的识灭，就像睡眠时的意识一样，二者无别，自性本来清净无垢，虽然没有经历过轮回，但从任运自成的光明或力量中，显现好坏等一切，比如，珍宝琉璃的自光是通彻明亮的，不是由阳光等条件所生，所以不向外显现，但自性与琉璃不可分离。因此，本来清净，远离事物和相的明光，像琉璃的自光在内部显现一样存在，任运自成，外在没有破裂，安住于童瓶身时，自性是空性，所以事物和相没有成立，光明没有阻碍，所以作为一切显现的基础而安住，这样很好。基的自性没有从空性中移动的菩提心珍宝，因为事物和相没有成立，所以在外境中不会像从一分为二那样明显，但作为一切的基础，那既不是称为佛的善，也不是称为众生的恶，因为没有任何事物和相，所以不是一，也不是他异，因为没有可以区分的，而且因为没有执着于边和中，所以就像把不存在的执着为存在一样，除此之外什么也不是。空性断灭，就像事物从有变为无一样，不是像空容器和虚空一样什么都没有，认为没有的本身就是没有证悟的过错。事物的好坏
English
, touching the back feels like a saddle, and touching the tail feels like a thread, but none of these descriptions hit the mark. When asked about the color of a swan, it's like saying the color of a swan is a buzzing sound, none of it hits the mark. Here, if we explain the ultimate reality as it is, it is that the nature of reality is pure from the beginning. It is pure from the beginning and is the basis for both samsara and nirvana, possessing spontaneously accomplished qualities. These two are one from beginning to end, without any difference. The great expanse of primordial purity is free from all elaborations such as things and characteristics. Being clear and transparent, it spontaneously accomplishes because the basis for the manifestation of all samsara and nirvana is unobstructed. Although the essence is one, it is not contradictory in substance. For example, when falling asleep, the consciousness of the five senses ceases, and like the consciousness during sleep, the two are inseparable. The essence is pure and stainless from the beginning, so although it has not experienced samsara, from the spontaneously accomplished radiance or power, all kinds of good and bad appearances arise. For example, the self-radiance of a precious beryl is clear and transparent, not produced by conditions such as sunlight, so it does not appear externally, but its nature is inseparable from the beryl. Therefore, the radiance of primordial purity, free from things and characteristics, abides like the self-radiance of beryl appearing within. When spontaneously accomplished, without external cracks, abiding in the form of a youthful vase, the essence is emptiness, so things and characteristics are not established. Because the radiance is unobstructed, it abides as the basis for all appearances, which is excellent. That precious bodhicitta, whose essence does not move from emptiness, because things and characteristics are not established, it does not appear in the external world as if divided from one into two, but as the basis for all, it is neither the good called Buddha nor the bad called sentient beings. Because there are no things or characteristics, it is not one, nor is it other, because there is nothing to distinguish, and because there is no clinging to either end or middle, it is like imputing existence to what does not exist, and nothing more. Emptiness is not annihilation, like things going from existence to non-existence. It is not like an empty vessel or empty space where there is nothing at all. The very act of grasping at non-existence is the fault of non-realization. The good and bad of things