Tibetan
་པའི་དངོས་པོ་ཀུན། །ཅི་ཞིག་མི་གཏོང་བ་ཡོད་དེ། །གཏོང་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་བྱ། ༈ །མི་ཤེས་བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱིས། །བསླུས་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་འདི། །སྲིད་པའི་ཐང་ལ་དབང་མེད་དུ། །ཀྱེ་མ་ཡང་ཡང་འཁྱམ་པར་གྱུར། །དུས་སུ་འདི་དག་གིས་ནི་བདག །མངལ་དུ་བཟུང་ཞིང་བཅོས་པའི་ཚེ། །སྙིང་གི་དུམ་བུ་བཞིན་བལྟས་ནས། །རང་ལ་ཡོད་རྒུའི་དཔལ་གྱིས་བསྙེན། །དེ་འདྲའི་ཕུན་ཚོགས་བརྩེ་བའི་མ། །རང་དབང་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་དུ་ཡང་། །གཏོང་བའི་གོ་སྐབས་མི་སྲིད་ཀྱང་། །གཞན་དབང་སྐྱེ་དང་འཆི་བས་འཕྲོག །ཕྱོགས་བཅུ་སེམས་ཅན་གང་མཆིས་པ། །ཐམས་ཅད་བདག་བཞིན་བདེ་ལ་འདུན། །འོན་ཀྱང་རྨོངས་པས་བདེ་འདོར་བ། །ཀྱེ་མ་བདག་གི་མ་རྣམས་མཐོང་། །ཡུན་རིང་བརྩེ་བས་བཅིངས་གྱུར་ནས། །འབྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤི་བ། །དེས་ཀྱང་ད་ལྟ་འཕྲད་པ་ན། །མི་ཤེས་བཞིན་དུ་གཤེ་བ་ཡི། །མྱོས་པའི་གདོན་གྱིས་སེམས་དཀྲུགས་ནས། །སྡང་བ་ལ་སོགས་ཟུག་རྔུའི་ནད། །འདི་ཡི་སྙིང་ལ་རྟག་ཞུགས་པས། །མ་རྣམས་རྒུད་པས་ཅིས་མ་བཅོམ། ། 22-4-129b མགོན་མེད་སྲིད་པར་འཁྱམས་པ་ཡི། །མི་བཟད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་རིང་ལ། །གཉེན་གྱུར་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་བརྩེ་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གང་དག་ལ། །ཁྲོ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །སྡུག་པའི་བུ་ལ་མ་བཞིན་དུ། །ཤིན་ཏུ་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། །བདག་གིས་གསོ་བར་བྱ་དགོས་པ། །འདི་ཡིས་བརྒྱ་ལམ་བདེ་བའི་དཔལ། །ཅུང་ཟད་རྙེད་ལའང་བདག་ཁྲོ་ན། །ཀྱེ་མ་བདག་སེམས་སུ་ཡིས་བསླུས། །ཕ་རོལ་དཔལ་དང་འབྱོར་བ་ནི། །བདག་ལས་ཅུང་ཟད་མ་འཕྲོག་སྟེ། །འདི་ལ་མེད་ཀྱང་བདག་ལ་ནི། །ཆ་ཤས་ཙམ་ཡང་ཐོབ་པ་མེད། །ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་མཐར་སོན་པ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཀུན་གྱུར་ཀྱང་། །བདག་གི་ཡོན་ཏན་སྐལ་མི་ཆད། །ཅི་ཕྱིར་འདི་ལ་བདག་སེམས་འཁུ། །སྙེམས་བཅས་དཔལ་གྱིས་བདག་མནན་ཀྱང་། །དཔལ་ནི་ལེགས་བྱས་འབྲས་བུ་སྟེ། །སྙེམས་པ་དེ་ཡིས་དེ་བརླག་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་འོས། །སྐྱོན་ལྡན་འདི་ཡི་གོང་ན་ནི། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་མང་ཡོད་ཀྱང་། །དེ་དག་ཀུན་ལ་མི་འཁུ་ན། །དམན་པ་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་འཁུ། །དམན་པ་དང་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ན་མཐའ་ཡས་ཕྱིར། །སུ་ཡིས་སུ་དག་སྐལ་དམན་བྱས། ། 22-4-130a ཕྲག་དོག་ཀྱིས་ནི་བདག་སྐལ་བརླག །དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་ལ། །ཕྲག་དོག་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །དབུལ་པོས་གཏེར་ཆེན་རྙེད་པ་བཞིན། །ཤིན་ཏུ་ཡི་རང་དགའ་བ་སྒོམས། ༈ །ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་གང་ལས་བདག །མཆོག་གོ་སྙམ་ན་བདག་ཉིད་ནི། །སྔ་ནས་ཡོན་ཏན་ལྡན་མིན་ཏེ། །རྐྱེན་ལས་འཕྲལ་དུ་བྱུང་བ་ཙམ། །བདག་ནི་འདུས་བྱས་རྐྱེན་དབང་ཅན། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་དེ་འདྲ་སྟེ། །འདིས་ནི་བདག་ལས་ཆེས་ལྷག་
Chinese
所有属于我的事物，有什么是不能舍弃的呢？对于布施应当非常欢喜。 唉！无知的恶魔以幻术，迷惑了这个众生，在轮回的旷野上不由自主地，一次又一次地漂泊。 当他们按时把我，怀抱在腹中并养育时，像对待心爱的孩子一样看待我，用他们所拥有的一切财富来侍奉我。 如此丰盛慈爱的母亲，自己永远，没有机会舍弃，却被外在的生与死所夺走。 十方所有的一切众生，都像我一样渴望快乐，然而因为愚昧而舍弃快乐，唉！我看到了我的母亲们。 长久以来被爱所束缚，因离别的痛苦而死去，即使现在相遇，却无知地辱骂。 被疯狂的恶魔扰乱了心智，怨恨等等痛苦的疾病，总是潜伏在他们的心中，母亲们怎能不被衰败所摧毁呢？ 在无依无靠的轮回中漂泊，经历漫长而无法忍受的痛苦，对于所有这些曾经是亲人的众生，谁的心不会充满慈爱呢？ 因此，对于一切众生，不仅不应该有愤怒，而且要像母亲对待心爱的孩子一样，修习极度的慈爱。 我需要被他们养育，即使他们稍微获得了一点点快乐，我却生气，唉！我的心是被谁迷惑了？ 他人拥有的财富和繁荣，并没有从我这里夺走任何东西，即使他们没有，我也无法从中获得任何份额。 即使他们都成为了圆满功德如海的佛陀，我的功德也不会减少，我为何要嫉妒他们呢？ 即使他们傲慢地用财富压迫我，财富也是善行的果报，傲慢会毁灭他们自己，因此他们也值得同情。 即使这个有缺点的人之上，有许多具有功德的人，我都不嫉妒他们，为何要嫉妒这个卑微的人呢？ 卑微者和具有功德者，在这个世界上是无限的，谁又能把谁看作是卑微的呢？ 嫉妒会毁灭我的善行，因此，对于他人的圆满，不仅不应该嫉妒，而且要像穷人得到了宝藏一样，修习极度的随喜和快乐。 如果我因为自己的功德而认为自己比别人优越，那是因为我原本没有功德，只是因为外在的因缘而暂时产生的。 我是由因缘和合而成的，受因缘支配，其他人也是如此，这个人比我更加...
English
What is there that I cannot give away of all that belongs to me? I should be very happy to give. Alas! This being, deluded by the illusory tricks of the ignorant demon, wanders helplessly again and again in the wilderness of samsara. When they hold me in their womb and nurture me in due time, they look upon me as if I were a piece of their heart, and attend to me with all the wealth they possess. Such abundant and loving mothers, they themselves never have the opportunity to give away, but are robbed by the power of birth and death. All sentient beings in the ten directions desire happiness just as I do, yet they abandon happiness because of ignorance. Alas! I see my mothers. Having been bound by love for a long time, they die from the suffering of separation. Even when they meet now, they unknowingly scold. Their minds are disturbed by the demon of intoxication, and diseases of resentment and other sufferings always dwell in their hearts. How can mothers not be destroyed by decline? Wandering in the helpless samsara, enduring long and unbearable suffering, whose heart would not be filled with love for all these beings who were once relatives? Therefore, towards all sentient beings, not only should there be no anger, but one should cultivate extreme love, like a mother towards her beloved child. I need to be nurtured by them. Even if they gain a little happiness, I become angry. Alas! By whom is my mind deluded? The wealth and prosperity of others do not take anything away from me. Even if they do not have it, I cannot gain any share from it. Even if they all become Buddhas who have perfected the ocean of qualities, my merit will not be diminished. Why should I be jealous of them? Even if they arrogantly oppress me with wealth, wealth is the fruit of good deeds. Arrogance will destroy them themselves, therefore they also deserve compassion. Even above this flawed person, there are many who possess qualities. I am not jealous of all of them, why should I be jealous of this inferior person? Inferior and virtuous ones are infinite in this world. Who can regard whom as inferior? Jealousy will destroy my merit. Therefore, towards the perfection of others, not only should there be no jealousy, but one should cultivate extreme joy and happiness, like a poor person finding a great treasure. If I think I am superior to others because of my own qualities, it is because I originally had no qualities, but they arose temporarily due to external conditions. I am composed of causes and conditions, and am subject to causes and conditions. Others are also the same. This person is even more... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པའི། །དཔལ་རྣམས་འཛིན་ལ་སུ་ཡིས་འགོག །སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་མིན་སླད་འདི་ལའང་། །བདག་ལས་ཆེས་ལྷག་ཡོན་ཏན་ནི། །མེད་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཞིག་བདོག །བདག་ནི་འདི་འདྲའི་ང་རྒྱལ་སོགས། །ཉོན་མོངས་ཚོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལྡན་ཞིང་། །སྐྱེ་འཆིའི་རང་བཞིན་འཁོར་བའི་མཚོ། །སྡུག་བསྔལ་རྦ་ལ་དབང་མེད་འཕྱོ། །འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གློ་བུར་བའི། །ཡོན་ཏན་འདི་ཡང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས། །ཉམས་པར་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་སྟེ། །ཅི་ཕྱིར་བདག་ལ་སྙེམས་པ་འཕེལ། །ཏིལ་ལ་མེ་ཏོག་དྲི་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་སུ་ལའང་འགོ་མོད་ཀྱི། །ཟག་པའི་དྲི་མ་འདྲེས་གྱུར་ཕྱིར། །བདག་ལ་ཡིད་འོང་ 22-4-130b ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་ན་རིགས་གཟུགས་དཔལ་འབྱོར་སོགས། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་གོང་ནས་གོང་། །བརྒྱ་སྟོང་བྱེ་བའི་ལྷག་ཡོད་ཕྱིར། །ཕལ་ལ་བལྟས་ན་བདག་ཆེས་དམན། །སྐྱོན་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་རྣམས། །བཏང་སྙོམས་ཐུགས་ཀྱིས་གནས་མཛད་ན། །སྐྱོན་མང་བཅས་ཤིང་ང་རྒྱལ་གྱིས། །སྨ་ཕབ་བདག་ཡིད་ཇི་ལྟར་སྙེམས། །ཡོན་ཏན་ཕྲ་མོས་བདག་གི་རྒྱུད། །མཐོ་བ་ཉིད་དུ་སྙེམས་བྱེད་ན། །སྐྱོན་མང་གནས་པས་བདག་གི་རྒྱུད། །ཤིན་ཏུ་དམའ་བར་ཅིས་མི་འཛིན། །ང་རྒྱལ་དྲི་མ་གཏན་མེད་པ། །དེ་ཚེ་བདག་ནི་མཆོག་ཉིད་ཀྱང་། །འདི་ལྟར་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཕྱིར། །བདག་ལས་དམན་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །བདག་མེད་འདུས་བྱས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན། །རྐྱེན་ལས་དངོས་པོའི་གནས་འཛིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མཁའ་མཉམ་ཡང་། །བདག་ལ་ང་རྒྱལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་སྙེམས་སོགས་ཡོད་ཀྱི་རིང་། །ཀུན་ལས་དམན་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །དུལ་བའི་རྟ་མཆོག་བཞིན་དུ་ནི། །ཀུན་ལ་གུས་པའི་སྤྱོད་ལམ་བསྐྱོངས། །དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་གནས་ཚུལ་ལ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། །བློ་ནི་ཡང་ཡང་གོམས་བྱས་པས། །སྣང་ཞེན་ཟང་མ་ཐལ་དུ་སྦྱོངས། །སྟོང་བཞིན་དུ་ཡང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས། །སྤྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ 22-4-131a གྲོང་ཁྱེར་ཀུན། །མ་བརྟག་ཉམས་དགའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །སྒྱུ་མའི་དཔེ་ཡིས་ཚུལ་དུ་སྤྱད། །འཇམ་དཔལ་ཤེས་རབ་འོད་པོ་ཆེ། །རིག་སྔགས་མར་མེའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །སྙིང་ལ་ངེས་པར་གསལ་བྱས་པས། །སྒྲིབ་པའི་ཚང་ཚིང་བསྲེག་པར་མཛོད། །འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་དཔའ་བོ་ཡི། །ཐུགས་རྗེ་ལས་བསྐྲུན་ཤེས་རབ་ཀྱི། །རལ་གྲིས་བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་ཐབས་ལྔ། །དྲལ་ནས་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་བདུད། །གང་དུ་སླར་ཡང་མི་འབྱུང་ཞིང་། །སྔར་བྱུང་བ་ཡི་རོ་ཙམ་ཡང་། །མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡང་དག་པར། །གསོད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་བསད་པ་ན། །མདུང་ཁྱིམ་བཤིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ལྷའི་བུའི་བདུད་ནི་ཆོམ་པར་འགྱུར། །ས་བོན་བསྲེག་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན། །ཕུང་པོའི་བདུད་ནི་འགག་བྱེད་ཅིང་། །སྣུམ་ཟད་པ་ཡི་མར་མེ་བཞིན། །འཆི་བདག་བདུད་
Chinese
谁能阻止持有荣耀？ 众生的相续即是自身， 因非现量之故，于此亦然， 无有胜于自我的功德，又有什么衡量标准？ 我具有如我慢等， 烦恼众的过患， 生死自性的轮回之海， 无力漂浮于痛苦的波涛中。 有为自性是暂时的， 此功德亦为他缘所， 是容易衰败之法， 为何对我生起骄傲？ 如芝麻之于花香， 功德起始于任何人， 然因混杂着漏失的污垢， 我有什么值得喜爱的？ 何处有种姓、容貌、财富等， 功德皆是更胜一筹， 百千俱胝的超胜， 与庸众相比我最为低下。 若以平等之心安住于， 无过失且具功德者， 我这具有众多过失且， 为我慢所诽谤之心又怎能骄傲？ 若我之相续以微小功德， 而生起高慢之心， 为何不因安住众多过失， 而视我之相续极为低下？ 若我慢的污垢全然不存， 那时我亦是殊胜者， 然因此时具有我慢， 又有谁比我更低下呢？ 无我、有为、蕴聚之流， 由缘而执持事物之存在， 因此，即使功德等同虚空， 我又有什么可骄傲的呢？ 若有骄慢等存在之时， 知晓自己比一切都低下之后， 如调顺的良马一般， 修持对一切恭敬的行为。 如是，对于真俗二谛之安住方式， 以辨别的定解， 屡屡串习， 从而净化显现执着的欺骗。 虽是空性，然亦由诸缘， 幻化出存在的城市， 不加审视，具有令人愉悦的状态， 以幻术之譬喻而行持。 文殊智慧大光， 以明咒灯火的方式， 于心中确定照亮， 愿您焚烧遮蔽的丛林。 如是，文殊勇士的， 以慈悲所生的智慧之， 宝剑斩断魔的五种幻术， 以及我执烦恼之魔， 于何处亦不再生起， 甚至连先前生起的余烬， 亦不复存在的状态中， 以彻底诛杀之方式而诛杀时， 以摧毁房屋之方式， 天子魔亦将崩溃。 如焚烧种子之新芽般， 蕴魔亦将止息， 如油尽灯灭般， 死主魔亦将...
English
Who can prevent holding glories? The continuum of beings is oneself, Since it is not directly perceived, it is also the same here, There is no merit greater than oneself, and what measure is there? I possess such as arrogance, The faults of the assembly of afflictions, The ocean of samsara, the nature of birth and death, Powerlessly drifting in the waves of suffering. The nature of compounded things is temporary, This merit is also by other causes, It is a dharma that is easy to decay, Why does pride arise in me? Like the fragrance of a flower to sesame, Merit begins in anyone, But because it is mixed with the stain of leakage, What is there in me that is pleasing? Where there are caste, appearance, wealth, etc., All merits are even better, Hundreds of thousands of kotis of surpassing, Compared to the ordinary, I am the lowest. If one abides with equanimity, Those who are without fault and possess merit, How can my mind, which has many faults and is Slandered by arrogance, be proud? If my continuum, with small merits, Arises with pride, Why not consider my continuum extremely low, Because it abides in many faults? If the stain of arrogance is completely absent, Then I am also the supreme one, But because I have arrogance at this time, Who is lower than me? The stream of selflessness, compounded, aggregates, Holds the existence of things from causes, Therefore, even if merit is equal to space, What is there for me to be proud of? If there is pride, etc., Knowing that you are lower than everything, Like a tamed noble horse, Cultivate the behavior of respecting everyone. Thus, for the way of abiding in the two truths, With the definite understanding of discernment, Repeatedly practice, Thereby purifying the deception of clinging to appearances. Although it is emptiness, it is also by all causes, The city of existence is transformed, Without examination, it has a pleasing state, Practice with the metaphor of illusion. Mañjuśrī, great light of wisdom, In the manner of a lamp of mantra, Certainly illuminate in the heart, May you burn the thicket of obscurations. Thus, Mañjuśrī, the hero's, With the wisdom sword born of compassion, Cut through the five illusions of the demon, And the demon of self-grasping afflictions, Will not arise again anywhere, Even the embers of what arose before, In a state that no longer exists, When killing in a way of completely killing, In the manner of destroying a house, The son of the gods demon will also collapse. Like a sprout burning seeds, The aggregate demon will also cease, Like a lamp with exhausted oil, The Lord of Death demon will also... --------------------------------------------------------------------------------