Tibetan
རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་། རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་། རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་བཞུགས། ། བླ་དང་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོས་མཛད་པའི་དབུ་མའི་རྒྱན་གྱི་ཚིག་ལེའུ་བྱས་པ་ལ་གསུམ། མཚན་གྱི་དོན་དང༌། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང༌། བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གོ་སླའོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་དམ་པ་དངོས་པར་མེད་པར་བསྟན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྟན། དེ་ལ་ཀླན་ཀ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། རྟགས་དགོད། ཚུལ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་སོགས་བཞི་ལ། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཆོས་ཅན། རང་སྡེ་དང་གཞན་སྡེས་སྨྲས་པ་ལྟར་བདེན་པར་མེད་དེ། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་ བརྙན་བཞིན། གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་དང༌། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་བྲལ་དང༌། དུ་བྲལ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཁྱབ་པའི་གཅིག་དགག །མ་ཁྱབ་པའི་གཅིག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། རྟག་དངོས་གཅིག་བདེན་དགག །གང་ཟག་གཅིག་བདེན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། གཞན་སྡེས་བཏགས་པའི་རྟག་དངོས་དགག །རང་སྡེས་བཏགས་པའི་རྟག་དངོས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་སོགས་བཞི་ལ། ཐལ་འགྱུར་དུ་བྱེད་ན། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་དུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འབྲས་བུ་སྔ་ཕྱི་རིམ་ཅན་དུ་མ་ལ་ཕན་པ་སྔ་ཕྱི་རིམ་ཅན་དུ་མ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་དུ་བྱེད་ན། འབྲས་བུ་ཙམ་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་ ཐལ། དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ། དེ་ལྟར་ཐལ་བ་ལས། རྒྱུ་ཙམ་ཆོས་ཅན། གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་མིན་ཏེ། འབྲས་བུ་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན། རྒྱུ་ཙམ་གཅིག་བདེན་པ་ཁེགས་པས། གཙོ་བོའང་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ། གཙོ་བོ་གཅིག་ཏུ། བདེན་ཡང་འབྲས་བུ་སྔ་ཕྱི་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ལ་འབྲས་བུ་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན། འབྲས་བུ་ཅིག་ཅར་དུ་བསྐྱེད་པར་ཐལ། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་གང་ཞིག །རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡོད་ན་རྟག་པ་གཅིག་བདེན་ལས་ཉམས་པར་ཐལ། འབྲས་བུ
Chinese
རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་། རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་། རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་བཞུགས། ། 嘉擦法王听闻宗喀巴大师所讲之《中观庄严论》笔记。 向喇嘛和至尊妙音（འཇམ་པའི་དབྱགས་）敬礼！伟大的导师寂护所著的《中观庄严论释》有三：名称的意义；广释论著的自性；以及圆满讲说的行为。第一，容易理解。第二，分为：显示胜义谛中无实有；显示世俗谛中有；以及遣除对此的争论。第一，分为：立宗；成立宗义。第一，分为：成立真性一无有；成立真性多无有。第一，分为：遮破周遍一；遮破非周遍一。第一，分为：遮破常法实有一；遮破补特伽罗实有一。第一，分为：遮破他宗所立的常法实有；遮破自宗所立的常法实有。第一，对于果等四者，如果作逼迫性论证，那么，自性（གཙོ་བོ་）是常法，应非真实的一，因为能利益前后次第的众多果，能使前后次第的众多果接近。如果作正理，那么，仅仅是果，应同时产生，因为从真实的因，无碍的能力一生起。如果承认，则被现量所破。如是逼迫的结果是，仅仅是因，不是真实的一，因为能使利益前后众多的果接近。因此，因仅仅是一真实，遮破了，自性也是一真实，遮破了。对于其后的两个周遍成立，如果自性是一，真实，但能使利益前后果接近，没有相违，那么，自性对于前后次第产生的果，有能力还是没有能力？如果没有，则应同时产生果，凡是产生果，因为没有次第产生的能力。如果有，则应从常法一真实中退失。果
English
རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་། རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་། རྒྱལ་ཚབ་ཆོས་རྗེས་རྗེ་ལ་གསན་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བརྗེད་བྱང་བཞུགས། Praise to the Lama and the Venerable Manjushri! The commentary on the Madhyamakalankara by the great master Shantarakshita has three parts: the meaning of the title; a detailed explanation of the nature of the treatise; and the act of completing the explanation. The first is easy to understand. The second is divided into: showing that there is no reality in the ultimate truth; showing that there is existence in the conventional truth; and refuting the arguments against it. The first is divided into: stating the sign; and establishing the reason. The first is divided into: establishing the absence of one truth; and establishing the absence of many truths. The first is divided into: refuting the pervasive one; and refuting the non-pervasive one. The first is divided into: refuting the permanent entity as one truth; and refuting the person as one truth. The first is divided into: refuting the permanent entity established by other schools; and refuting the permanent entity established by our own school. The first is: for the four, such as the result, if we make a reductio ad absurdum, then the principal (གཙོ་བོ་) is the subject, it should not be true as the sole entity, because it benefits the many results that are in sequential order, and it brings the many results that are in sequential order closer together. If we make an autonomous syllogism, then only the result is the subject, it should occur simultaneously, because it arises from one real cause, unimpeded ability. If we accept this, it is refuted by direct perception. As a result of such a reductio ad absurdum, only the cause is the subject, it is not true as one, because it brings closer the benefit to the many results that are before and after. Therefore, the cause is only one truth, it is refuted, and the principal is also one truth, it is refuted. For the two subsequent establishments of pervasion, if the principal is one, true, but it does not contradict the fact that it benefits the results that are before and after, then does the principal have the ability to generate the results that are before and after in sequence, or does it not? If it does not, then the results should be generated simultaneously, whatever generates the results, because it does not have the ability to generate in sequence. If it does, then it should fall away from the permanent, one, true. Result
Tibetan
་སྔ་ཕྱི་རེ་རེ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྒོམ་སོགས་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་ལ། སྒོམ་བྱུང་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་འདོད་པ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལའང་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་ནི་ཆོས་ཅན། གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་མིན་པར་ཐལ། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་རིམ་ཅན་དུ་མ་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ལ། སྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འཆོལ་བར་ཐལ་བ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ག་སྐད་ཅིག་མར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་སོགས་ལ། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་རིམ་ཅན་དུ་མ་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་བདེན་ནོ་ ཞེ་ན། འོན་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་མའི་དུས་ན་ཡོད་དམ་མེད། དང་པོ་ལྟར་ན། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ཕྱི་མའི་དུས་ན་ཡོད་པར་ཐལ། ཕྱོགས་སྔ་དེའི་ཕྱིར། སྒོམ་བྱུང་ཤེས་པ་ཕྱི་མའང་སྔ་མའི་དུས་ན་ཡོད་པར་ཐལ། ཕྱི་མའི་ཡུལ་དེ་སྔ་མའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཁྱབ་ན། ཡུལ་ཤེས་དུས་མཉམ་པ་ཉམས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྔོ་སོགས་བཞི་ལ། འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་མར་ཐལ། སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་སུ་མི་འབྱུང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དེ་སྔོན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མི་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྒོམ་བྱུང་ཤེས་པ་བཞིན། ཡང་འདུས་མ་བྱས་ཕྱི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། འདུས་བྱས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འདུས་མ་བྱས་སྔ་མ་སྔ་མའི་མཐུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྒོམ་བྱུང་གི་སེམས་སེམས་བྱུང་བཞིན། རྟགས་མ་གྲུབ་ན། སྐད་ཅིག་སོགས་བཞི་ལ། དེ་ཆོས་ཅན། རང་དབང་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ། རྒྱུ་གཞན་ལ་བལྟོས་མེད་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ། རྒྱུ་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་མི་ལྡོག་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ། རྒྱུའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གཅིག་བདེན་དགག་པ་ནི། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་སོགས་བཞི་ལ། གནས་མ་བུ་པའི་སྡེ་པ་ན་རེ། རྟག་མི་རྟག་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་ གཅིག་བུ་བདེན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་གཅིག་བྲལ་དུ་ཐལ། རྟག་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། བདེན་པའི་དུ་བྲལ་དུ་ཐལ། མི་རྟག་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པར་ཐལ། རང་བཞིན་དུ་མ
Chinese
因为各自产生前后事物的能力有诸多不同。第二，关于禅定等二十支分，分别说者认为，通过禅定产生的圣者等持智慧所能了解的三种无为法合一为真实，对于这三种无为法是法，不应理，因为禅定产生的智慧与前后次第的诸多事物以及能境所境相关联。对此，推论其周遍性，禅定产生的智慧会混乱，并且三种无为法都会变成刹那。第一，对于识等，即使禅定产生的智慧与前后次第的诸多事物以及能境所境相关联，也是合一为真实的。 如果这样说，那么，作为先前禅定智慧之境的三种无为法，在之后的禅定智慧之时是存在还是不存在？如果如第一种情况，那么，先前的禅定智慧在之后的时间也应该存在，因为是先前一方的缘故。之后的禅定智慧也应该在先前的时间存在，因为之后的境在先前的时间存在。如果不周遍，那么，境与识同时存在就会被破坏。如果如第二种情况，那么，对于青色等四者，三种无为法是法，应该成为刹那，因为先前的自性不会在之后的状态中产生，之后的自性不会在先前的状态中产生。例如禅定产生的智慧一样。此外，之后的无为法是法，不应该变成有为法，因为先前的无为法依赖于先前的力量而产生。例如禅定产生的心和心所一样。如果理由不成立，那么，对于刹那等四者，它是法，应该自主产生，因为不依赖于其他因的缘故。如果承认，那么，应该恒常产生，因为是无法被因的力量所逆转的事物。应该恒常不存在，因为是不跟随因的事物。对于一个真实存在的补特伽罗的破斥：对于刹那刹那等四者，分别住子部的论师说，无法用常或无常来描述的一个补特伽罗是真实存在的。 如果这样说，补特伽罗是法，应该脱离真实的单一，因为无法用常来描述。应该脱离真实的众多，因为无法用无常来描述。周遍性应该成立，因为自性上不
English
Because the abilities to generate prior and subsequent things individually have many differences. Secondly, regarding the twenty branches such as meditation, the Vaibhashikas believe that the three unconditioned dharmas, which are understood by the samadhi wisdom of the noble ones arising from meditation, are united as true. For these three unconditioned dharmas, it is not reasonable, because the wisdom arising from meditation is related to many things in a prior and subsequent order, as well as to the object and subject. In this regard, inferring its pervasiveness, the wisdom arising from meditation will be confused, and all three unconditioned dharmas will become momentary. Firstly, for consciousness and so on, even if the wisdom arising from meditation is related to many things in a prior and subsequent order, as well as to the object and subject, it is still united as true. If you say so, then, do the three unconditioned dharmas, which are the object of the previous meditation wisdom, exist or not exist at the time of the subsequent meditation wisdom? If it is like the first case, then the previous meditation wisdom should also exist at the later time, because it is the previous side. The subsequent meditation wisdom should also exist at the previous time, because the subsequent object exists at the previous time. If it is not pervasive, then the simultaneous existence of object and consciousness will be destroyed. If it is like the second case, then for the four things such as blue, the three unconditioned dharmas are dharmas, and should become momentary, because the previous nature does not arise in the subsequent state, and the subsequent nature does not arise in the previous state. For example, like the wisdom arising from meditation. Furthermore, the subsequent unconditioned dharmas are dharmas, and should not become conditioned dharmas, because the previous unconditioned dharmas arise depending on the power of the previous ones. For example, like the mind and mental factors arising from meditation. If the reason is not established, then for the four things such as momentariness, it is a dharma, and should arise autonomously, because it does not depend on other causes. If you admit it, then it should always arise, because it is something that cannot be reversed by the power of the cause. It should always not exist, because it is something that does not follow the cause. Refutation of a truly existing person: For the four things such as momentariness, the Sthavira Nikaya says that a person who cannot be described as either permanent or impermanent is truly existent. If you say so, the person is a dharma, and should be separated from the true unity, because it cannot be described as permanent. It should be separated from the true multitude, because it cannot be described as impermanent. The pervasiveness should be established, because it is not by nature