Tibetan
མས། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་རྣམས་དང་ལྡན་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའི་བདེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་འབྱུང་བའི་སྲེད་པ། དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་ལྷན་ཅིག་པ། དེ་དང་དེར་མངོན་པར་དགའ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བས་ན་ཀུན་འབྱུང་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི། སྲེད་པ་དེ་ཉིད་གཏན་འགོག་པ་དང་རྣམ་པར་ཞི་བ་གང་་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐར་པའོ། །བཞི་པ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་འཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དེ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་ནི་ཁ་གསགས་ལ་སོགས་པ་ལོག་པའི་འཚོ་བ་ལྔ་སྤངས་པའོ། །ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་པའོ། །ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །ཡང་དག་པའི་ངག་ནི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཞིའོ། །ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ལུས་ཀྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་ལམ་སྤོང་བའི་རང་བཞིན་གསུམ་མོ། །ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་ནི་གནོད་སེམས་མེད་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་རྣམ་པ་དུ་མའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ལྷག་པའི་སེམས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རྟེན་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ། །བསླབ་པ་གསུམ་པོ་འདིའི་ནང་དུ་བསླབ་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་ལྷག་གཅིག་འདུ་བ་དེ་ལ་འབད་པས་བསླབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་ལ་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱའོ། །རྟེན་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སྦྱར་ན། སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ ལྡོག་པ་ཙམ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དགེ་བ་མཐའ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་བྱེད་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་རྣམ་པ་གསུམ། དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་ཐར་པ་སྤངས་པ་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པ་ལུས་ངག་གཉིས་གཙོ་བོར་བྱེད་ཅིང༌།
Chinese
མས། 必定与辨别之分相应的禅定，应缘于四圣谛。四者为何？即苦、集、灭、道四谛。第一，取蕴五蕴的自性之生，即是苦谛。第二，再次产生的贪欲，伴随着喜悦的贪着，以及对它的显现之喜悦，由此产生一切痛苦，故为集谛，即示现为痛苦之因。第三，贪欲本身完全止息和寂静，即是解脱。第四， 获得涅槃的道谛，即八支圣道，其中正见是无漏的智慧。正命是舍弃谄媚等五种邪命。正勤是发起精进。正念是不忘失所缘。正定是四禅。正语是四种善业道。正业是舍弃身之不善业道的三种自性。正思是无害心和出离之思等多种思虑。同样，增上戒是完全回向于涅槃。增上心是圣道之所依四禅。增上慧是与辨别之分相应。此三学之中，包含一百五十多种学处，努力修学者，即称为圣僧。若将此所依应用于大乘道，别解脱戒仅仅是 从危害他人的根本上断绝。菩萨戒是在此基础上，加上饶益的罪行之禁戒律仪。圆满具足六度万行的所有善法，即是摄善法戒律仪。直接或间接唯一成办他利，即是饶益有情戒律仪，共有三种。同样，别解脱由七种舍弃所摄持，以身语二者为主。
English
Ma. Meditations that are definitely in accordance with the aspect of discernment should focus on the Four Noble Truths. What are the four? They are the Four Noble Truths of suffering, origin, cessation, and path. The first is that the nature of the arising of the five aggregates of appropriation is the truth of suffering. The second is the craving that arises again, accompanied by attachment to joy, and the manifestation of joy in that and that. From this, all suffering arises, hence it is the origin, that is, it is shown as the cause of suffering. The third is that the cessation and complete pacification of that very craving is liberation. The fourth is the truth of the path that leads to the attainment of Nirvana, the Noble Eightfold Path, of which right view is wisdom without outflows. Right livelihood is abandoning the five wrong livelihoods, such as flattery. Right effort is to exert diligence. Right mindfulness is not forgetting the object. Right concentration is the fourth dhyana. Right speech is the four paths of virtuous action. Right action is the three natures of abandoning the non-virtuous paths of action of the body. Right thought is the absence of harmful thoughts and the thoughts of renunciation, and so on, of various kinds of thoughts. Similarly, higher morality is whatever is completely dedicated to Nirvana. Higher mind is the fourth dhyana, the basis of the Noble Path. Higher wisdom is in accordance with the aspect of discernment. Within these three trainings, there are more than one hundred and fifty trainings, and whoever strives to practice them is called the Noble Sangha. If this basis is applied to the Mahayana path, the Pratimoksha vows are merely abstaining from the root of harming others. The Bodhisattva vows are, in addition to this, the precepts of restraining from misdeeds, which include benefiting others. Accumulating all virtuous dharmas by accomplishing the six perfections is the precept of accumulating virtuous dharmas. Directly or indirectly, solely accomplishing the benefit of others is the precept of benefiting sentient beings, of which there are three types. Similarly, the Pratimoksha is encompassed by seven types of abandonment, with the body and speech being the main focus.
Tibetan
གཞན་དོན་དུ་བཅས་པ་མི་འདྲལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤངས་པ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད་ཅིང༌། གཞན་དོན་དུ་བཅས་པ་འདྲལ་བས་བསླབ་པ་དང་། བསླབ་བྱ་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའང་ཉན་རང་གཉིས་རྒྱུའི་དུས་ན་ཚོགས་རྒྱ་ཆུང་ངུ་ལས་མི་གསོག་པས་རང་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཙམ་ལས་མི་ཐོབ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རྒྱུའི་དུས་ན་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་བརྩོན་པས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པ་ན་ནོ། །དེའི་སྟེང་ན་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་ནས་སྡོམ་པ་སུམ་ལྡན་དུ་འགྲོ་སྟེ། རྩིག་པ་ལ་ཕ་གུ་དང་པུ་ཤུ་བསྣན་པ་བཞིན། བསླབ་བྱ་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་ཀ་མངལ་ཆེ་བར་སོང་བ་ཡིན་པས། དེ་དག་ནང་འགལ་བྱུང་ན་གོང་མ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་དང༌། འོག་མ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ འདོད་པ་གཉིས་ཀའང་གནོད་པ་སྤོང་པ་དང༌། ཕན་འདོགས་པ་དགོས་པ་མཐུན་པའི་དོན་གང་ཟག་རྒྱུད་ལ་ནུས་པ་གང་ཆེ་བའི་ཐོག་ཏུ་བཏང་ནས་འགལ་ན་ནི་གནང་མི་སྲིད། གནང་ན་ནི་འགལ་མི་སྲིད་པའི་དོན་དང་མ་འཛོལ་བ་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་པོའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་ཀྱིས་བརྟག་ལ། དེ་གནས་འགྱུར་མི་འགྱུར་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལ་སྡོམ་པ་སུམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་བའི་ལམ་ཞུགས་མོས་པས་དཔྱོད་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ་པའི་རྒྱུད་གཉིས་རྫས་མ་འགལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་གཙོ་བོར་བཟུང་ངོ༌། །དེ་ལ་སྤྱིར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། བསོད་ནམས་དང༌། ལམ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གསུམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལའང་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་གཉིས་སུ་གནས་པའི་ཚུལ་མཛོད་ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ནི། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་པའི་ལུང་གི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པས་བརྗོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་དག་སྟེ། དེ་ལའང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མངོན་ བརྗོད་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་བརྟག་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་འཁོར་བའི་ཆོས་དང་མཐུན་པ་དག་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྣོད་བཅུད་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་གྱི་རབ་བྱེད་ཐོག་མར་བཀོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་བརྒྱ་པ་ལས། མི་ཡི་ཆོས་ལུགས་ལེགས་སྤྱད་ན། །ལྷ་ཡུལ་བགྲོད་པར་ཐག་མི་རིང༌། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ཐེམ་
Chinese
不包括为他人的目的。菩萨主要以十种舍弃为根本，因为包括为他人的目的而舍弃，所以在学处和应学两方面都有差别。同样，在果位上，声闻和独觉在因地时，由于不积累广大的资粮，所以只能获得自己解脱的道路。菩萨在因地时，精勤于无量无边的福德和智慧资粮，所以在获得果位时才能获得三身。在此之上，获得密咒的灌顶后，就进入了三律仪，就像在墙上添加了父墙和子墙一样。因此，应学和功德两方面都变得更加广大。如果这些之间发生矛盾，那么以上者为主，以下者为主的两种意愿，都需要避免损害和增益，必须与意义相符，即在个人相续中，根据能力的大小来决定，如果矛盾，则不允许。如果允许，则不会有矛盾，必须不与意义相混淆。像这样，三种律仪的确定，要用教法来检验。而它是否改变，则取决于个人相续的证悟之法。实际上，口头上声称具有三律仪，但以求学之心来观察，以及对于如实之法，以苦行成就的两种相续，虽然本体上不矛盾，但性质上却有极大的矛盾，必须以性质为主。总的来说，圣法的性质是，福德、道和涅槃三者必须确定为所诠释的意义。对于此，根据所诠释和能诠释，分为经和证悟的两种圣法，如《宝性论》中所说：“佛陀圣法有二种，即是经与证悟性。”其中，经教之法是为了进入证悟之义，所以一切圆满的言说，都包括在内。其中，世间和超世间的两种名言中，前者是指与轮回之法相符的八种观察等言论，因为这些言论广为人知。在这里，为了与世间相符，所以首先安排了关于器情世界观察等言论的分别，如《慧百论》中所说：“善用人法，前往天界路不远，天人阶梯。”
English
It does not include purposes for others. Bodhisattvas primarily focus on the ten abandonments, and because it includes abandoning for the sake of others, there is a difference in both the precepts and what should be learned. Similarly, in terms of results, Hearers and Solitary Realizers, in their causal stage, do not accumulate vast accumulations, so they only attain the path of their own liberation. Bodhisattvas, in their causal stage, strive for immeasurable accumulations of merit and wisdom, so they attain the three bodies when they attain the result. On top of that, having received the empowerment of mantra, one enters the three vows, like adding a father wall and a son wall to a wall. Therefore, both what should be learned and qualities become more extensive. If these contradict each other, then both the desire to prioritize the higher and the desire to prioritize the lower must avoid harm and benefit, and must be consistent with the meaning, that is, in the individual continuum, it should be determined according to the capacity, and if it contradicts, it is not allowed. If it is allowed, then there will be no contradiction, and it must not be confused with the meaning. Like this, the determination of the three vows should be examined by the Dharma of scripture. Whether it changes or not depends on the Dharma of realization in the individual's own continuum. In reality, those who verbally claim to have the three vows, but examine with a learning mind, and the two continuums that have achieved asceticism for the Dharma as it is, although they do not contradict in essence, they have extremely contradictory natures, and the nature must be the main focus. In general, the nature of the holy Dharma is that merit, path, and nirvana must be determined as the meaning to be expressed. For this, according to what is to be expressed and what can be expressed, it is divided into two kinds of holy Dharma, scripture and realization, as stated in the Ratnagotravibhāga: "The Buddha's holy Dharma has two kinds, namely scripture and the nature of realization." Among them, the Dharma of scripture is to enter the meaning of realization, so all complete speech is included. Among them, in the two kinds of expressions, worldly and transcendental, the former refers to the eight kinds of examinations and other statements that are in accordance with the Dharma of samsara, because these statements are well known. Here, in order to be in accordance with the world, the distinctions of the statements about the examination of the vessel and its contents are arranged first, as stated in the Śataśāstra: "If human customs are well practiced, the path to the heavenly realm is not far, the ladder of gods and humans."