Tibetan
གཞུང་མཛད་པ་པོའི་མཚན་སྨོས་པ། འཕགས་ཡུལ་ནས་གངས་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་བསྒྱུར་བའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། ༈ །ན་མཿསྭ་ར་ས་ཏྱཻ། རིག་གནས་ཆུང་བ་ལྔའི་ཡ་གྱལ་ཚིག་རྒྱན་ཤེས་ན་སྙན་ངག་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་གྲགས་པ་བརྟན་པའི་གཞུང་འདི་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུས་འཆད་པ་དང་། རྒྱན་འཆད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་བསྟན་བཅོས་སུ་སྦྱར་ན། རྗོད་བྱེད་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ལུགས་ཀྱི་སུ་པྲ་དང་ཏིང་འི་མཐའ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཏེ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། ལུས་གང་ཞིག་རྐང་པ་བཞིར་བཅད་ཅིང་རྐང་པ་བཞིར་ཚོགས་པའི་ངག་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་མཚན་ཉིད་དབྱེ་ན། སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་བྲིཏྟ་དང་ཛཱ་ཏི་གཉིས་སུ་གནས་ཀྱང་། བོད་སྐད་ལ་བྲིཏྟ་དང་རྗེས་མཐུན་ཡི་གེ་བགྲངས་པ་ཙམ་ལས་མི་འབྱུང་ངོ་། །སྦྱོར་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གྲོལ་བ། རིགས། མཛོད། འདུས་པ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་གང་ཞིག་རྐང་པས་མ་བཅད་པའི་རྣམ་དབྱེའི་མཐའ་ཅན་གྱི་ངག་ཚིག་རྒྱུན་ཆགས་པ། དབྱེ་ན་བརྗོད་པ་དང་། གཏམ་གཉིས། འདི་དག་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་གིས་ཐ་དད་པར་འདོད་ཀྱང་། དཔལ་ལྡན་དཎྜིས་མི་འགལ་བར་བསྒྲུབས། གསུམ་པ་ནི། ལུས་གང་ཞིག །ཚིག་བཅད་ལྷུག་གམ། སྐད་རིགས་བསྲེས་པ་སྤེལ་མའི་མཚན་ ཉིད། དབྱེ་ན། ཙམ་ཞེས་ཚིག་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་བ་དང་། ཟློས་གར་ཞེས་སྐད་རིགས་བཞི་ཀར་སྤེལ་བའོ། །དེ་འདྲའི་ཚིག་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་གསུམ་ལ། སྐད་ལེགས་སྦྱར། རང་བཞིན། ཟུར་ཆག །འདྲེས་མ་བཞིར་གནས། ལེགས་སྦྱར་ལྷའི་སྐད་དང་། རང་བཞིན་ལ་ལེགས་སྦྱར་དེ་སྐྱེས་དང་། དེ་མཚུངས་དང་། ཡུལ་སོ་སོའི་སྐད་ཅན་གསུམ། ཟུར་ཆག་གི་སྙན་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དོན་སྟོན་པ། ངག་སྔོན་ཁྱབ་འཇུག་བ་ལང་རྫི་བོ་བྱས་པའི་ཚེ་དེའི་སྐད་ཀྱིས་རིག་བྱེད་འཆད་པ་ལ་འདོད། སྒྲའི་ལུགས་ལ་ལེགས་སྦྱར་ལས་གཞན་ཟུར་ཆག་ཏུ་འདོད་དོ། །འདྲེས་མ་ནི། སྐད་རིགས་སྔ་མ་གསུམ་བསྲེས་ནས་འཆད་པ་ལ་འདོད་དོ། །གྲོལ་བ་ནི། བློ་ཀཋགཅིག་གིས་བརྗོད་བྱའི་དོན་གཅིག་རྫོགས་པར་སྟོན་པ། རིགས་ནི་བློ་ཀ་དུ་མ་བརྗོད་བྱའི་དོན་གཅིག་གིས་རྫོགས་པར་སྟོན་པ། མཛོད་ནི། གཅོད་མཚམས་བྱ་ཚིག་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་གློ་ཀངེས་བཟུང་མེད་པར་བརྗོད་བྱ་དུ་མས་འབྱོར་ལྡན་གྱི་མཛོད་ལྟར་ཕྱུག་པ། འདུས་པ་ནི། བརྗོད་བྱའི་དོན་གཅིག་བློ་ཀདུ་མ་དང་བྱ་ཚིག་མང་པོ་འདུས་ནས་སྟོན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྲོད་ལ་སོགས་པའི་བསྔགས་པ་ལྟ་བུ་
Chinese
论著作者的名称。（以及）从印度如何翻译到雪域的经过的阐述。 ༈ །那摩 娑罗萨底曳。（藏文，梵文天城体：नमः सरस्वत्यै，梵文罗马拟音：namaḥ sarasvatyai，汉语字面意思：敬礼妙音天女）如果通晓五小明之一的诗学，就不会对诗歌感到迷惑，为了阐释这部被称作稳固的论著，分为两部分：阐释“身”和阐释“饰”。第一部分：像这样，如果将说话者想要表达的意义编入论著中，那么就是以词语的连贯方式，很好地组合表达方式，带有सुप्（supra）和तिङ्（ting）等后缀。对此如果进行分类，有三种，第一种是：如果“身”被切割成四行，并且四行聚集在一起的语言，就是诗歌的特征。如果从组合方式上进行分类，可以分为वृत्त（vṛtta）和जाति（jāti）两种。但在藏语中，除了计算与वृत्त（vṛtta）相符的字母之外，没有其他的。从组合方式上来说，有解脱、类、藏、聚集四种。第二种是：如果“身”没有被行切割，带有格变化的后缀的连贯语言。如果分类，有陈述和讲述两种。这些在前代的学者们认为是不同的，但吉祥的檀丁已经证实它们并不矛盾。第三种是：如果“身”是诗歌和散文，或者混合了不同语言的混合体。如果分类，有“仅”指诗歌和散文混合，以及“戏剧”指混合了四种语言。像这样的诗歌和散文混合的三种，存在于梵语、自性、变异、混合四种形式中。梵语是天神的语言。自性是指梵语的诞生，以及与其相似的和具有各个地方语言的三种。变异是指不依赖于其他诗歌而表达自身含义。据说，过去遍入天（毗湿奴）化身为牧童时，用当时的语言来解释吠陀。在声音的体系中，梵语以外的都被认为是变异。混合是指混合了前三种语言来进行解释。解脱是指一个颂（śloka）完整地表达一个主题。类是指多个颂（śloka）完整地表达一个主题。藏是指通过各种动词的分割，不被颂（śloka）所限制，用多个主题来丰富，就像富有的宝藏一样。聚集是指一个主题通过多个颂（śloka）和许多动词聚集在一起而表达，例如对黄昏等的赞美。
English
The name of the author of the treatise. (And) an explanation of how it was translated from India to the Land of Snows. ༈. Namaḥ Sarasvatyai. (藏文，梵文天城体：नमः सरस्वत्यै，梵文罗马拟音：namaḥ sarasvatyai，汉语字面意思：Homage to Sarasvati) If one knows poetics, which is one of the five minor sciences, one will not be confused about poetry. To explain this stable treatise, there are two parts: explaining the "body" and explaining the "ornaments." The first part: Like this, if the meaning that the speaker wants to express is incorporated into a treatise, then it is a string of words with suffixes such as sups and tiṅs, in a way that the expression is well composed. If we classify it, there are three types. The first is: If the "body" is divided into four lines, and the speech that gathers in four lines is the characteristic of verse. If classified according to the way of composition, it can be divided into vṛtta and jāti. But in Tibetan, there is nothing other than counting the letters that correspond to vṛtta. In terms of the way of composition, there are four types: liberation, class, treasury, and aggregation. The second is: If the "body" is not divided by lines, the continuous speech with case endings. If classified, there are two types: statement and narration. These were considered different by the scholars of the past, but the glorious Daṇḍin has proved that they are not contradictory. The third is: If the "body" is verse and prose, or a mixture of different languages. If classified, there is "only," which refers to the mixture of verse and prose, and "drama," which refers to the mixture of all four languages. These three types of verse and prose mixtures exist in four forms: Sanskrit, natural, corrupted, and mixed. Sanskrit is the language of the gods. Natural refers to the birth of Sanskrit, as well as the three that are similar to it and have the languages of various regions. Corrupted refers to expressing its own meaning without relying on other poetry. It is said that when the all-pervading one (Vishnu) manifested as a cowherd in the past, he explained the Vedas in the language of that time. In the system of sound, everything other than Sanskrit is considered corrupted. Mixed refers to explaining by mixing the first three languages. Liberation refers to one śloka completely expressing one theme. Class refers to multiple ślokas completely expressing one theme. Treasury refers to being rich like a wealthy treasury with multiple themes, without being limited by ślokas, through the division of various verbs. Aggregation refers to one theme being expressed by the aggregation of multiple ślokas and many verbs, such as praise of dusk, etc.
Tibetan
གཅིག་ལ། བློ་ཀདང་བྱ་ཚིག་གཉིས་ཀ་མང་པོ་འདུས་ནས་སྟོན་པ་ཞིག་གོ །དེ་བཞི་པོ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྙན་དངགས་ཆེན་པོ་སྟེ་སརྒ་འམ་ལེའུས་བཅིངས་པའི་ བསྟན་བཅོས་དག་གི་ཞར་ལས་ཤུགས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཆ་ཤས་ཙམ་ཡིན་གྱི་ལོགས་སུ་ཤེས་བྱ་དང་སྟོན་བྱ་མ་ཡིན་པས་མེ་ལོང་གཞུང་དུ་དཔེར་བརྗོད་མ་མཛད་དོ། །ཁྱད་པར་ནི། རིགས་དང་འདུས་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མང་པོས་སྟོན་པ་འདྲ་ཡང་། རིགས་ལ་བྱ་ཚིག་གཅིག་དང་། འདུས་པར་མང་པོས་སྟོན། མཛོད་འདུས་པ་གཉིས་བྱ་ཚིག་མང་བའི་སྒོ་ནས་འདྲ་ཡང་། མཛོད་ཤོ་ཀམང་པོ་དགོས་པ་མ་ངེས་ཤིང་། འདུས་པ་ལ་ངེས། གྲོལ་བ་བློ་ཀགཅིག་གཅོད་མཚམས་དང་བྱ་ཚིག་མི་དགོས་པ་ཞིག་གོ །སྙན་དངགས་ཆེན་པོའི་ལུས་རྩོམ་པའི་འཇུག་སྒོ་ཤིས་བརྗོད། ཕྱག་བྱ། དངོས་པོ་ངེས་བསྟན་གསུམ། རྩོམ་ཚུལ་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱ་མཚོ་རི་དུས་སོགས་ལ་བསྔགས་པས་མཚོན་ནོ། །གཉིས་པ་རྒྱན་ལ་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་བཅུ་སྟེ། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། མ་ཡིག་ལྟ་བུ་ལ་བསྐོར་བ་རྗེས་ཁྲིད་ཀྱི་བློས་སྲོག་ཆུང་གི་ཡི་གེ་ཁོ་ན་ཚོགས་པས་ལྷོད་པ་བཟློག་ཟླ་ཤར་ཕྱོགས་གོ་ཌ་བའི་འདོད་པ་དང་། ལྷོད་པ་སྲོག་ཆུང་གི་ཡི་གེ་གྲངས་མང་ཞིང་། སྲོག་ཆེན་ཀྱང་ཅི་རིགས་འདྲེས་ཕྱིར་ལྷོད་པས་མ་རེག་པ་སྦྱོར་བ་ལྕི་བ་དངོས་ལྷོ་ཕྱོགས་བེ་དནྟའི་ལུགས་གཉིས། གཉིས་པ་རབ་དྭངས། འཇིག་རྟེན་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང་གོ་སླ་བའི་དོན་བརྗོད་པ་བེ་དནྟའི་ལུགས་དང་། འཇིག་ རྟེན་ན་གྲགས་མི་ཆེ་བས་མི་དྭངས་པ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པ་གོ་ཌ་བའི་ལུགས་གཉིས། མཉམ་པ་ལ། རྐང་པ་ཕྱེད་སྔ་ཕྱིའི་ཡི་གེ་སྦྱོར་བ་མཉམ་པ་བེ་དནྟའི་ལུགས་དང་། རྐང་པ་གསུམ་པ་ལྟ་བུའི་ཡི་གེའི་སྦྱོར་བ་རྩུབ་ཅིང་། གཞན་འཇམ་པ་ལྟ་བུ་གོ་ཌ་བའི་འདོད་ལུགས་གཉིས། སྙན་པ་ལ་ལར་རིང་པོ། ལ་ལར་བརྩེགས་པ། ལ་ལར་འཕུལ་མཐའ་རྟེན་སོགས་མཚུངས་པར་བྱས་པ་བེ་དནྟའི་ལུགས་དང་། དེ་གཉིས་ཀས་འདོད་པ་རྐང་པ། ཚིག་ཡི་གེ་རིང་པོར་བསྐོར་བའི་རྗེས་ཁྲིད་གསུམ། རྐང་པ་སྔ་ཕྱི་སྦྱོར་བ་འཇམ་རྩུབ་མཉམ་པ་གོ་ཌཱ་བ་ཁོ་ནས་འདོད་པའི་རྗེས་ཁྲིད་རྣམས་སོ། །ཤིན་ཏུ་གཞོན་པ་ནི། ཕལ་ཆེར་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པ་ལ། རྩུབ་པའི་ཡི་གེའང་རེ་རེ་ཙམ་འདྲེས་པ་བེ་དནྟ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་རྩུབ་པ་ཤ་སྟག་བསྒྲིགས་པ་གོ་ཌ་བའི་ལུགས་གཉིས། དོན་གསལ། བརྗོད་བྱའི་དོན་དེ་བརྟགས་མི་དགོས་པར་གོ་བ་ལྷོ་ཤར་འདོད་མཐུན་དང་།
Chinese
第一，偈颂和动词两者都包含很多并进行阐述。这四者是伟大的诗歌，其本质是诗节，即被章节或章节所束缚的论著的附带部分，因为它们是通过附带获得的，所以它们只是其中的一部分，而不是单独的知识和阐述的对象，因此在《诗镜》中没有举例说明。区别在于：种姓和集合在用许多诗节来阐述方面是相似的，但种姓用一个动词，而集合用许多动词。储藏和集合两者在动词很多方面是相似的，但储藏不一定需要很多颂，而集合是必须的。解脱是一个偈颂，不需要停顿和动词。创作伟大诗歌的入门是吉祥语、顶礼和事物确定指示这三者。创作方式以赞美城市、海洋、山脉、季节等为代表。 第二，装饰有共同的和非共同的两种。第一种有十种，第一种是结合的优点：就像母字一样，通过回绕和后置的思维，只有小生命字母聚集在一起，因此有两种观点，即放松（放松）是东方高达巴的意愿，而放松（放松）是小生命字母的数量很多，并且大生命字母也以各种方式混合，因此不接触放松（放松）的结合是沉重的，这是南方吠檀多的方式。第二种是极度清晰：在世界上完全出名且易于理解的意义的表达是吠檀多的方式，而在世界上不太出名，因此像不清晰一样表达是高达巴的方式。平等：前一半和后一半的字母结合是相等的，这是吠檀多的方式，而像第三行这样的字母结合是粗糙的，而其他的是像柔软的一样，这是高达巴的意愿。悦耳：有时长，有时堆叠，有时前置、后置等相同，这是吠檀多的方式，而两者都希望的行、词、字母长回绕的后置有三种。前后行的结合柔软、粗糙、相等，这是只有高达巴才希望的后置。非常年轻的是：大多数是非常柔软的，但也有一些粗糙的字母混合在一起，这是吠檀多派，而所有粗糙的字母都完全排列在一起，这是高达巴的方式。意义清晰：不需要检查就能理解的表达对象是南方和东方共同的意愿，
English
Firstly, both the verses and verbs contain many and explain. These four are great poems, whose essence is stanzas, i.e., treatises bound by chapters or sections, because they are obtained incidentally, so they are only a part of it, not separate objects of knowledge and explanation, so they are not exemplified in the "Mirror of Poetry." The difference is: caste and collection are similar in that they are explained by many stanzas, but caste uses one verb, while collection uses many. Storage and collection are similar in that they have many verbs, but storage does not necessarily require many shlokas, while collection is necessary. Liberation is a verse that does not require pauses and verbs. The entry point for composing great poetry is these three: auspicious words, prostration, and definite indication of things. The way of writing is represented by praising cities, oceans, mountains, seasons, etc. Secondly, ornaments are of two kinds: common and uncommon. The first has ten kinds, the first of which is the merit of combination: just like the mother letter, through the thought of circumambulation and postposition, only small life letters gather together, so there are two views, namely, relaxation (relaxation) is the intention of the eastern Godaba, and relaxation (relaxation) is that the number of small life letters is large, and large life letters are also mixed in various ways, so the combination that does not touch relaxation (relaxation) is heavy, which is the way of the southern Vedanta. The second is extreme clarity: the expression of meanings that are completely famous and easy to understand in the world is the way of Vedanta, and the expression that is not very famous in the world, so it is like being unclear, is the way of Godaba. Equality: the combination of letters in the first and second halves is equal, which is the way of Vedanta, and the combination of letters like the third line is rough, while others are like being soft, which is the intention of Godaba. Pleasant: sometimes long, sometimes stacked, sometimes preposed, postposed, etc. are the same, which is the way of Vedanta, and the lines, words, and letters that both want have three kinds of postpositions with long circumambulation. The combination of the front and back lines is soft, rough, and equal, which is the postposition that only Godaba wants. Very young is: most are very soft, but there are also some rough letters mixed in, which is the Vedantapa, and all the rough letters are completely arranged together, which is the way of Godaba. The meaning is clear: the object of expression that can be understood without checking is the common intention of the South and East,