Tibetan
ངས་ཤིང་། རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཆ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བོགས་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་སེམས་སྣང་སྒྱུ་མར་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་པའི་ཡུལ་ནི་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་སེམས་འཁྲུལ་པས་བསླད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་ལ། གཟུང་བའི་ཡུལ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་ལུང་དང་དཔེས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་རང་བཞིན་སྟོང་པའི་ཆ་ལ་བརྟན་ཅིང་བོགས་འབྱིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་ཆ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཀྱང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་གསལ་སྟོང་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པའི་ལྟ་བ་དང་ཚུལ་མཚུངས་སོ། །གསུམ་པ་སྒྱུ་མ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མེད་ནའང་། དེ་ལས་རྫས་གཞན་པ་ཞིག་བདེན་པར་གྲུབ་བམ་སྙམ་ན། དེའང་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། བརྗོད་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གནད་ཀྱིས་བདེན་པར་མ་གྲུབ། འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ལ་ལྟོས་ནས་བཞག་པའམ། འདུས་བྱས་བདེན་སྟོང་གི་ཆ་ལ་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ལོགས་སུ་བདེན་ པར་གྲུབ་པ་མ་དམིགས་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས། དེས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟག་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ལུང་དང་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་ལམ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་རྟོགས་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་དང་ཆ་མཉམ་གྱི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ། དེ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ཅིང་། སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདེན་སྟོང་ཡང་གཉུག་མའི་སེམས་གསལ་བ་དང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ཡུལ་སྣང་སེམས། སེམས་སྒྱུ་མ། སྒྱུ་མ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཐག་ཆོད་དེ། འགལ་བར་སྣང་བ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་མི་འགལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ངེས་པ་སྐྱེ། སྐྱེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྲལ་ཞེས་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་དུ་མེད་ཀྱང་བླ་མའི་མན་ངག་དང་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་གོ་ཞིང་། བསམ་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པས་མ་བསྒོམས་པའི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། མ་མཐོང་བའི་མཐོང་བ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ལུགས་བཅིངས་པ་མེད་པར་རྟོག
Chinese
因此，依赖于自性光明的方面而增进。第二，论证心识显现如幻：外境的所取之境，是能取的心识被错觉所染污的错乱显现。如同所取之境不成立一样，能取的心识也不成立，如是凭借教证和比喻确定，并依赖于自性空性的方面而增进。然而，即使了悟能取所取错乱的方面为无实，由于存在将二者之外的光明空性执为真实的缘故，与唯识宗的遍计所执的观点相似。第三，论证幻化无自性：即使能取所取一切皆无实，是否会认为从那之中有其他事物真实成立呢？对此，显示其也无自性，分为两种：以缘起论证和以不可言说论证。第一种是：一切有为法都以缘起的要点而无实成立。无为法也依赖于有为法而安立，或者在有为法真实空性的方面安立为无为法。除此之外，没有发现真实成立的事物。如龙树菩萨所说：有为若不成就，无为又如何成？如是凭借缘起的道理，以教证和比喻的方式论证一切法无自性，证悟远离常断二边的中观之道，是与般若波罗蜜多相等的见解。如是，通过闻思断除增益，以禅修体验的真实空性也与本觉光明心识双运而体验，即是轮回涅槃无别。第二种是：如是修习之后，外境显现心识，心识如幻，幻化确定为缘起。如是，体验到像相违背一样的法不相违背，并且生起定解。由于所生起的定解的自性如何是不可言说的缘故，仅仅安立为不可言说。因此，即使自己的体性不可言说，也通过上师的窍诀和教理的方式了知光明空性无别的意义，并且融入不可思议的法界之中，从而未经修习的自性得以显现，依靠未曾见过的巨大见地，而无拘无束地证悟实相。
English
Therefore, one relies on the aspect of self-luminous nature and enhances it. Second, proving that mind's appearance is illusory: The external object of grasping is an illusory appearance tainted by the delusion of the grasping mind. Just as the object of grasping is not established, so too the grasping mind is not established. Thus, it is determined by scripture and example, and one relies on the aspect of self-empty nature and enhances it. However, even if one realizes that the aspect of grasping and being grasped is unreal, since there is the grasping of clarity and emptiness other than those two as real, it is similar to the view of the mere-mind's completely false. Third, proving that illusion is without self-nature: Even if all grasping and being grasped are unreal, one might wonder if something else is truly established from that. To this, showing that it is also without self-nature is divided into two: proving it through dependent origination and proving it through inexpressibility. The first is: All compounded things are not truly established by the key point of dependent origination. Uncompounded things are also established in dependence on compounded things, or uncompounded things are established on the aspect of the true emptiness of compounded things. Apart from that, no truly established thing is found. As Nagarjuna said: If the compounded is not established, how can the uncompounded be established? Thus, by means of dependent origination, proving that all phenomena are without self-nature through scripture and example, realizing the wonderful Middle Way that is free from the extremes of permanence and annihilation, is called the view that is equal to the Perfection of Wisdom. Thus, cutting off the imputations of hearing and thinking, and experiencing the true emptiness experienced through meditation in union with the innate clear mind, is the inseparability of samsara and nirvana. The second is: Having practiced in this way, external appearances are mind, mind is illusion, and illusion is determined to be dependent origination. Thus, one experiences that phenomena that seem contradictory are not contradictory, and certainty arises. Since the nature of that which arises is inexpressible, it is merely labeled as inexpressible. Therefore, even though one's own essence is inexpressible, one understands the meaning of the inseparability of clarity and emptiness through the guru's instructions and the means of scripture and reasoning, and by dissolving into the inconceivable realm, the uncultivated nature is manifested, and relying on the great vision that has not been seen, one realizes the unconfined nature of reality.
Tibetan
ས་པས་གྲོལ་ཏེ། དོན་དམ་པ་འཚང་རྒྱ་ རུ་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་སྨོན་ལམ་དང་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དཔེ་བཞི་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དུ་གསུངས་པའི། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་སྣང་སེམས། སེམས་སྒྱུ་མ། སྒྱུ་མ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པས། སྤང་བྱ་དང་པོ་མ་རིག་པའི་དུག་ཐོན་པ་ཙམ་ལས། འཁོར་བའི་རྩ་བ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆགས་རྩོལ་བའི་དུག་མི་ཐོན་པས་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ལྟ་བ་དུག་ཅན་ཅེས་བྱ་བ། ཡུལ་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་ལྟ་བར་བཞག་པའོ། །དཔེ་ཕྱི་མ་རྣམས་དང་། དབང་དང་རིམ་གཉིས་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆགས་ཀྱི་རྩོལ་བའི་དུག་འདོན་ནུས་པས་ལམ་དུས་ཀྱི་ལྟ་བ་དུག་མེད་ཅེས་བྱ། དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པར་ནུས་པས་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ཉམས་མྱོང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ལྟ་བར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་སེམས་འཁྲུལ་འབྱམས་སུ་མི་འཆོར་བར་ཅིར་སྣང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་འཆར་བ་དང་། འཁྲུལ་སྣང་ཤར་སྲིད་ནའང་ལྟ་བའི་དྲན་འདུན་གྱིས་ཆབ་རོམ་ཆུར་ཞུ་བ་ལྟར། འཁྲུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཏེ། མདོར་ན་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྒྱུད་དང་ གྲུབ་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་བྲལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་སྤྲོད་ནི་བླ་མེད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་གྱིས། ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱོད་སྟོང་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའང་འདི་ལ་དགོངས་སོ། །དཔལ་ས་སྐྱ་པའི་བཞེད་ཚུལ་གྱི་ལྟ་སྒོམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཉུང་ངུར་དྲིལ་བ་ཤུ་བྷཾ།། རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་འཁྲུལ་མེད་དུ་སྟོན་པ་ཚིག་དོན་གྱི་ས་བོན།
Chinese
从地上解脱，虽然胜义中没有成佛，但以世俗的愿力和慈悲的力量，示现成佛之相，使众生得以成熟。在此期间，宣说了共同和不共同的四种比喻，共八种。依靠前者，了悟外境显现为心，心如幻，幻如无自性。仅仅是舍弃了最初的所断，即无明的毒，但由于没有舍弃轮回的根本，即分别念的持续造作之毒，所以称为因时的有毒见。仅仅是将了悟外境作为见解。而后面的比喻，以及从灌顶和二次第产生的智慧，能够去除分别念持续造作之毒，所以称为道时的无毒见。由于能够象征意义的智慧，也称为比喻的智慧。这是将经验的禅定作为见解。如此修持，心不散乱于错觉之中，而是将一切显现都视为智慧的游舞。即使生起错觉，也能像阳光融化冰块一样，通过见解的忆念，将一切错觉都转化为智慧。这是不共同的特点。总之，在名言中承认显现为心，是传承和成就的大师们的意旨。仅仅是证明其无实有，就成了分析五蕴的空性，毫无意义。因此，将无言的俱生智慧作为认识，是无上的不共同特点。文殊菩萨说：“分析五蕴的空性是……”等等，也是指此意。吉祥萨迦派的见修分类简略归纳完毕，吉祥圆满！ 尊者萨迦派父子所许的见解分类，无谬地显示词义的种子。
English
Having been liberated from the ground, although there is no Buddhahood in the ultimate sense, through the power of conventional aspirations and compassion, the manner of attaining Buddhahood is shown, thereby ripening beings. In this context, the four common and four uncommon examples, totaling eight, are taught. Relying on the former, one realizes that external appearances are mind, mind is like illusion, and illusion is merely without inherent existence. By merely abandoning the first object to be abandoned, the poison of ignorance, but without abandoning the root of samsara, the poison of continuous conceptual fabrication, it is called the poisonous view of the causal stage. It is to establish the mere realization of objects as the view. The latter examples, and the wisdom arising from empowerment and the two stages, are able to remove the poison of continuous conceptual fabrication, so it is called the non-poisonous view of the path stage. Because it is able to symbolize the wisdom of meaning, it is also called the wisdom of example. This is to establish experiential samadhi as the view. Having practiced in this way, the mind does not stray into the expanse of delusion, but whatever appears arises as the play of wisdom. Even if deluded appearances arise, like sunlight melting ice, through the mindfulness of the view, all deluded appearances are transformed into wisdom. This is the uncommon characteristic. In short, to acknowledge appearances as mind in conventional terms is the intention of the lineage and accomplished great masters. Merely proving its non-existence becomes the emptiness of analyzing the aggregates, which is without essence. Therefore, to introduce the inexpressible co-emergent wisdom is the supreme uncommon characteristic. Manjushri said, "The emptiness of analyzing the aggregates is..." etc., which also refers to this meaning. The classification of view and meditation according to the tenets of glorious Sakya is briefly summarized, Shubham! The seed of words and meanings, showing without error the classification of views held by the venerable Sakya fathers and sons.