Tibetan
ས་པའི་དཔེའི་ནི། རབ་འབྱོར། དེ་ནས་ཕྲེང་ལྔ་ན་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བས་མིང་དུ་བཏགས་པའི་གདམས་པ་མཇུག་བསྡུ་བ་མཛད་དོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མིང་གི་བརྡར་བཏགས་པ་སྔར་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་གནས་ཏེ་ཆོས་བཤད་པས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གདམས་པའི་བཏགས་ཕྱིར་སྨོས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་གཉིས་ཀས་ཆོས་རྣམས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །ཞེས་ཀུན་བཏགས་པའི་ཆོས་སུ་གསུངས་སོ། །ཞེས་དབུ་མ་པ་གསུངས། དེ་ནས་བཏགས་དེ་གསུམ་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ནི་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་སློབ་པའི་འབྲས་བུར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་དབུ་མ་པ་གསུངས། གཟུགས་ཤེས་དེ་ནས་ཤོག་གུ་བརྒྱད་དང་ཕྲེང་གསུམ་ན། བམ་པོ་བཅུ་བཞི་པ། དེ་ནས་ཤོག་གུ་ཕྱེད་དང་བཅུ་དྲུག་ན། བམ་པོ་བཅོ་ལྔ་པ། དེ་ནས་ཤོག་གུ་བཞི་དང་ཕྲེང་བཅུ་གཅིག་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ལྷག་མཐོང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །དེ་ལ་ལྷག་མཐོང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། བླང་བ་དང༌། དོར་བའི་དབང་གིས་ནག་པོ་དང༌། དཀར་པོའི་ཕྱོགས་འཕགས་པའི་བདེན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་མདོར་རྣམ་པ་རྟོག་པ་བཞི་སྟེ། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། ཞི་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དང༌། དེ་དག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་ཡོད་པ་དང༌། མ་ཞི་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་སོ། །དེ་སྤང་བར་བྱ་བ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མཚན་མ་དང༌། སྨོན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ནི་ལྷག་མ་རྣམས་ཏེ། འདུས་བྱས་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། མི་དབེན་པ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། འཁོར་བར་རྣམ་པར་རྟོག་
Chinese
地的例子是： 善现。 从那以后，要在五行中学习。 以“应当如此”来命名的教诲结束了。 为了避免附加和诽谤的极端，先前已经提到了名称的术语。 为了安住于此并宣说佛法，使众生完全成熟，因此再次提到了教诲的名称。 在那之后，两者都将术语附加到诸法上。 如此宣说了普遍假立的法。 这是中观派的说法。 然后，为了展示那三个名称的利益，对痛苦的随顺忍是善现菩萨所不能见的。 如此等等被宣说了。 断除一切分别念，被展示为仅仅是考察的修习的果实。 这是中观派的说法。 色蕴，从那以后，在八张纸和三行上，是第十四卷。 从那以后，在十五张半纸上，是第十五卷。 从那以后，在四张纸和十一行上，对涅槃也不能如实随顺见。 声闻和独觉的分别念也有三种： 胜观的行境，解脱门的行境，以及对诸法如实地个别观察的行境。 其中，胜观的行境是： 由于取舍的缘故，黑白两方，在成为圣谛之处的法的方面，有四种分别念： 无常，痛苦，无我和寂静的分别念，以及与它们不一致的方面，常，乐，有我和不寂静的分别念。 解脱门的行境是空性，无相和无愿的分别念。 应当断除的是非空性，有相和有愿的分别念。 对诸法如实地个别观察的是其余的，即有为，生，不寂静，不善，有罪，有漏，有烦恼，世间，遍一切烦恼和轮回的分别念。
English
As for the example of the ground: Subhuti. From then on, one should train in five lines. The instruction named "It should be so" is concluded. In order to avoid the extremes of imputation and defamation, the designation of the name has been mentioned before. In order to abide in that and teach the Dharma, so that sentient beings may be fully ripened, the designation of the instruction is mentioned again. After that, both of them apply terms to all dharmas. Thus, the universally imputed dharma is taught. This is what the Madhyamikas say. Then, in order to show the benefits of those three designations, the acceptance of suffering is not seen by Subhuti, the Bodhisattva. Thus and so forth was taught. Abandoning all discriminations is shown as the fruit of training, which is merely examination. This is what the Madhyamikas say. Form, consciousness, then on eight sheets and three lines, is the fourteenth fascicle. Then on sixteen and a half sheets, is the fifteenth fascicle. Then on four sheets and eleven lines, one does not truly see following after Nirvana. The discriminations of the Hearers and Solitary Buddhas are also of three kinds: the object of superior seeing, the object of the door of liberation, and the object of individually examining the dharmas as they truly are. Among these, the object of superior seeing is: due to the power of acceptance and rejection, the black and white sides, in the aspect of the Dharma that has become the place of the noble truths, there are four kinds of discrimination: the discriminations of impermanence, suffering, selflessness, and peace, and the aspects that are inconsistent with them, the discriminations of permanence, happiness, self, and non-peace. The object of the door of liberation is the discriminations of emptiness, signlessness, and wishlessness. What should be abandoned are the discriminations of non-emptiness, sign, and wish. Individually examining the dharmas as they truly are are the remainder, namely, the discriminations of compounded, birth, non-seclusion, non-virtue, with transgression, with outflows, with afflictions, mundane, completely afflicted, and cyclic existence.
Tibetan
པ་བཅུ་དང༌། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་འདུས་མ་བྱས་པ་དང༌། འགོག་པ་དབེན་པ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཅུ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དེ་སྤང་བར་བྱའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པོ་དེ་དག་སྤངས་པ་ནི་བཏགས་པའི་བསླབ་པའི་ཕན་ཡོན་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གསུངས། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ནི། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཕྲེང་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནས། མི་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འདུས་བྱས་སམ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ནང་དུ་མི་བགྲང་བ་སྟེ་མི་གཏོགས་པའོ། །དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ཕྱོགས་དེ་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རབ་འབྱོར་མི་རྟོག་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་གསུང་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མི་རྟོག་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལྟར། ལྷག་མཐོང་ལ་སོགས་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མི་རྟོག་པའོ། །ཞེས་དབུ་མ་པ་གསུངས། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་འདྲེས་པ་ལ་ཐུག་པར་རྟོག་པ་དང༌། རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་རྒྱལ་སྲས་ཀྱིས་བསླབ་པ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི། དེ་ནས་ཤོག་གུ་བདུན་དང་ཕྲེང་ཕྱེད་དང་བཅུ་གཉིས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས། དེ་ནས་ཕྲེང་གཅིག་ལྷགས་ན། རྣམ་པར་བྱང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་མེད་ལ། དྲི་མ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་གློ་བུར་གྱི་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡང་མེད་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་སོ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཀུན་མཁྱེན་གཉིས་པ་དབྱིག་གཉེན་གསུངས། རབ་འབྱོར། ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བས་བཏགས་པ་དེ་དག་ཉིད་བསྟན་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། དེ་
Chinese
十种“是”，以及它们的对治法，即对无为法、寂灭、远离、善、无罪、无漏、无烦恼、出世间、清净、涅槃进行分别念的这十种分别念。所有这些分别念都是声闻和独觉的行境。菩萨们应当舍弃所有这些分别念的一切。舍弃这三十四种分别念，是为了显示假立的学处之利益。这是大中观派世亲所说。对于痛苦的随念是：为什么呢？从那里开始，在二又二分之一行之后，“不显现”。这指的是般若波罗蜜多等有为法或无为法中不计数，即不属于。为了显示黑白两方面，世尊说“善现不分别”。意思是，不像外道等那样，不分别常、乐、我等差别；也不像声闻等那样，不分别观等无常、苦、无我等差别。这是中观派所说。从那时起，直到混合为止，都是分别念，以及对治分别念的王子学处。那是智慧的。从那里开始，在七张纸和十二又二分之一行之后，“甚至连佛的名号也不如实显现”。为了显示成为声闻境界之对治，对于集谛生起法智忍是菩提心。从那里开始，再过一行，“不会变得清净”。经中是这么说的。真如自性清净，因此从具有垢染的状态开始，就没有一切烦恼，在没有垢染的状态下，也没有突发的清净，因为一切时分都如是安住，所以安住在真如中。这就是所要表达的。这是大中观派第二一切智者世亲所说。善现，应当证得。这是为了显示假立的那些法，并显示其果。对于集谛生起法智忍是：那
English
The ten "is" and their antidotes, namely the ten kinds of conceptualization about the unconditioned, cessation, solitude, virtue, innocence, absence of outflows, absence of afflictions, transcendence of the world, purification, and nirvana. All these conceptualizations are the objects of practice for śrāvakas and pratyekabuddhas. Bodhisattvas should abandon all of these conceptualizations entirely. Abandoning these thirty-four conceptualizations is to show the benefit of the imputed training. This is what the great Madhyamaka Vasubandhu said. The subsequent knowledge of suffering is: Why is that? From there, after two and a half lines, "does not appear." This refers to the fact that prajñāpāramitā and other conditioned or unconditioned phenomena are not counted among, i.e., do not belong to. In order to show the white and black sides, the Blessed One said, "Subhuti does not conceptualize." This means that, unlike the tirthikas and others, he does not conceptualize the distinctions of permanence, happiness, self, etc.; nor does he conceptualize the distinctions of impermanence, suffering, no-self, etc., like the śrāvakas and others. This is what the Madhyamaka said. From then on, until the mixture, it is conceptualization, and the prince's training is to show the antidote to conceptualization. That is wisdom. From there, after seven sheets of paper and twelve and a half lines, "even the name of the Buddha does not truly appear." In order to show that it has become the antidote to the realm of the śrāvakas, the forbearance of knowing the Dharma arises for the origin, which is bodhicitta. From there, after one more line, "it will not become purified." This is what is said in the sutra. Suchness is naturally completely pure, therefore, from the state of having defilements, there is no complete affliction, and in the state of being without defilements, there is no sudden purification, because it abides in suchness at all times, therefore it abides in suchness. That is what is to be expressed. This is what the great Madhyamaka, the second omniscient Vasubandhu, said. Subhuti, should be attained. This is to show those imputed dharmas themselves and to show their result. The forbearance of knowing the Dharma arises for the origin: That