Tibetan
༈ བམ་པོ་བཅུ་གསུམ་པ ༈ བམ་པོ་བཅུ་གསུམ་པ ། དགུ་པ། མཐོང་ལམ་དང༌། །ཞེས་པ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས། དེ་ནས་ཕྲེང་ཕྱེད་བཞི་ན། འགྱུར་སྙམ་པ་དང༌། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་འདི་འབྱུང་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དེ། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་ནས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་གྲགས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་གྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པར་བསྟན་ནས་གཟུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ཡིན་གྱིས་བདག་གི་ཚིག་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསལ་ཏོ།། ཞེས་དབུ་མ་པ་གསུངས། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ། དེ་ནས་ཕྲེང་གཉིས་ན། རུང་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བ་རྣམ་གསུམ་པོ་དག་ལས་མདོ་དང་འབྲིང་དང་རྒྱས་པ་རྣམས་སུ་དབྱེ་བའམ། ཡང་ན་བདག་གི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང༌། སྐབས་སུ་འབབ་པ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་རྣམ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་དབུ་མ་པ་གསུངས། དེ་ནས་ ཕྲེང་ཕྱེད་དང་གཉིས་ན། གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ལ། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། ཤེས་རབ་དེ་ནས་ ཕྲེང་གཅིག་ན། མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བས་མཚམས་སྦྱར་ནས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་མིང་དང་བརྡར་གདགས་པས་བརྩོན་པ་ལ་གདམས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་མི་དམིགས་པས་བརྩོན་པ་ལ་གདམས་པ་དང༌། ཚིག་བླ་དྭགས་མི་དམིགས་པས་བརྩོན་པ་ལ་གདམས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པས་བརྩོན་པ་ལ་གདམས་པ་སྟེ། གདམས་པ་བཞི་སྐབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན། དེ་ནས་ཕྲེང་གཅིག་ལྷག་པ་ན། བླ་དྭགས་ལགས། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞུས་སོ། །དེ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་གང་ཡང་མེད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་ན། དེ་ལ་ཆོས་འདི་གཉིས་དམིགས་སུ་མེད་བཞིན་དུ་ཅི་ཞིག་སུ་ལ་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་གདམས་པར་བགྱི་ཞེས་ཞུས། ཞེས་དབུ་མ་པ
Chinese
第十三品 第十三品 第九，见道。 题为“见道”是指对见道的劝诫。此后，世尊。此后，在四又二分之一行中，“会改变吗？”。之所以这样说，是因为声闻众已经了解了声闻众的境，为什么声闻众还会产生这样的怀疑呢？对此没有过错。因为，这位住持善现是伟大的菩萨，从无数劫以来积累了福德和智慧的资粮，被称为已获得了对甚深法的忍耐。因此，所有人都如此怀疑。因此，善现为了消除会被认为是自己的话语，从而导致不被接受的过失，所以才这样说。这不是世尊的教言，而是我的话语。这样进行了消除。这是中观派的观点。此后，具寿。此后，在两行中，“可以”。之所以这样说，是因为可以分为三种调伏，即简略、中等和广繁。或者，因为我的增上意乐、应机性和三种相状，所以才显示为三种。这是中观派的观点。此后，在两行半中，“是逝者本身的加持。对于菩提心者们，善现被允许说法。”智慧此后，在一行中，“不是”。通过这样连接，从见道的十六刹那中，对苦产生法智忍。此后，具寿善现以名言和施设劝诫精进，以不缘众生劝诫精进，以不缘言语劝诫精进，以不缘一切法劝诫精进。为了区分四种劝诫的场合。世尊。此后，在一行多一点中，“是言语吗？”等等这样请问。对此，在简略的开示中，说到了“伟大的菩萨”，而菩萨这个法并不存在。同样，也说到了“般若波罗蜜多”，而般若波罗蜜多这个法也不存在。既然如此，这两种法在无所缘的情况下，要劝诫什么，又对谁进行劝诫呢？这样请问。这是中观派的观点。
English
Thirteenth Chapter Thirteenth Chapter Ninth, the Path of Seeing. The title "Path of Seeing" refers to the exhortation to the path of seeing. Thereafter, the Bhagavan. Thereafter, in four and a half lines, "Will it change?". The reason for saying this is that since the Shravakas have understood the realm of the Shravakas, why do the Shravakas still have such doubts? There is no fault in this. Because, this venerable Subhuti is a great Bodhisattva, who has accumulated the accumulations of merit and wisdom from countless kalpas, and is known to have obtained forbearance towards the profound Dharma. Therefore, everyone is so doubtful. Therefore, Subhuti, in order to eliminate the fault of being considered his own words, which would lead to non-acceptance, said this. This is not the teaching of the Bhagavan, but my words. Thus it was eliminated. This is the view of the Madhyamaka school. Thereafter, the venerable one. Thereafter, in two lines, "It is possible". The reason for saying this is that it can be divided into three types of taming, namely, concise, medium, and extensive. Or, because of my superior intention, appropriateness, and three aspects, it is shown as three types. This is the view of the Madhyamaka school. Thereafter, in two and a half lines, "It is the blessing of the departed one himself. For the Bodhisattvas, Subhuti is allowed to speak the Dharma." Wisdom Thereafter, in one line, "It is not". By connecting in this way, from the sixteen moments of the path of seeing, the forbearance of knowing the Dharma of suffering arises. Thereafter, the venerable Subhuti exhorts diligence with names and designations, exhorts diligence without objectifying sentient beings, exhorts diligence without objectifying words, and exhorts diligence without objectifying all dharmas. In order to distinguish the occasions of the four exhortations. Bhagavan. Thereafter, in a little more than one line, "Is it language?" and so on, he asked. In response, in the concise exposition, it was said "great Bodhisattva", but the Dharma called Bodhisattva does not exist. Similarly, it was also said "Prajnaparamita", but the Dharma called Prajnaparamita does not exist. Since this is the case, with these two dharmas being without object, what should be exhorted, and to whom should the exhortation be given? Thus he asked. This is the view of the Madhyamaka school.
Tibetan
་གསུངས། སྐབས་འདི་དང༌། མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་རྣམས་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པས། མེད་པ་དང༌། མི་དམིགས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིག་འདིས་གཞི་འབྲས་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་མེད་པར་དགོངས་པ་མི་བྱའོ། །དེའི་དགོངས་པ་དེ་ལྟར་ལ་ཡིན་པ་ནི། འགྲེལ་པ་ཉིད་དུ་རྒྱས་པར་ཞིབ་ཏུ་ལྟ་དགོས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས། དེ་ནས་ཕྲེང་གསུམ་ན། བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རབ་འབྱོར་ཁྱོད་དེ་སླད་མ་སྨྲ་ཞིག །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཁྱོད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་མེད། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །སྙམ་དུ་བསམ་ནས་ཅང་མི་ཟེར་བར་གྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཆོས་དེ་གཉིས་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་མཁས་པས་ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གདམས་པར་བྱའོ། །གཞན་དུ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རབ་ཏུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསྟན་ནས། དང་པོར་བརྟགས་པའི་གདམས་པ་བསྟན་པ་རབ་འབྱོར་འདི། དེ་ནས་ཕྲེང་གཅིག་ཅུང་མེད་ན། མིང་ཙམ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བས་མིང་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པར་བསྟན་ནས། དེའི་གཏན་ཚིགས་སུ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཕྱི་ནང་ངམ་དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་དམིགས་དགོས་པ་ལས། མིང་དེ་ནི་ནང་ན་ཡང་དམིགས་པ་མེད། ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་དམིགས་པ་མེད་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འདི་དག་གིས་ཀྱང་དོན་ཇི་ལྟ་བར་མིང་དུ་རྟོག་པ་སེལ་ལ། ཀུན་བཏགས་འགོག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་བསྟན་པ་འདི་ལ་བཞི་ལས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཚུལ་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་རབ་འབྱོར། དེ་ནས་ཕྲེང་ཅིག་ན་ཆོས་སྐྱེ་ཡང༌། མིང་སྐྱེ་བའམ། ཆོས་འགག་ཀྱང་མིང་འགག་པ། དེ་ནས་ཤོག་གུ་གཉིས་ཕྲེང་ཅིག་ལྷག་པ་ན། མི་དམིགས་སོ།། ཀུན་བཏགས་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་ནི། རབ་འབྱོར་འདི་ལ། དེ་ནས་ཤོག་གུ་བཞི་དང་ཕྲེང་ལྔ་ན། མི་དམིགས་སོ། །ཉེ་བར་བཟུང་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་ནི། རབ་འབྱོར། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར། དེ་ནས་ཕྲེང་བཅུ་གསུམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཙམ་མི་དམིགས་སོ། །ཤིན་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲག
Chinese
说。此时和略说的场合的般若波罗蜜多都是指道般若波罗蜜多，所以，说“没有”和“不可得”的这些词，不要认为基果的般若波罗蜜多也没有了。那样的意旨是这样的，需要在注释中详细地看。世尊。之后三句中，赐予了教诲。世尊对善现说：善现你不要再说那样的话了。如果那样你认为菩萨也没有，般若波罗蜜多也没有。这样想而什么都不说的话，那样的话众生的利益就会衰损。虽然在胜义中已经确定这二者是无二的自性，但是为了使众生完全成熟等利益，要以方便善巧完全执持假立的相，在世俗的方面教导众生般若波罗蜜多。否则众生的利益就会大大衰损。这样开示后，首先开示了观察的教诲，善现这里，之后一句中稍微没有，仅仅是名字。这样开示了名为名字的法没有变成其他的，作为那的理由，如果存在，必须要在内外或者这二者之外可以得到，但是，名字在内也不可得。在外也不可得，不可得。这样开示了。这些也遣除了对意义如何成为名字的分别，也是遮止假立。开示了那的相似的例子，这有四种，仅仅是名言而已，声闻的行相中著名的例子是：对痛苦了知法就是善现。之后一句中，法生起，名字也生起吗？法灭，名字也灭吗？之后两张纸一句多，不可得。因为仅仅是假立。菩萨的行相中著名的例子是：善现这里，之后四张纸五句中，不可得。因为仅仅是执取后安立。声闻和菩萨二者都著名的例子是：善现。比如，例如。之后十三句中，世尊化身的名号也不可得。因为完全不存在，所以在世间一切都著名。
English
said. At this time and in the case of the abbreviated explanation, the prajñāpāramitā refers to the path prajñāpāramitā, so do not think that the words "non-existent" and "unattainable" mean that the prajñāpāramitā of the basis and result is also non-existent. That such is the intention must be carefully examined in detail in the commentary itself. Blessed One. Then in the three lines, the teaching was bestowed. The Blessed One said to Subhuti: Subhuti, do not speak so again. If you think that way, there is no bodhisattva, and there is no prajñāpāramitā. If you think that way and say nothing, then the benefit of sentient beings will be diminished. Although it has been determined that these two are of one nature in the ultimate sense, in order to fully ripen sentient beings and for other benefits, one must skillfully grasp the characteristics of the imputed by means of skillful means. In the conventional sense, sentient beings should be instructed in the prajñāpāramitā. Otherwise, the benefit of sentient beings will be greatly diminished. After teaching this, the first teaching of examination was taught. Subhuti, here, then in one line there is little or nothing, it is merely a name. Thus, it was taught that the dharma called name has not become something else. As a reason for that, if it exists, it must be attainable inside or outside or other than these two. However, the name is not attainable even inside. It is not attainable even outside, it is unattainable. This was taught. These also eliminate the conceptualization of how meaning becomes name, and also prevent imputation. The similar example of that was taught. There are four of these, which are merely nominal. The example famous in the manner of the hearers is: Knowing the dharma of suffering is Subhuti. Then in one line, dharma arises, does name also arise? Dharma ceases, does name also cease? Then two sheets of paper, one line extra, unattainable. Because it is merely imputed. The example famous in the manner of the bodhisattva is: Subhuti, here, then in four sheets of paper and five lines, unattainable. Because it is merely taken and established. The example famous to both hearers and bodhisattvas is: Subhuti. For example, for example. Then in thirteen lines, the names of the emanated bodies of the Blessed One are also unattainable. Because they are completely non-existent, they are famous to all the world.