Tibetan
སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད། སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད། ལམ་གྱི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་རྒྱུད་རྟོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །ཡང་དག་ཟད་པར་ཀུན་ནས་འདོད། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གང་ཟག་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་པས་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་སེམས་ཅན་གང་ཞིག་ངན་འགྲོ་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེས་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ཟད་པར་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་འདོད་པ་ཁམས་ཀྱྀ་ལྷ་མི་ལ་བཀོད་པས་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་རེ་ཞིག་ཟད་པའམ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བཀོད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྒྲུབ་པའི་འབད་པ་གཞི་ནས་བྱེད་དགོས་པ་ལྟ་བུ་རེ་ཞིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་པར། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྩ་བ་ནས་གཏན་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་སྙིང་ཐག་པ་རུས་པའི་ཁོང་ཀུན་ནས་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་གནས་སྐབས་གསུམ་ལས་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུའི་མཚན་ཉིད་ལ་སློབ་ཚུལ་ཀྱང་ཤ་ར་བ་ཆེན་པོས། རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པས་མི་ཆོག་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་བསྒྲལ་བར་འདོད་ཙ་ན་སྐྱེས་བུ་རབ་ཟེར་བ་ལགས་ཏེ། བློ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡོད་ཙ་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་གདའ། ཞེས་གོང་མོ་བའི་བགྲེས་པོ་ཀུན་ལ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྒྲོལ་བ་ལ་རང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་དགོས། དེའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན། དེ་སྙིང་རྗེ་ལས། དེ་བྱམས་པ་ལས། དེ་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ལས། དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པ་ལས་འབྱུང་བས། དེ་ཀུན་མས་ཞར་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གནས་ལུགས་སྒོམ་པ་ཡིན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་མ་ཡིན་པ་ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མདོ་ལས་སེམས་ཅན་རེ་རེས་རེ་རེའི་མ་བྱས་པའི་མཐ
Chinese
殊胜士夫之特征。 殊胜士夫之特征。 作为道之修持所依的殊胜士夫之特征是：以自相续觉悟之痛苦，何者他人之痛苦皆，如实灭尽悉皆欲，士夫彼乃殊胜也。如是说。先前于下士与中士二者之时，自之相续中，已确定恶趣与轮回之痛苦，以彼等即是痛苦而觉悟之缘故，有情因恶趣与轮回之痛苦而怖畏，以自身之体验衡量，任何众生感受恶趣与轮回之痛苦，对于他人之痛苦亦不忍，以悲悯之心欲彼等之痛苦灭尽。且彼亦非仅痛苦之一部分，而是欲痛苦之所有形态皆灭尽。若将彼等安置于欲界之天人，则恶趣之痛苦暂时灭尽，或将彼等安置于声闻与独觉之安乐，轮回之痛苦虽灭尽，然如需从根本上勤奋修持大乘道般，亦非仅欲暂时性之痛苦灭尽，而是欲所有痛苦皆如实从根本上彻底灭尽而安置于佛位，从心底深处骨髓里悉皆希求之士夫，彼乃士夫之三种位次中，名为殊胜士夫也。如是彼等士夫之特征之修学方式，夏惹瓦大师亦云：自身从轮回中解脱尚且不足，需知晓一切有情皆为父母，若欲一切有情亦从彼轮回之痛苦中解脱，则乃所谓殊胜士夫也。若有如是之意乐，则乃生起菩提心等之因也。如是如同贡巴之老者们所言般，欲从轮回之痛苦中解脱一切有情，则自身需获得佛之果位。彼之因乃菩提心。彼从悲心生。彼从慈心生。彼从知恩且感恩生。彼从知晓一切有情皆为母亲而生，故彼等皆需次第修习，且彼亦是修习实相，而非分别念，如觉沃所言：轮回无始之经中，有情一一未曾做母亲之尽头。
English
The characteristics of a supreme being. The characteristics of a supreme being. The characteristics of a supreme being, who is the basis for practicing the path, are: Through the suffering of realizing one's own continuum, whoever desires all the sufferings of others to be completely and truly exhausted, that person is supreme. It is said. Previously, in the case of the lesser and intermediate persons, having established the suffering of the lower realms and samsara in one's own continuum, due to realizing that these are indeed suffering, beings fear the suffering of the lower realms and samsara. Judging from one's own experience, whatever sentient beings experience the suffering of the lower realms and samsara, one cannot bear the suffering of others, and with compassion, one desires that their suffering be exhausted. Moreover, it is not just one aspect of suffering, but one desires that all forms of suffering be exhausted. Placing them in the gods and humans of the desire realm, the suffering of the lower realms is temporarily exhausted, or placing them in the bliss of the Hearers and Solitary Buddhas, although the suffering of samsara is exhausted, it is not merely desiring the temporary exhaustion of suffering, such as having to make efforts to practice the Great Vehicle path from the very beginning. Rather, one desires that all suffering be completely and truly exhausted from the root and placed in Buddhahood, desiring this from the depths of one's heart and bones. That person, among the three stages of a person, is called a supreme being. The way to learn such characteristics of a person is also taught by the great Sharawa: It is not enough for oneself to be liberated from samsara; one must recognize all beings as one's parents. If one desires that all sentient beings be liberated from the suffering of samsara, then one is called a supreme being. If one has such a mind, then one will generate bodhicitta and so on. As the elders of Gongmo said, in order to liberate all sentient beings from the suffering of samsara, one must attain the state of Buddhahood. The cause of that is bodhicitta. That arises from compassion. That arises from loving-kindness. That arises from knowing and repaying kindness. That arises from knowing all sentient beings as one's mother. Therefore, all of these must be cultivated gradually. And that is also cultivating the true nature, not conceptual constructs, as Jowo said: In the sutra of beginningless samsara, there is no end to each sentient being not having been the mother of each other.
Tibetan
འ་ཡང་ས་ཆེན་པོ་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚིག་གུ་ཙམ་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་པས་ཀྱང་མང་བར་གསུངས། ཕ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། མདོ་དེ་བོད་དུ་མ་འགྱུར། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ཀུན་དེའི་དོན་བཞུགས་གསུངས། དེ་ལྟར་ཉེ་ཐུ་བྱས་པའི་དུས་ན་དྲིན་ཇི་ལྟར་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱང་བསྒོམས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱམས་པ་སྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་ནས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་གིས་བྱམས་པ་སྐྱེ་སླ་རིམ་ནས་སྒོམ་པ་ཡིན་པས་དང་པོ་རྩ་བའི་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རིམ་པས་དམིགས་པ་རྒྱ་བསྐྱེད་ཅིང་སྒོམ་པ་ལ་ཐོག་མར་འདི་སྙམ་དུ་རང་གི་མ་འདིས་དང་པོ་བདག་སྐྱེས་མ་ཐག་ཙ་ན་འབུ་སྲིན་ཁོ་ན་འདྲ་བའི་རང་གི་སྐེ་རང་མི་ཐུབ། བླ་འོག་རང་མི་འཕོས། ཁ་ལག་རང་ཡང་མི་འབྱོར་བ་ཞིག་ཆེ་གཡག་ཙམ་དུ་བསྐྱེད། འཛམ་བུ་གླིང་བཀྲ་བར་བསྟན། དེ་ནས་དྲང་སྲོང་སྤྱིལ་བུ་ནས་བྱུང་བའམ་སྦྲུལ་ཀོགས་ནས་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཅི་ཡོད་ཐམས་ཅད་བུ་ལ་སངས་ཀྱིས་བྱིན་ནས་མ་རང་སྒོ་ཁང་འདྲ་བ་རེར་སྐུམ་སྐུམ་སྡོད་པ་ཚུན་ཆད་བསམས་ལ་མ་དེ་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཞིག་ཅི་སྐྱེ་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་མ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པ་དང༌། ཕ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་རང་གནོད་པ་སྣ་ཚོགས་ལས་བསྲུངས་ཤིང་ཕན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐྱངས་པའི་དྲིན་དྲན་པར་བྱས་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་བསྐྱེད། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་བསྒོམས་པས་འདོད་པ་བདེ་བ་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་འདུག་པ་ལས། རང་གི་ཉམས་ལས་དཔག་བྱས་ནས། །ཕ་རོལ་སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་བཟོད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། ད0ེ་མང་པོས་གཏན་ལ་དབབ་པ་གསུངས་པ་ནི། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོའི་མདོ་ལས། ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་གཅིག་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བའི་དུས་ན། དེའི་མ་དང་རྩ་ལག་གཞན་ཀུན་དེ་མ་བཟོད་པས་བྲང་བརྡུང་ཆོ་ངེས་འདེབས་དོང་ཁ་སྐོར་བ་དག་ཏུ་བྱེད་ཀྱང༌། རང་དོང་དེར་ཞུགས་ནས་དེ་འབྱིན་པར་མི་ནུས། ཕ་གང་ཡིན་པ་དེ་ངུ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པར་དོང་དུ་ཞུགས་ནས་བུ་འབྱིན་པ་ལྟར། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་དག་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་མི་གཙང་བའི་དོང་ལྟ་བུ་ན་གནས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང༌། རང་འཁོར་བར་གནས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ད
Chinese
又说，大地被作成像芥子那么大的数量也很多。父亲等所作的恩情也和这相同。这部经没有被翻译成藏文。据说瑜伽行者的所有土地都包含这部经的意义。像这样亲近的时候，也要观想恩情有多么大，从而对一切众生知恩报恩，修习从知恩报恩的根本中生起的慈爱。而且，这是从上师金洲（Serlingpa）传承下来的口诀，容易生起慈爱，所以次第修习，首先从根本的母亲开始，逐渐扩大对境，修习时首先这样想：自己的这个母亲，最初自己刚出生时，就像虫子一样，自己无法支撑自己的脖子，上下无法移动，手脚也无法触及，却把我养育成大牦牛一般，向我展示了赡部洲的美好。之后，就像从仙人的茅屋里出来，或者像从蛇蜕里出来一样，把所有的一切都给了儿子，母亲自己却蜷缩得像个小门房一样，想到这里，要生起对母亲珍爱的念头。同样，一切众生也都曾做过自己的母亲，并像这样养育过自己；父亲等一切亲人，也保护自己免受各种伤害，用各种利益养育自己，忆念这些恩情，生起珍爱的念头。像这样修习慈爱，想到那些渴望快乐和安乐的众生，却处在轮回中，遭受着无法估量的痛苦，从自己的体验中推测，以“他人之苦我不能忍”的方式修习悲心。而且，大乘经藏中说，这是由许多人确定的。如圣者《海慧经》中说：居士的独子，可爱而令人满意，当他掉进不净的粪坑时，他的母亲和其他亲属都无法忍受，捶胸顿足，哭号着围绕着粪坑，但自己却无法进入粪坑把他救出来。而父亲却不哭号等，而是进入粪坑把儿子救出来。同样，声闻和独觉也只是对众生处在像轮回这样的不净粪坑中感到无法忍受，但自己却无法处在轮回中做众生的利益。菩提心
English
It is also said that the number of great lands made as small as mustard seeds is also very large. The kindness done by fathers and others is also the same. This sutra has not been translated into Tibetan. It is said that all the lands of yogis contain the meaning of this sutra. When approaching in this way, one should also contemplate how great the kindness is, thereby knowing and repaying the kindness to all sentient beings, and cultivate the loving-kindness that arises from the root of knowing and repaying kindness. Moreover, this is the oral instruction transmitted from the master Serlingpa, which makes it easy to generate loving-kindness, so cultivate it gradually. First, start with the root mother, gradually expand the object of focus, and when cultivating, first think like this: this mother of mine, when I was first born, was like a worm, unable to support my own neck, unable to move up and down, and unable to reach my hands and feet, but she raised me to be as big as a yak and showed me the beauty of Jambudvipa. Then, just like coming out of a hermit's hut or like coming out of a snake's skin, she gave everything to her son, while the mother herself curled up like a small gatehouse. Thinking of this, one should generate a mind of cherishing the mother. Similarly, all sentient beings have also been one's own mother and have raised oneself in this way; fathers and all relatives have also protected oneself from various harms and have raised oneself with various benefits. Remembering these kindnesses, generate a mind of cherishing them. Cultivating loving-kindness in this way, thinking of those sentient beings who desire happiness and comfort, but are in samsara, suffering immeasurable pain, inferring from one's own experience, cultivate compassion in the way of "I cannot bear the suffering of others." Moreover, it is said in the Mahayana sutras that this has been determined by many people. As it is said in the Noble Sagaramati Sutra: When the only son of a householder, who is lovely and pleasing, falls into a pit of impurity, his mother and other relatives cannot bear it, beating their breasts and wailing, circling around the pit, but they themselves cannot enter the pit to rescue him. But the father does not weep or anything like that, but enters the pit and rescues the son. Similarly, the Shravakas and Pratyekabuddhas only feel unbearable that sentient beings are in a pit of impurity like samsara, but they themselves cannot be in samsara to do the benefit of sentient beings. Bodhicitta