Tibetan
ང་མེད་པའོ། །དེ་སྣང་ཆོས་ཉིད་མི་སྣང་ཞིང༌། །དེ་མི་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་སྣང༌། །དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་རྟོག་པའི། །ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་འཇུག་པའོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་ལས་རྣམ་རིག་ཙམ། །དམིགས་ལས་དོན་རྣམས་མི་དམིགས་དང༌། །དོན་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ལས་ནི། །རྣམ་པར་རིག་ཙམ་མི་དམིགས་དང༌། །དེ་མི་དམིགས་ལས་གཉིས་པོ་ནི། །ཁྱད་པར་མེད་པའི་དམིགས་ལ་ འཇུག །དེ་གཉིས་ཁྱད་པར་མི་དམིགས་པ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི། །ཡེ་ཤེས་ཡུལ་མེད་དམིགས་མེད་པ། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པས། །རབ་ཕྱེ་བ་ནི་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བས་ས་ལ་འཇུག་པ་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་རུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །མོས་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ནི། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་སྟེ། །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སོ་སོར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡི། །སྦྱོར་བས་ས་ནི་དང་པོ་སྟེ། །དེ་ཉིད་རེག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །བསྒོམ་པས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ནི། །མ་དག་པ་ཡི་ས་དྲུག་དང༌། །དག་པའི་ས་ནི་གསུམ་པོ་སྟེ། །དེ་ནི་རྗེས་དྲན་གནས་སྐབས་སོ། །མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོང་བས་ནི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །མཛད་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་དུ། །ཉེ་བར་འགྲོ་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །ཉེས་དམིགས་དག་ལ་འཇུག་པ་ནི། །གནས་ཡོངས་གྱུར་པ་མེད་པ་ཡི། །ཉེས་དམིགས་བཞི་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ། །མི་འཇུག་རྟེན་མེད་ཉེས་པ་དང༌། །ལམ་འཇུག་རྟེན་མེད་ཉེས་པ་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པའི་གང་ཟག་རྣམས། །གདགས་པའི་གཞི་མེད་ཉེས་པ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དག །གདགས་པའི་གཞི་མེད་ཉེས་པའོ། །བཟློག་ནས་ཕན་ཡོན་འཇུག་པ་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་རུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་སྣང་བའི་དཔེ། །སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་སོགས་པ་བཞིན། །གནས་ཡོངས་གྱུར་པ་དཔེར་བྱ་ན། །ནམ་མཁའ་གསེར་དང་ཆུ་སོགས་བཞིན། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། མགོན་པོ་བྱམས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་མ་ཧཱ་ཛ་ན་དང༌། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་སེང་གེ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།། མངྒ་ལཾ། །། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། བྱམས་པ།
Chinese
无我。彼显现法性不显现，彼不显现故法性显现。如是如理作意时，菩萨入于无分别之智慧。如是仅是所缘之识，从所缘处诸义不缘，从诸义不缘处，唯识亦不缘，从彼不缘处二者，入于无差别之所缘。彼二差别不缘，彼乃无分别之，智慧无境无所缘，以一切相不缘故，是为极善分别之因。以加行入地者，当知有四种，以胜解之极加行，于胜解行地，是为决定之位。以各别极了知之，加行是为初地，彼乃证得之位。以修习之极加行，不净地有六，清净地有三，彼乃随念之位。以于究竟之修治，任运成就佛之，事业恒常不断故，彼乃彼之自性，是为邻近趋入之位。于诸过失之趣入者，无有转依之，四种过失，谓烦恼，不趣入无依过失，及道趣入无依过失，及诸寂灭之补特伽罗，无有安立处过失，及三菩提之差别，安立处之过失。反之利益之趣入者，当知有四种。无有之诸法显现之喻，如幻梦等。若以转依为譬喻者，如虚空金及水等。法与法性分别之造句。 怙主慈氏所造已圆满。 印度喀什米尔之堪布玛哈扎那，及译师比丘僧伽幢者，所译校定。 善哉！ 法与法性分别之造句。 慈氏。
English
There is no self. When that appears, the nature of reality does not appear, and when that does not appear, the nature of reality appears. When one attends in this way properly, the bodhisattva enters into the non-conceptual wisdom. Thus, it is only the consciousness of the object. From the object, the meanings are not apprehended, and from the non-apprehension of the meanings, only consciousness is not apprehended. From that non-apprehension, both enter into the object without distinction. The distinction between the two is not apprehended. That is the non-conceptual wisdom, without object and without focus. Because all signs are not apprehended, it is the reason for the excellent distinction. Entering the ground through application is known to be of four types. Through the supreme application of aspiration, it is on the ground of practice through aspiration, which is the stage of determination. Through the application of distinct and supreme understanding, it is the first ground, which is the stage of attainment. Through the supreme application of meditation, there are six impure grounds and three pure grounds, which is the stage of recollection. Through purification to the ultimate, the activity of the Buddha is spontaneously accomplished and continuous. That is its nature, which is the stage of approaching closely. Entering into the faults, there are four faults without transformation, namely, afflictions, non-entering into the fault of being without support, and the fault of the path entering without support, and the individuals who have passed into peace, the fault of having no basis for imputation, and the distinctions of the three enlightenments, the fault of the basis for imputation. Conversely, entering into the benefits is known to be of four types. The example of the appearance of non-existent phenomena is like illusion, dream, and so on. If transformation is taken as an example, it is like space, gold, and water, and so on. A composition distinguishing between dharma and the nature of dharma. Composed by Lord Maitreya, it is complete. Translated and edited by the Kashmiri abbot Mahajana and the translator bhikshu Simhavyaja. Mangalam! A composition distinguishing between dharma and the nature of dharma. Maitreya.