Tibetan
་ཟད་དངོས་པོས་ཕོངས། །ཅུང་ཟད་ཐོབ་ནའང་ཆེ་ཐོབ་སེམས། །ཕྱུག་པོ་ཆོག་མེད་མང་པོས་ཕོངས། །ཆེན་པོ་རྙེད་ཀྱང་ཆུང་ངུར་སེམས། །སྲིད་ལ་ཡིད་སྐྱོ་ངེས་འབྱུང་མཆོག །བདག་འདུལ་སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་སྲོག །འཆི་བདག་མི་བཟད་དགྲ་བོའི་སྡེ། །ཕ་རོལ་དོན་ཤེས་རྙེད་པའི་མཆོག །བག་བྱེད་ཁྲེལ་ཡོད་ཆོས་འདུལ་ཡིན། །རང་བློ་རང་སྦྱོང་ལྷག་པའི་སེམས། །ཕྱི་ནང་སྟོང་ཤེས་ཤེས་རབ་སྟེ། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོལ་བའི་གྲུ། །བསྟན་རྩ་བསླབ་པ་བསྲུང་འདོད་པས། །འབད་པས་ཀུན་གྱིས་སེམས་བསྲུང་བྱ། །བསླབ་པ་མ་བསྲུངས་ལུས་དོན་ཅི། །སེམས་མ་བསྲུངས་ན་ཆོས་དོན་མེད། །རང་སེམས་རང་གིས་བསྲུང་འདོད་ན། །བསྲུང་བྲལ་མཚན་མ་མེད་བསྒོམ་བྱ། །སྦྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་དྲན་པ་ཡིས། །ཐམས་ཅད་འབད་དེ་བསྲུང་བར་གྱིས། །བདག་གི་མཉམ་ཉིད་རང་བཞིན་ཏེ། །ཡང་དག་དོན་ཤེས་བསྲུང་བའི་མཆོག །གང་གིས་ལུས་སེམས་སྒྱུ་འདྲར་ནི། །གནས་ནས་ཡང་ཡང་མཉམ་གཞག་བྱ། །སྡིག་བྱས་འབྲས་བུ་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །སྣ་ཚོགས་འཇིགས་པ་ཆར་བཞིན་ཏེ། །མི་འདོད་ཉི་སོ་གྲིབ་འདྲའོ། །ཡིད་འོང་ཐོབ་དང་དགེ་རྒྱུན་འཕེལ། །གང་དང་གར་འགྲོ་མདུན་སྟོང་དང༌། །དེ་དང་དེར་སོང་འདོད་དགུ་གསུམ། །འདི་དག་བསྡོམ་ནས་མཆོད་འོས་འབྲས། །མ་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་རྗེ་ཤཱ་ཀྱ་ཤྲཱིས་ཡུལ་འཁོར་སོ་སོར་བྱོན་པའི་ཚེ་ཞུ་བ་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒལ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ་ཞར་བྱུང་དུ་བརྩམས་ཤིང་གསུངས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཁ་འཐོར་བ་རྣམས་རྫོགས་སོ།། །།དཔལ་སའི་སྟེང་ན་འགྲན་ཟླ་དང་བྲལ་བའི་མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང༌། ལོ་ཙཱ་བ་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་བ་སྒྱུར་བའོ།། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ཤཱཀྱ་ཤྲཱི།
Chinese
耗尽资财仍觉贫乏，略有获得亦思大得。富人贪得无厌多困乏，伟人虽得仍觉微小。于世事厌倦乃为殊胜出离，调伏自心乃为佛陀教法之命脉。死主凶残实乃仇敌之军，了知彼岸之义乃为获得之最。谨慎惭愧乃是佛法之调伏，自心自调乃为增上意乐。了知内外皆空乃为般若，乃是解脱轮回痛苦之舟。欲守护教法之根本——戒律者，当精勤守护自心。不守护戒律，身有何用？不守护自心，修法无义。若欲自心由自守护，当修守护与不守护皆离之无相禅。以如蛇之忆念，当精勤守护一切。了知自心之平等自性，乃为守护之最胜。何人若能于身心如幻之理，于座上再三安住。作恶之果有三种，痛苦如河流般流淌。种种怖畏如雨般降临，不悦意之事如日影般相随。获得如意之事，善行之流增长。无论去往何处，前途光明，无论去往何处，皆能如愿以偿。总而言之，此乃应供之果。未来佛法之主释迦室利，于各地游化之时，为依止者背诵并随口宣说之零散偈颂至此圆满。吉祥大地之上无与伦比之大班智达，以及译师慈护吉祥所译。
English
Exhausted of wealth, one still feels poor; even with slight gains, one thinks of great acquisitions. The wealthy are often impoverished by insatiable desires; even having achieved greatness, one feels small. Disgust with worldly affairs is the supreme renunciation; taming one's own mind is the lifeblood of the Buddha's teachings. The merciless Lord of Death is truly an army of enemies; understanding the meaning of the other shore is the best of attainments. Caution and shame are the discipline of the Dharma; self-training of one's own mind is the superior intention. Knowing emptiness both internally and externally is wisdom, it is the boat that liberates from the suffering of samsara. Those who wish to protect the root of the teachings—the precepts—should diligently protect their minds. What is the use of the body if the precepts are not protected? If the mind is not protected, there is no meaning in practicing the Dharma. If you wish to protect your own mind by yourself, meditate on the absence of characteristics, free from protection and non-protection. With mindfulness like that of a snake, diligently guard everything. Knowing the equality and self-nature of one's own mind is the best of protection. Whoever understands that body and mind are like illusions should repeatedly settle into equipoise from their seat. The results of committing sins are threefold, suffering flows like a river. Various fears descend like rain, and unpleasant things follow like the shadow of the sun. Desirable things are obtained, and the stream of virtue increases. Wherever one goes, the future is bright, and wherever one goes, all wishes are fulfilled. In summary, this is the fruit worthy of offering. These scattered verses, composed and spoken spontaneously by the future Buddha Dharma Lord Shakya Shri while traveling to various places, recited for those who relied on him, are now complete. Translated by the great and unrivaled Mahapandita on the auspicious earth, and the translator Jampa Pal.