Tibetan
་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་ནི་མི་དག་གོ ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཚིག་ལྔ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟགས་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པར་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་སྔ་ནས་མེད་པ་དང༌། ཞི་གནས་མེད་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་དང༌། གཏན་མེད་པ་དག་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་གཞག་པས་ཁྱད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེར་རྟོག་པ་ཀུན་དུ་འབྱུང་ན། མེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དགག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་སྨོན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་འཇུག་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གང་ཞིག་སྤྱོད་པས་ཀུན་ནས་མ་བསླང་བའི་སེམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་ལས་དེ་ཉིད་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རབ་ཏུ་གྲགས་ཏེ། དེ་ལ་ཞི་གནས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ལས་གནས་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་ཏེ། གནས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མོས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་གཉིད་དང་རྒོད་པའི་སྐྱོན་གཉིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་གཉིད་ཀྱི་མུན་པས་ནོན་ཏེ་དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་སེམས་ལས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ། ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ལྷག་མཐོང་གི་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྤྱོད་པས་རྒོད་པར་གྱུར་ན། དེ་ཡང་དོན་དམ་པ་ལ་སྤྱད་པས་དེ་ལ་དམིགས་པ་བོར་ཏེ་ཞི་གནས་དང་ལྡན་པས་གནས་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཧ་ཅང་དཔྱད་ཆེས་པས་ཤེས་རབ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ཡང་དཔྱད་པའི་དུས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞི་གནས་ཀྱི་དུས་ཡིན་པས་དུས་དང་དུས་མ་ཡིན་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ཚད་མར་བྱས་ནས་ཡང་ཞི་གནས་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཞི་བ་ཉིད་ཐོབ་ནས་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བོར་ཏེ་མ་ཆགས་པ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཐུ་ཅི་ཡོད་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དང༌། དུས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཏུ་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར། ཡང་དང་ཡང་དུ་རང་གི་སེམས་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་བརྟགས་ནས་སེམས་དེ་ལས་བསླང་བར་བྱའོ། །བསླང་ནས་ཡང་འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པ་ལ་རག་ལས་པའི་རྒྱུ་དེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཆོས་འདི་དག་ནི་མ་སྐྱེས་འདི་དག་མེད་མིན་ཏེ། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྤྲུལ་པ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ཤས་ཆེན་པོས་ཁེབས་པས་ཆོས་ཉིད་འདི་དག་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་ཡུན་རིང་པོར་འཁྲུལ་པས་རྣམ་པར་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེས་ཀྱང་དེ་གཟིར་བ་ན་འདི་སྙམ་དུ་དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་ཆོས་ཉིད་འདི་དག་རང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱས་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་བརྗེད་པས་ལངས་ན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ནི་དེ་ལས་ལྡང་བའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་གྱི་དམིགས་པ་དག་མངོན་དུ་ཟིན་གྱིས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་ཐམས
Chinese
因为仅仅在名言中，依缘起而有自性，所以如同幻化，这并不清净。因此，宣说了“在胜义中，是空性自性”这五个字。如何以名言而假立呢？所取和能取的相状之法，在胜义中是无我的，因为从本初以来就是不生的。四种不存在，即先无、止住无、彼此无、毕竟无，这些也是依于事物而安立的差别，因为空性也依赖于事物。如果事物存在，则在那里会生起一切分别念，因为不存在，所以遮止一切分别念，从而使分别念完全清净。因此，如同自己的心是空性自性一样，一切法也是如此。那么，如何将先前发起的愿菩提心，与胜义自性相应的行菩提心，具有与智慧相应的特征，称为入菩提心呢？因为唯有它才是趣入决定的方法。此外，任何以行持而未完全生起的菩提心，通达一切法空性的自性，如实地完全了知，就称为菩提心。具有菩提心特征的心，称为菩提心，与此相应的智慧也称为般若波罗蜜多。还有一些人说，它也被称为止观，观与止相应。止是心一境性。菩提心特征的心，是对空性之义的行持。另一些人说，它被称为安住心，安住是指心不为（世间八法）所动摇。与此相应的心称为止心。因为它被空性之心所区分，所以称为信解真如作意。这也要通过完全断除睡眠和掉举两种过失来做到。当被睡眠的黑暗所压制，从而使心从所缘境中退转时，从心中生起的那时，对法进行思...
English
Because it exists conventionally as the nature of dependent arising, it is like an illusion, which is not pure. Therefore, the five words "in the ultimate sense, it is the nature of emptiness" are spoken. How is it nominally established? The characteristics of the object of grasping and the grasper are selfless in the ultimate sense, because they are unborn from the beginning. The four types of non-existence, namely prior non-existence, cessation non-existence, mutual non-existence, and absolute non-existence, are also distinctions established based on things, because emptiness also depends on things. If things exist, then all conceptualizations will arise there, because non-existence negates all conceptualizations, thereby completely purifying conceptualizations. Therefore, just as one's own mind is the nature of emptiness, all phenomena are also like that. Then, how is the aspiration Bodhicitta, which was previously generated, and the practice Bodhicitta, which corresponds to the ultimate nature, with the characteristic of being in accordance with wisdom, called entering Bodhicitta? Because only it is the method of entering into certainty. Furthermore, any Bodhicitta that has not fully arisen through practice, understanding the nature of emptiness of all phenomena, and fully knowing it as it is, is called Bodhicitta. The mind with the characteristics of Bodhicitta is called Bodhicitta, and the wisdom corresponding to it is also called Prajnaparamita. Some also say that it is also known as Shamatha and Vipassana, with Vipassana corresponding to Shamatha. Shamatha is the one-pointedness of mind. The mind with the characteristics of Bodhicitta is the practice of the meaning of emptiness. Others say that it is known as the abiding mind, abiding means that the mind is not moved (by the eight worldly dharmas). The mind corresponding to this is called the Shamatha mind. Because it is distinguished by the mind of emptiness, it is called the faith-understanding Suchness attention. This must also be done by completely abandoning the two faults of sleep and agitation. When one is oppressed by the darkness of sleep, thereby causing the mind to turn away from the object of focus, at that time arising from the mind, contemplate the Dharma...
Chinese
应当为了赞扬观的殊胜心，而安住于空性之中。然而，如果因为对境的行相而散乱，那么就应当通过修持真实义，舍弃对境的执着，安住于寂止之中。当过度分析导致智慧过盛时，那不是分析的时机，而是寂止的时机，因此应当以平等对待时机和非时机作为衡量标准，再次安住于寂止之中。当获得寂静之后，如果对寂静本身产生执着，那么，因为寂静本身也是无自性的，所以应当舍弃对它的执着，仅仅安住于无执着之中。像这样，无论有什么能力，无论有什么愿望，即使在短暂的时间里也要安住，为了这个原因，应当反复如实地观察自心，并从那个心之中生起（智慧）。生起之后，又这样想：即使所有这些事物都是空性，具有如同虚空的体性，然而，它们就像幻术和梦境等一样，从无始以来就依赖于各自确定的因果关系，因为这个原因，它们显现为颠倒的形象。如《楞伽经》所说：“这些法不是未生，这些法不是不存在，就像幻术、阳焰、乾闼婆城和梦境一样，如同化现。”应当这样思维。因为众生的知识被无明黑暗所覆盖，所以不理解这些法性，长期处于迷惑之中，因此而衰损，应当这样想，并生起慈悲心。当慈悲心逼迫时，就想：因此，我既要自己证悟这些法性，也要让一切众生都理解它们。像这样修习，就是完全清净的菩提心。像这样，不要忘记将一切法都视为如梦一般，即使起身，也为了众生的利益而安住于菩提之中，但对任何法都不会产生执着。这被称为从那之中生起的心。即使瑜伽士已经现前了除此之外的其他有意义的对境，也要对一切法
English
One should abide in emptiness in order to praise the mind of superior seeing, which is the characteristic of proceeding. However, if one becomes agitated by engaging in the aspects of objects, then one should abandon attachment to them by engaging in the ultimate truth, and abide in quiescence. When one becomes too wise due to excessive analysis, that is not the time for analysis, but the time for quiescence, so one should make equanimity towards time and non-time the measure, and again abide in quiescence. When one has attained peace, if one becomes attached to it, then, since peace itself is without essence, one should abandon attachment to it and abide only in non-attachment. In this way, whatever power one has, whatever one desires, even for a short time, one should abide. For this reason, one should repeatedly examine one's own mind as it is, and arise from that mind. Having arisen, one should think again: Even though all these things are empty, having the nature of being like the sky, nevertheless, they appear as inverted images because of the causes that depend on the relationship between causes and effects that have been determined separately from beginningless time, like illusions and dreams. As the Lankavatara Sutra says: "These dharmas are not unborn, these are not non-existent, like illusions, mirages, cities of gandharvas, and dreams, like apparitions." One should think like this. Because the knowledge of sentient beings is covered by the darkness of ignorance, they do not understand these dharmas, and they are deluded for a long time, and therefore they are impaired. One should think like this and generate compassion. When compassion compels one, one should think: Therefore, I must both realize these dharmas myself and make all sentient beings understand them. To meditate in this way is to purify the mind of aspiration for enlightenment. In this way, do not forget to regard all dharmas as dreamlike, and even when you rise, abide in enlightenment for the benefit of sentient beings, but do not become attached to any dharma. This is called the mind that arises from that. Even if the yogi has manifested other meaningful objects besides that, he should still regard all dharmas