Tibetan
ར་སླ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ནི་རང་འབྱུང་བཞིན། །གཟུགས་དེ་འབྱུང་ལས་འབྱུང་མ་ཡིན། །རང་ལས་བྱུང་མིན་མ་ཡིན་ནམ། །གཞན་ལས་ཀྱང་མིན་དེ་མེད་ཕྱིར། །གཅིག་ལ་བཞི་ཉིད་ཡོད་མིན་ཅིང༌། །བཞི་ལའང་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པས། །གཟུགས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི། །རྒྱུར་བྱས་ནས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །ཤིན་ཏུ་མི་འཛིན་ཕྱིར་དེ་མེད། །རྟགས་ལས་ཤེ་ན་རྟགས་དེའང་མེད། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། །རྟགས་མེད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་བློ་དེས་གཟུགས་འཛིན་ན། །རང་གི་རང་བཞིན་ལ་འཛིན་འགྱུར། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པས་ཡོད་མིན་པས། །ཡང་དག་གཟུགས་མེད་ཇི་ལྟར་འཛིན། །ཇི་སྐད་བཤད་གཟུགས་སྐྱེས་པའི་བློའི། །སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་མི་འཛིན། །འདས་དང་མ་འོངས་གཟུགས་ཀྱི་ནི། །དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་ཚེ་ནམ་ཡང་ཁ་དོག་དང༌། །དབྱིབས་དག་ཐ་དད་ཉིད་མེད་པས། །དེ་དག་ཐ་དད་འཛིན་ཡོད་མིན། །གཟུགས་དེ་གཅིག་ཏུའང་གྲགས་པ་མིན། །མིག་བློ་མིག་ལ་ཡོད་མིན་ཏེ། །གཟུགས་ལ་ཡོད་མིན་པར་ན་མེད། །གཟུགས་དང་མིག་ལ་བརྟེན་ནས་དེ། །ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ལོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མིག་བདག་མིག་མཐོང་ན། །དེ་གཟུགས་མཐོང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་མིག་དང་གཟུགས་བདག་མེད། །སྐྱེ་མཆེད་ལྷག་མའང་དེ་བཞིན་ནོ། །མིག་ནི་རང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང༌། །དེ་ནི་གཞན་བདག་གིས་ཀྱང་སྟོང༌། །གཟུགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་སྟོང་པ་སྟེ། །སྐྱེ་མཆེད་ལྷག་མའང་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་ཚེ་གཅིག་རེག་ལྷན་ཅིག་འགྱུར། །དེ་ཚེ་གཞན་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད། །སྟོང་པའམ་མི་སྟོང་མི་སྟོན་ལ། །མི་སྟོང་པ་ཡང་རྟེན་མི་བརྟེན། །ངོ་བོ་མི་གནས་ཡོད་མིན་པས། །གསུམ་འདུས་པ་ཡོད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རེག་མེད་པས། །དེ་ཚེ་ཚོར་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ནང་དང་ཕྱི་ཡི་སྐྱེ་མཆེད་ལ། །བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང༌། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྨིག་རྒྱུ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་སྟོང༌། །རྣམ་ཤེས་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་ནས། །འབྱུང་ལ་ཤེས་བྱ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཤེས་བྱ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་པ་པོ་ཉིད་མེད། །ཐམས་ཅད་ མི་རྟག་ཡང་ན་ནི། །མི་རྟག་པ་ཡང་རྟག་པ་མེད། །དངོས་པོ་རྟག་དང་མི་རྟག་ཉིད། །འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། །སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །རྐྱེན་ལས་ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་དངོས། །འབྱུང་ཕྱིར་ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་དང༌། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་ཆགས་ཤིང༌། །དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དེ་ལ་རྨོང
Chinese
非是如此。如果色是自生，则色非从生而生。非从自生，难道是从他生吗？因为没有他，所以也不是从他生。一中没有四的体性，四中也没有一的体性。色如何能以四大为因而成立呢？因为极难执持，所以它不存在。如果说是从相而有，但相也不存在。因为是从因和缘而生，所以没有相也是合理的。如果识能执持色，则会执持自己的自性。因为是从缘而生，所以不存在，如何能执持真实的色呢？如前所说，由色所生的识，刹那刹那不能执持。对于过去和未来的色，它又如何能了知呢？任何时候，颜色和形状都没有差别，所以不能执持它们的差别。色也不是作为一个整体而显现。眼识不在眼中，也不在色中，而是在色和眼的基础上，产生颠倒的分别。如果眼自身能见眼，那它又如何能见色呢？因此，眼和色都没有自性。其余的处也是如此。眼自身是空性的，它也是由他性而空。色也是如此空性，其余的处也是如此。当一触同时发生时，其他的一切都是空性的。空性或非空性都不存在，非空性也不依赖任何事物。因为自性不住，所以三者聚合是不存在的。因为它自身没有触，所以那时也就不存在感觉。依靠内外之处，产生了分别识。因此，识就像阳焰和幻术一样是空性的。识依赖于所知而产生，但所知是不存在的。因为没有所知和能知，所以能知者本身也不存在。一切都是无常的，或者说，无常也不是恒常的。如果事物是恒常和无常的，那又怎么会是那样呢？苦与乐是颠倒的。贪嗔痴等事物是从因缘而生。因为贪嗔痴是从因缘而生，所以它们不是自性存在的。因为对同一事物产生贪恋，对同一事物产生嗔恨，对同一事物产生愚痴。
English
It is not so. If form is self-arisen, then form does not arise from the elements. If not from self-arising, is it from other-arising? Because there is no other, it is not from other-arising either. There is no nature of four in one, and no nature of one in four. How can form be established with the four great elements as its cause? Because it is extremely difficult to grasp, it does not exist. If it is said to be from characteristics, but the characteristics also do not exist. Because it arises from cause and condition, it is reasonable that there are no characteristics. If consciousness can grasp form, then it will grasp its own nature. Because it arises from conditions, it does not exist, how can it grasp the true form? As said before, the consciousness arising from form cannot grasp moment by moment. How can it know the past and future forms? At any time, there is no difference between color and shape, so it cannot grasp their differences. Form is also not manifested as a whole. Eye consciousness is not in the eye, nor in the form, but based on form and eye, it produces inverted distinctions. If the eye itself can see the eye, then how can it see form? Therefore, neither eye nor form has self-nature. The remaining sense bases are also the same. The eye itself is empty, and it is also empty by otherness. Form is also empty in the same way, and the remaining sense bases are also the same. When one touch occurs simultaneously, everything else is empty. Neither emptiness nor non-emptiness exists, and non-emptiness does not depend on anything. Because self-nature does not abide, the aggregation of the three does not exist. Because it itself has no touch, there is no feeling at that time. Relying on the internal and external sense bases, discriminative consciousness arises. Therefore, consciousness is empty like a mirage and illusion. Consciousness arises depending on the knowable, but the knowable does not exist. Because there is no knowable and knowing, the knower itself does not exist. Everything is impermanent, or rather, impermanence is not permanent either. If things are permanent and impermanent, how can it be so? Suffering and happiness are inverted. Attachment, hatred, and ignorance arise from conditions. Because attachment, hatred, and ignorance arise from conditions, they are not self-existent. Because attachment arises for the same thing, hatred arises for the same thing, and ignorance arises for the same thing.
Tibetan
ས། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བསྐྱེད། །རྟོག་དེའང་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མེད། །བརྟག་བྱ་གང་དེ་ཡོད་མ་ཡིན། །བརྟག་བྱ་མེད་རྟོག་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་བརྟག་བྱ་རྟོག་པ་དག །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག །བཞི་ལས་བྱུང་བའི་མ་རིག་མེད། །དེ་མེད་ན་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས། མི་འབྱུང་ལྷག་མའང་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་གང་ལ་བརྟེན་སྐྱེ་བའི་དངོས། །དེ་དེ་མེད་པས་དེ་མི་སྐྱེ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་དང༌། །འདུས་མ་བྱས་འདི་མྱ་ངན་འདས། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་པོ་རྣམས། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་གསུངས། །དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང༌། །དངོས་པོ་སྟོང་པར་དེ་རྟོགས་ནས། །ཡང་དག་མཐོང་ཕྱིར་རྨོངས་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་མ་རིག་འགོག་པ་ཡིན། །དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགག །འདུ་བྱེད་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་སྐྲ་ཤད་དང༌། །དབུ་བ་ཆུ་བུར་སྤྲུལ་པ་དང༌། །རྨི་ལམ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་མཚུངས། །དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་སྟོང་བས་ན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཚུངས་མེད་པས། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་འདི། །དངོས་པོ་རྣམས་སུ་ཉེ་བར་བསྟན། །དམ་པའི་དོན་ནི་དེར་ཟད་དེ། །འཇིག་རྟེན་དོར་བྱས་ཐ་སྙད་དག །སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྟེན་བརྟག་མཛད། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཆོས་བསྟན་མི་འཇིག་ཅིང༌། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་ནམ་ཡང་ཆོས་བསྟེན་མེད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་མ་རིག་པས། །དེ་ལས་དྲི་མེད་བརྗོད་པ་འདི་ལས་སྐྲག །འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་འབྱུང་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་འདི་མི་འགོག་ཅིང༌། །གང་བརྟེན་རང་བཞིན་མེད་པས་དེ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་འགྱུར་དེ་ཉིད་ངེས། །དད་ལྡན་དེ་ཉིད་ཆོས་ལ་བརྩོན། །ཚུལ་འདི་རིགས་པས་རྗེས་དཔོགས་གང༌། །བརྟེན་མེད་ཆོས་འགལ་བརྟན་པ་ཡི། །སྲིད་དང་སྲིད་མིན་སྤངས་ནས་ཞི། །འདི་དག་རྐྱེན་འདི་ལས་རིགས་ནས། །ལྟ་ངན་དྲ་བ་ཀུན་ལྡོག་དེས། །ཆགས་རྨོངས་ཁོང་ཁྲོ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །མ་གོས་མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོག །སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་ བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།ལོ་ཙྪ་བ་གཞོན་ནུ་མཆོག་དང༌། སྙན་དར་མ་གྲགས་དང་ཁུའི་འགྱུར་དག་ལས་དོན་དང་ཚིག་བཟང་དུ་བྲིས་པའོ།། སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ།
Chinese
萨。因此由分别念所生，此分别念亦非真实。所应观察之彼不存在，所应观察既无，分别念又怎能有？因此所应观察与分别念，由因缘所生故为空性。若能了悟此理，则能颠倒想。由四颠倒所生的无明则无。若无彼，则诸行亦不生，其余亦如是。凡是依赖于何而生之事物，若无彼，则彼亦不生。有与无、有为与，无为，此即涅槃。由因缘所生的事物，若认为真实，此即是导师所说的无明。由此产生十二支。若能了悟事物为空性，则能如实见，故不愚昧。此即是无明的止息。由此十二支亦止息。诸行如乾闼婆城，如幻术、阳焰、发旋，如水泡、水沫、化现，如梦、火焰轮。一切事物自性为空，因此如来无与伦比，此缘起，于诸事物中如是宣说。胜义谛即于此止息，世间所弃之名言，诸杂染一切圆满正等觉，薄伽梵即是依此而观察。宣说世间之法不坏灭，然于真实中，从未依止法。如来所说，由无明，由此无垢之言说而生恐惧。此有则彼生，如是世间之理不遮止，然所依赖者自性为空，彼又怎能存在，此理应知。具信者应精勤于法，此理以理性能推知，无所依赖之法相违，于常有之，有与非有舍弃而寂灭。由此等因缘推知，能遮止一切恶见之网，因此舍离贪嗔痴，证得无染之涅槃。 《七十空性论》之略义，导师圣龙树所造，圆满。译师青年祥及善达玛札与库之译作中，于意义与词句善妙之处书写而成。《七十空性论》，圣龙树著。
English
Sa. Therefore, it is produced by conceptual thought. That conceptual thought is also not truly real. That which should be examined does not exist. If that which should be examined does not exist, how can conceptual thought exist? Therefore, that which should be examined and conceptual thought, since they arise from conditions, are emptiness itself. By realizing that, one reverses perversion. The ignorance that arises from the four perversions does not exist. If that does not exist, then the formations do not arise, and the remainder are likewise. Whatever thing arises in dependence on something, if that does not exist, then that does not arise. Existence and non-existence, conditioned and unconditioned, this is nirvana. Those things that arise from causes and conditions, whatever thought considers them to be truly real, that is what the Teacher called ignorance. From that, the twelve branches arise. Having realized that things are empty, since one sees truly, one does not become deluded. That is the cessation of ignorance. From that, the twelve branches also cease. Formations are like a city of gandharvas, like illusion, mirage, hair-net, like bubbles, foam, apparitions, like dreams, and a wheel of firebrands. Since all things are empty of inherent existence, therefore the Tathagata is incomparable. This dependent arising is thus closely shown in all things. The ultimate meaning ends there. All the various worldly discarded terms, the Complete Perfect Buddha, the Bhagavan, contemplates in dependence on that. He teaches the worldly dharma without destroying it, but in reality, he never relies on dharma. What the Tathagata taught, from ignorance, from that, fear arises from this stainless speech. This exists, therefore that arises, like this, the worldly way is not prevented, but whatever is depended upon is empty of inherent existence, how can that exist? That should be understood. The faithful one should strive in the dharma. This way, whatever is inferred by reason, the dharma that is without dependence is contradictory. Having abandoned existence and non-existence, which are permanent, one finds peace. From these causes, it is inferred that, by that, all the nets of wrong views are reversed. Therefore, having abandoned attachment, delusion, and anger, one attains undefiled nirvana. The concise meaning of the "Seventy Stanzas on Emptiness," composed by the teacher, the noble Nagarjuna, is complete. Written well in meaning and words from the translations of the translator, Zhonnu Chok, and Sönam Dargye and Khu. "Seventy Stanzas on Emptiness," by the noble Nagarjuna.