Tibetan
ལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བ་ལ་སོས་པ་ཤེས་པའི་དོན་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་བ་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱང་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བཙོ་པས་མཐར་གྱིས་པ་ལ་སོག་པ་ཤེས་པའི་དོན་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་རེ་རེར་ལ་མཐར་གྱིས་པ་རྣམས་པར་འཕེལ་བའི་བྱ་བ་རེ་རེ་མངོན་པར་བརྗོད་བས་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་སྟོན་པས་ངག་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྗེས་དྲན་དྲུག་གི་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཤད་པ། སངས་རྒྱ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི། ཡང་དེ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། རྣམ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་བྱེད་དུ་ལག་པར་མོས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་བ་ལ་གཟུགས་ལ་སྒོ་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་སངས་རྒྱ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དག་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ ལ་སོགས་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོས་བོ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་དྲན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རེ་རེ་ཞིང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དྲུག་པ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་བསྟན་པ་ཡན་མཛད་ནས། ཡང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་མེ་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོག་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམ་པར་ལྔའོ། །དེ་ལ་དང་པོས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །བཞིན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆད་དང་མཐུན་པ་བཞིའོ། །དེ་ལྟར་སློབ་པ་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་གྱིས་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་བྱིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ་།དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་པོ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉེད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་མེད་པས་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བོར་བཟུང་སྟེ། མ་ཉམས་པ། སྐྱོན་མེད་པ། མ་འདྲེས་པ། ནག་ངོ་མེད་པ། མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ། དབང་འབྱོར་པ། མཁས་པས་མངགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ངས་པས། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉེད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་བྱས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་སྟེ། དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ་ནི་ཐེག་པ་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པས་སོ། །སྐྱོན་ མེད་པ་ནི་ཉམ་ང་བའི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པས་སོ། །མ་འདྲེས་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་ངན་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ནག་ངོ་མེད་པ་ནི་ཆག་གཅིག་ཏུ་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་སྨིན་ལམ་མི་འདེབས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དབང་འབྱོ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བགྲོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མཁས་པས་བསྔགས་པ་ནི་མཛངས་བ་རྣམས་ཀྱི་སོ། །ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་དྲུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་ཉེ་བར་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་དང་ཟག་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དག་ངོས་པོ་ཉིད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དྲན་པ་མེད་ཅང་ཡིད་ལ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱད་པ་མེད་པའི་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལྟའི་རིགས་དྲུག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང༌། གཟུགས་དང། གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་བ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བྱེད་པའི་ལྟ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་མཐར་གྱིས་བའི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གདགས་པར་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་འདི་སྐད་ཅེས་ལྷའི་རིས་གཉིས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དགའ་ལྡན་དང༌། ངས་ཙང་མ་བའོ་ཞེས་གསུངས་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེན་ན། དེ་ནི་མ་འདྲེས་པའི་གང་ཟག་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པས
Chinese
从名为“行于到彼岸”开始，所说的是为了了解戒律的究竟之行得以恢复的意义。忍辱到彼岸是，从名为“自身也行于忍辱到彼岸”开始，以及为了了解以忍辱究竟为首的意义，同样地，精进、禅定、智慧的到彼岸的每一个行为，都以各自究竟的各种增长之行，通过显明地表达究竟的证悟来宣说教言。 宣说六随念的究竟证悟。 忆念佛陀的究竟证悟是，又从最初发起菩提心开始，以具备一切相智的作意，以及具备相信一切法皆为无实性的自性的力量，不对如来之色身等进行作意，因此忆念佛陀，这就是忆念佛陀。那为什么呢？因为色等无自性，所以是无自性。那为什么呢？因为忆念佛陀就是无忆念。同样地，各自以两个确定理由的结合来阐述，直到完成。又因为不对相好等进行作意，所以是忆念佛陀。同样地，因为不对戒蕴等进行作意，所以是忆念佛陀。同样地，因为不对十力等进行作意，所以是忆念佛陀。因为不对缘起进行作意，所以是忆念佛陀。这样，忆念佛陀有五种。其中，第一种是发起菩提心。其余几种是与决择的断证相符的四种。这样，在学习时，通过圆满忆念住等菩提分，是见道，直到圆满一切相智的智慧之间，是修道。这样，即使已经确定了无实性的自性，但完全了解究竟之行等，就是证悟修习忆念佛陀。
English
Beginning with what is called "Practicing Going to the Other Shore," what is said is for the purpose of understanding the restoration of the ultimate act of discipline. The perfection of patience is: beginning with what is called "Oneself also practices the perfection of patience," and for the purpose of understanding what is foremost in the ultimate of patience, and similarly, each act of the perfection of diligence, meditation, and wisdom, each act of increasing the ultimate, is taught by manifestly expressing the ultimate realization. Explanation of the ultimate realization of the six recollections. The ultimate realization of the recollection of the Buddha is: again, from the beginning of generating the first thought of enlightenment, with the mind possessing all-knowingness, and possessing the power to believe that all phenomena are of the nature of non-substantiality, not focusing on the form of the Tathagata, therefore recollecting the Buddha, this is recollecting the Buddha. Why is that? Because form and so on are without self-nature, therefore it is without self-nature. Why is that? Because recollecting the Buddha is the very absence of recollection. Similarly, each is explained by the combination of two definitive reasons, until completed. Again, because not focusing on the marks and signs and so on, it is recollecting the Buddha. Similarly, because not focusing on the aggregate of discipline and so on, it is recollecting the Buddha. Similarly, because not focusing on the ten powers and so on, it is recollecting the Buddha. Because not focusing on dependent origination, it is recollecting the Buddha. Thus, there are five aspects of recollecting the Buddha. Among them, the first is generating the thought of enlightenment. The remaining ones are the four that are in accordance with the definitive severance and realization. Thus, while learning, the path of seeing is accomplished by the complete perfection of the limbs of enlightenment such as mindfulness, and the path of meditation is up to the complete perfection of the wisdom of all-knowingness. Thus, even though the nature of non-substantiality has been determined, fully understanding the ultimate act and so on is realizing the practice of recollecting the Buddha.
Chinese
哦！正如那样，对于善、非善以及未说明等法不作意，因此随念法；由于以空性的自性来区分四双士夫，因此作意于空性，无忆念且无作意，因此随念僧伽；从最初发心开始，近取不退失、无过失、不混杂、无垢染、无执着、自在、智者所赞、极圆满的能成办三摩地的戒律，因此，以空性的自性来作意此戒律，由此无忆念且作意，是随念戒律。其中，戒律不退失，是因为不依赖其他乘；无过失，是因为已断除怖畏的生处；不混杂，是因为不与恶人和烦恼混杂；无垢染，是因为唯一增长清净之法；无执着，是因为不植入成熟之道的种子；自在，是因为能如所愿而行；智者所赞，是贤善者所赞；极圆满，是因为诸根调伏；能成办三摩地，是因为近取禅定支分之词等。对于法和有漏的布施，作意于空性的自性，由此无忆念且无作意，是随念布施；欲界中行持的见之六类众生，以及色界和无色界中行持的不还者，作意于空性的自性，由此忆念和作意，是随念见，如是所说，是对于渐次之行等作种种安立。如果其他经部中说，应当忆念两种天众，即兜率天和无热天，这应如何理解？这是针对未混杂的补特伽罗而说的，因此没有过失。 通晓一切法为空性的自性，
English
O! Just as it is, not attending to dharmas such as virtue, non-virtue, and the unstated, therefore recollecting the Dharma; because the four pairs of persons are distinguished by the nature of emptiness, therefore attending to emptiness, without memory and without attention, therefore recollecting the Sangha; from the initial generation of bodhicitta, closely adhering to the precepts that are undiminished, faultless, unmixed, without stain, without attachment, powerful, praised by the wise, and perfectly complete in accomplishing samadhi, therefore, attending to these precepts with the nature of emptiness, thereby without memory and with attention, is recollecting the precepts. Among these, the precepts are undiminished because they do not rely on other vehicles; faultless because they have abandoned the fearful birth; unmixed because they are not mixed with evil people and afflictions; without stain because they uniquely increase pure dharmas; without attachment because they do not plant the seeds of the path to maturation; powerful because they can proceed as desired; praised by the wise, they are praised by the virtuous; perfectly complete because the senses are subdued; capable of accomplishing samadhi because they closely adhere to the words of the limbs of meditation, etc. For the giving of dharma and contaminated gifts, attending to the nature of emptiness, thereby without memory and without attention, is recollecting giving; those who have entered the stream, born into the six classes of beings who practice in the desire realm, and the non-returners who practice in the form and formless realms, attending to the nature of emptiness, thereby remembering and attending, is recollecting the view, as it is said, is to establish various gradual practices, etc. If other sutras say that two classes of gods should be remembered, namely the Tushita Heaven and the Pure Abode Heaven, how should this be understood? This is spoken with regard to unmixed individuals, therefore there is no fault. Knowing all dharmas to be of the nature of emptiness,