Tibetan
གསུང་གི་མཛོད་འཇམ་དབྱངས་རྡོ་རྗེའི་གླུ། གསུང་གི་མཛོད་འཇམ་དབྱངས་རྡོ་རྗེའི་གླུ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ཀ་ཀོ་ཥ་ཤྲཱི་རི་པ་ར་བཛྲ་གཱི་ཏི། བོད་སྐད་དུ། གསུང་གི་མཛོད་འཇམ་དབྱངས་རྡོ་རྗེའི་གླུ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཀྱེ་ཧོ་ཏིང་འཛིན་རྩེ་གཅིག་རོ་སྙོམས་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན། །དངོས་དང་དངོས་མེད་ཡིད་རྟོགས་འཁོར་བར་རྒྱུ་བས་བཏང་བར་བྱ། །སྣང་དང་སྟོང་བ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དབྱེར་མེད་དེ་ཁོ་ན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་ཞིང་ཐིམ་པར་གནས། །བདག་དང་གཞན་དོན་གཉིས་མེད་དྲན་མེད་གསལ་བའི་ངང༌། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣམ་གྲངས་དཔག་མེད་བརྗོད་ལས་འདས། །དངོས་དང་དངོས་མེད་ཡོངས་སུ་བཏང་ན་འཁོར་འདས་མེད། །རྫིང་བུ་གླ་གབ་མེད་ན་ཕྱོགས་བཞིར་འཁོར་ལོ་སྤངས། །བྱིས་པ་མ་ཤེས་རྟེན་འབྲེལ་འཁོར་བར་འཇུག་པའི་རྒྱུ། །ཤེས་རབ་ཞན་པས་དངོས་འཛིན་བདག་གཞན་དོན་མི་འགྲུབ། །མར་མེ་སྦར་ཡང་དམུས་ལོང་དག་ལ་སྣང་མི་སྲིད། །བདག་གཞན་དོན་འདོད་དངོས་འཛིན་རང་གིས་རང་ལ་འཛིན། །རྟོག་པ་ཡིན་ཕྱིར་བཏང་མི་བཏང་ལ་བརྟག་པར་བྱ། །སྣང་མེད་རང་རིག་རྟོག་པའི་ཐ་སྙད་ཀུན་དང་བྲལ། །ཐབས་དང་བྲལ་ཕྱིར་བདག་དོན་མི་འགྲུབ་མཚན་མར་འགྱུར། །དབྱེར་མེད་དོན་ལ་གནས་པས་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །བླ་མ་ལས་བསྟན་ལུང་འབྲེལ་གདམས་ངག་རྗེས་སུ་སྟོན། །ལུང་དང་རིགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་འདོད་པ། །བླ་མ་ལ་བརྟེན་གདམས་ངག་ལྡན་པ་དག་ལས་རྙེད། །བསྙེན་བཀུར་བྱས་ན་ལྷན་ཅིག་བདེ་བ་མཆོག་ཐོབ་འགྱུར། །དྲི་མ་དང་བྲལ་བྱ་ཕྱིར་བླ་མའི་ཞབས་ལ་འདུད། །མཆོད་ན་བྱིན་རླབས་ཆེན་ པོ་འབྱུང་བར་རྒྱལ་བས་བཤད། །ཀྱེ་ཧོ་གྲོང་ཁྱེར་ཙམ་ཨོ་ངན་ཀུས་ནམ་མཁར་སོང་བཞིན་དུ། །ཐར་པས་འབད་ན་རྒྱལ་བའི་ས་ལ་གདོན་མི་ཟ། །བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དབང་བསྐུར་བྱིན་རླབས་སྐྱེ་ཞིང་འཕེལ་བའི་གནས། །སྔོན་དུ་སློབ་མས་བྱ་དང་སློབ་དཔོན་བྱ་བའི་རིམ་པ་དང། །རྗེས་སུ་སློབ་མས་བྱ་དང་ཟབ་མོ་དབང་བསྐུར་བ། །ཕྱག་རྒྱ་མཆོད་དང་བསྟོད་པ་དག་གིས་གསོལ་བ་གདབ། །སྙན་པའི་ཚིག་གིས་གསོལ་གདབ་རིག་པ་རྩལ་དབང་དང༌། །ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟན་གསང་བའི་དབང་བསུར་སྡོམ་སྦྱིན་དང༌། །གནང་བ་སྦྱིན་དང་རྗེས་སུ་སྤྲོ་བ་བསྟན་པ་སྟེ། །སློབ་མས་རྫས་དབུལ་ཟབ་མོའི་དབང་བསྐུར་དམ་བཅའ་དང༌། །བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སོགས་བསྟན་པ་ནི། །ངོ་བོ་ཉི
Chinese
语之宝藏，妙音金刚之歌。 语之宝藏，妙音金刚之歌。 印度语：Baka Kosha Shri Ripara Vajra Gita（བཱ་ཀ་ཀོ་ཥ་ཤྲཱི་རི་པ་ར་བཛྲ་གཱི་ཏི།，Bāka Koṣa Śrī Ripara Vajra Gīti，语藏吉祥利巴拉金刚歌）。藏语：语之宝藏，妙音金刚之歌。顶礼妙吉祥童子！ 嗟呼！等持一心，味均行持极殊胜， 有实与无实，以心识流转轮回故，当舍弃。 显现与空性，双运无别即彼性， 法界之自性，一切生起且融入，安住其中。 自他义利无二，无念明朗之状态， 大手印之名相，无量超出言语。 若能全然舍弃有实与无实，则无轮回涅槃。 若无池塘之遮蔽，则于四方舍弃轮辐。 孩童无知，乃是缘起流转轮回之因。 因智慧浅薄而执实，自他之义皆不成办。 纵然点燃明灯，盲者亦不可能得见光明。 欲求自他义利，却执实，乃是以自执自。 既是分别念，故当观察应舍不舍。 无有显现之自明，远离一切分别念之名言。 因无方便，故自利不成，反成过患。 安住于无别之义，故能示彼性， 乃是进入法界之特征。 追随上师所教之传承口诀。 欲以教理与正理，了悟自性者， 当依止上师，从具口诀者处寻得。 若能承侍恭敬，则将获得俱生之胜乐。 为离垢染故，顶礼上师之足。 若能供养，则将生起广大的加持，如是胜者所说。 嗟呼！如城市仅存，乌鸦飞向空中一般， 若能精进于解脱，则必能获得胜者之果位。 所说能说之灌顶，乃是生起增长加持之所依。 首先，弟子应行之事与上师应行之次第， 其后，弟子应行之事与甚深之灌顶， 以手印、供养与赞颂等祈请。 以悦耳之语祈请，智慧与能力之灌顶， 依于手印，秘密灌顶之律仪布施， 赐予许可，以及随后开示欢喜之行， 弟子献上供品，甚深灌顶之誓言， 以及开示生起次第等， 乃是体性。
English
The Song of Jamyang Dorje, Treasure of Speech. The Song of Jamyang Dorje, Treasure of Speech. In Sanskrit: Baka Kosha Shri Ripara Vajra Gita (བཱ་ཀ་ཀོ་ཥ་ཤྲཱི་རི་པ་ར་བཛྲ་གཱི་ཏི།, Bāka Koṣa Śrī Ripara Vajra Gīti, The Auspicious Vajra Song of Ripara, Treasure of Speech). In Tibetan: The Song of Jamyang Dorje, Treasure of Speech. Homage to youthful Manjushri! Alas! Singular in samadhi, the practice of equal taste is extraordinary, Since things and non-things wander in samsara through mind's perception, they should be abandoned. The union of appearance and emptiness is indivisible, that alone is it, The nature of the dharmadhatu is where all things arise, dissolve, and abide. Self and other's benefit are non-dual, in a state of clear unmindfulness, The aspects of Mahamudra are immeasurable and beyond words. If things and non-things are completely abandoned, there is no samsara or nirvana. If there is no concealment of the pond, the wheel spokes are abandoned in all four directions. Children's ignorance is the cause of dependent origination entering samsara. Due to weak wisdom, grasping at things, the benefit of self and others is not accomplished. Even if a lamp is lit, it is impossible for the blind to see. Desiring the benefit of self and others, grasping at things is grasping at oneself by oneself. Since it is conceptual thought, one should examine what to abandon and what not to abandon. Self-awareness without appearance is free from all terms of conceptual thought. Since it lacks skillful means, self-benefit is not accomplished and becomes a fault. By abiding in the meaning of indivisibility, it shows that very thing, It shows the characteristic of entering the dharmadhatu. Following the oral instructions connected to the lineage taught by the lama, Those who wish to realize their own nature through scripture and reasoning, Find it by relying on the lama, from those who possess the oral instructions. If one serves and respects, one will attain the supreme coemergent bliss. To be free from stains, I bow to the feet of the lama. The Victorious Ones have said that if one makes offerings, great blessings will arise. Alas! Like a city just existing, crows flying into the sky, If one strives for liberation, one will surely attain the state of the Victorious Ones. The empowerment of what is said and what can be said is the basis for the arising and increasing of blessings. First, the order of what the student should do and what the teacher should do, Afterward, what the student should do and the profound empowerment, Pray with mudras, offerings, and praises. Pray with pleasant words, the empowerment of wisdom and ability, Based on the mudra, the vows of the secret empowerment are given, Giving permission and then showing the conduct of joy, The student offers substances, the vows of the profound empowerment, And showing the stages of generation and so on, Is the essence.
Tibetan
ད་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ་དང༌། །ཉམས་མྱོང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་བརྗོད་བྱ་ལ་སོགས་ཀུན། །གང་ལ་མི་གནས་བྱ་སར་ཀོ་ནེ་གང་ལ་རྟེན་མི་འཆའ། །འདོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དག་ལ་མི་གནས་ཏེ། །ཡ་ཟུང་མེད་ཕྱིར་གང་ལ་རྟེན་དང་རྟེན་བྱེད་བྲལ། །གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་རང་ལ་འཆར་བའི་ཉམས་མྱོང་བདེ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་དངོས་པོ་ཐ་ཏང་ན་ནམ་མཁའི་མཐའ་ལྟར་ཡངས། །མྱ་ངན་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དག་ཏུ་འཇུག་འདོད་ན། །ཚོགས་དྲུག་ཐུག་ཕྲད་ཆར་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། །སྣང་བ་སྟོང་པ་སྐྱེ་མེད་ཐུག་ཕྲད་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལུས། །གཉིས་མེད་གོམས་པས་ལམ་མྱུར་ཟུང་དུ་འཇུག་མི་ལྡོག །སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཡིན་བར་ཤེས་ན་རྩོལ་བ་མད། །གང་གི་རོ་སྙོམས་སྤྱོད་པ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ། །སྤྱོད་པ་བྱས་ན་འགྲོ་བ་འཁོར་བ་དག་ལས་ཐར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །བདུད་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །མཚན་མའི་རྣལ་འབྱོར་མི་བྱ་བཏང་སྙོམས་རྣལ་འབྱོར་མིན། །མཁས་པའི་ཡེ་ཤེས་མྱུར་དུ་ཐོབ་ཅིང་སྒྲིབ་པ་ཟད། །མཚན་མའི་སྤྱོད་པས་དྲང་དོན་མཁས་ཀྱང་རྨོངས་རྣམས་འཆིང༌། །རོ་སྙོམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནམ་མཁར་འགྲོ། །གཉིས་མེད་སྤྱོད་ལམ་རྒྱུན་དུ་བསྟན་ན་ཚེ་འདིར་ཐོབ། །སྣང་བ་ སྒྱུ་མའི་ཡུལ་ལ་མི་གནས་རྟོག་ཡུལ་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་འཆིང་བར་མི་ནུས་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག །སྙིང་རྗེ་ཐབས་ཐིན་སྤྱོད་བ་ཆགས་མེད་མཁའ་ལྟར་ཡངས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་ཐབས་ཀྱི་མཆོག །བཞི་ར་ལྡན་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གི་ཆོ་འཕྲུལ་གཅིག་གི་ངང༌། །གཉིས་མེད་ངང་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གློད་དེ་གཞག །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྡན་བཏང་གཞག་མེད་ན་གླང་ཆེན་འདྲ། །རྟོག་པའི་ངོ་བོས་བ་མོ་རྟ་ལྟར་སྣང་འདོད་ན། །རྟོག་མེད་སྣང་མེད་དོན་ལ་འབད་དེ་རྣལ་འབྱོར་བྱ། །སྐུ་བཞི་མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང༌། །སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ལམ་གྱི་ལུས་རྣམས་ནི། །སྐུ་གསུམ་མཐུར་ལྡན་རྟོག་པ་རྣམ་པར་བྲལ། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་རང་རྒྱུད་དག་པའི་ཡུལ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་སྣང་ཡང༌། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཡུལ་ལས་འདས་མ་མྱོང༌། །དངོས་པོ་དངོས་མེད་བཏང་སྙོམས་ལ་སོགས་ཀུན། །འབྱེད་པ་མེད་དེ་དྲན་མེད་སྐྱེ་མེད་ཡུལ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་རྟག་ཏུ་མཚན་ཉིད་བྲལ། །ཕུང་པོ་དག་པས་གསང་བའི་ཡུལ་ལས་འདས། །དགའ་བ་བཞི་ཡི་མཚན་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའི་ཡུལ། །རང་རྒྱུད་མ་ཡིན་ཤེས་རབ་ཐབས་དང་བྲལ། །སྣ་རྩེ་ལ་སོགས་དེ་
Chinese
如今宣讲次第法，以及修习经验之所诠等一切，不住于何处，于何处不执为所作之业，不依于何处？不住于无欲之安乐，因无有成双故，于何处无有能依与所依？于自心中生起之无二瑜伽之经验乐，若以我执而观待事物，则如虚空之边际般宽广。若欲进入寂灭之都，则六根相遇如雨般，乃为恒常之大瑜伽。显现空性、无生相遇，不依赖于任何因缘。若能习惯无二，则道速疾，不退转于双运。若知众生本具佛性，则努力少。依于何者之味平等行持，而获得果。若行持，则无疑从轮回中解脱。将能彻底战胜魔与不顺之品。不作有相瑜伽，亦非舍弃之平等瑜伽。迅速获得智者之智慧，且烦恼灭尽。以有相之行持，纵使通达正义亦束缚愚者。依于味平等之大印，可行于虚空。若恒常开示无二之行，则此生可得成就。显现不住于幻化之境，无有分别之境。世间八法不能束缚，乃为殊胜之苦行。慈悲方便广大之行持，无有贪执如虚空般宽广。大印具足四支，乃为方便之殊胜。具足四者，一印之神变，于一之体性中。于无二之体性中，放松安住大印。若具菩提心，无有放松安住，则如大象。若欲以分别之自性，将母牛观为马，则应努力于无分别、无显现之义，而行瑜伽。圆满四身之果，乃于大乐之体性中。显现生起之道之身等，具足三身之威力，远离分别。能知与所知，乃为自性清净之境。事物之自性，虽显现生起之因缘，然未曾超越未生之境。有实无实、舍弃等一切，无有分别，乃为无念无生之境。大印恒常远离相。因蕴清净，故超越秘密之境。四喜之相乃为手印之境。非为自性，远离智慧方便。鼻尖等彼等
English
Now, explaining the stages and all that is to be meditated upon as experience, where does one not abide, where does one not cling to as an act to be done, where does one not rely on? One does not abide in the bliss of desirelessness, because there is no duality, where is there no reliance and no object of reliance? The bliss of experience that arises in oneself from non-dual yoga, if one contemplates things with self-grasping, it is as vast as the edge of the sky. If one wishes to enter the city of nirvana, then the meeting of the six senses like rain is the great yoga of continuity. The meeting of appearance and emptiness, unarisenness, does not depend on any conditions. If one becomes accustomed to non-duality, the path is swift, and one does not regress from union. If one knows that sentient beings have Buddha-nature, then effort is less. By relying on whatever taste is equally practiced, one obtains the result. If one practices, there is no doubt that one will be liberated from samsara. One will be able to completely conquer the demons and unfavorable forces. Do not engage in yoga with signs, nor is it the equanimity yoga of abandonment. Swiftly attain the wisdom of the wise, and exhaust the defilements. By practicing with signs, even if one is skilled in definitive meaning, one binds the ignorant. Relying on the great seal of equal taste, one can go in the sky. If one constantly shows the conduct of non-duality, one will attain it in this life. Appearance does not abide in the realm of illusion, there is no object of thought. The eight worldly dharmas cannot bind, it is the supreme asceticism. Compassion, skillful means, vast conduct, without attachment, as vast as the sky. The great seal is endowed with four branches, it is the supreme of skillful means. Endowed with four, the magic of one seal, in the nature of one. In the nature of non-duality, relax and rest the great seal. If one has bodhicitta, without letting go and resting, one is like an elephant. If one wants to see a cow as a horse with the nature of thought, then one should strive for the meaning of non-thought and non-appearance, and practice yoga. The result of perfecting the four bodies is in the nature of great bliss. The bodies of the path that appear to arise, possess the power of the three bodies, free from thought. Knowing and what is to be known are the realm of self-nature purity. The nature of things, although the cause of arising appears, has not been experienced beyond the realm of the unborn. Reality and unreality, abandonment and so on, without distinction, are the realm of non-mind and unarisenness. The great seal is always devoid of characteristics. Because the aggregates are pure, it transcends the secret realm. The characteristics of the four joys are the realm of the hand seal. It is not self-nature, it is separated from wisdom and skillful means. The tip of the nose and so on, those