Tibetan
།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དང་རྣལ་འབྱོར་དེ་མི་འབྲལ། །དངོས་གཅིག་བསམ་པ་དུ་མར་དྲན་མཐོང་ཡང༌། །དྲན་མེད་གཅིག་ཡིན་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཡིན། །གང་ཞིག་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་དགའ་བདེ་ཆེན་སྟོང༌། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བློ་ལས་འདས་པར་སྤྱོད། །ཆགས་ལམ་གཉུག་མའི་དོན་ལ་སྦྱོར་འདོད་ན། །ནང་དང་ཕྱི་རོལ་མ་དམིགས་བདག་གཞན་མིན། །དེ་ཉིད་དོན་ཤེས་རང་བཞིན་གྲོལ་བར་བསྟན། །སྐུ་གསུམ་ཆོས་སྐུར་དབྱེ་བ་མེད་མོད་ཀྱང༌། །ཉམས་སུ་བླངས་ན་འབྲས་བུ་སོ་སོ་འབྱུང༌། །ཀྱེ་ཧོ་དབྱེར་མེད་རྟོགས་ན་ལྟ་ངན་མྱུར་དུ་འཇོམས། །སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་ཐུག་ཕྲད་དོན། །ཡིན་པར་ཤེས་ན་ནགས་འདབ་རྟེན་དང་བྲལ། །ཐུག་ཕྲད་མ་ཤེས་མཚན་མའི་སྙིང་རྗེ་ནི། །འཁོར་བའི་གནས་སུ་ཅི་སྤྱད་ཟག་པའི་རྒྱུ། །སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་སྐྱེ་བ་མེད། །གང་ཞིག་འཁོར་དང་མྱང་འདས་རོ་དོགས་བྲལ། །ལུས་སེམས་མ་རྙེད་དྲན་མེད་རང་དགར་གཞག །དེ་ཉིད་བློ་ཡིས་མ་རྙེད་རང་བྱུང་ཡིན། །མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་མ་ཡིན་བློ་ཡིས་བསྒོམ་དུ་མེད། །ལུས་ངང་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་རྩོལ་མེད་གསལ། །སྣ་རྩེ་ལ་སོགས་དབྱིབས་དང་ནམ་མཁའ་དང༌། །རྩ་ལ་རེག་པར་མ་སྤྱད་གཉུག་མར་གནས། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཡོད་མི་བྱེད། །དྲན་པ་སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མར་ཤེས་ཙམ་གསལ། །ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཆ་མེད་གཟུང་བས་སྟོང༌། །བཙལ་ཀྱང་མེད་ལ་བལྟས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད། །སྒྱུ་མར་སྣང་བའི་དྲན་པ་དེ་དྲན་ཏེ། །དྲན་པ་མེད་ལས་ཅིར་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །དྲན་པར་སྣང་ཡང་དེ་ལ་འཛིན་པ་མེད། །དྲན་པས་རེག་ཀྱང་རེག་གི་བསམ་བྲལ་བས། །བསམ་དུ་མེད་པས་བྲལ་བས་སྐྱེ་བ་མེད། །དྲན་པ་སྐྱེས་ཀྱང་ཡུལ་ལ་མི་སྤྱོད་པར། །ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟོང་པའི་རང་སོར་གཞག །ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་རྒྱུན་མི་འཆད། །ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཞི། །སྐྱེ་མེད་དོན་རྟོགས་པ་ཡི་ཡན་ལག་དང༌། །བདེན་གཉིས་ཐ་མི་དད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང༌། །སྣང་བ་སྐྱེ་མེད་ཐུག་ཕྲད་ཉིད་དུ་རྟོགས། །དྲན་པ་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཡན་ལག་དང༌། །སྟོང་པ་རྐྱེན་དང་དྲན་མེད་བློ་ལས་འདས། །དངོས་པོ་དགག་སྒྲུབ་མེད་པའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ཉིད་གཞིར་ལྡན་ འདོད་པས་དབེན་པ་དང༌། །རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པར་བཅས་པ་དང༌། །དགའ་དང་བདེ་དང་དབེན་པར་གནས་ལ་སོགས། །ཐ་སྙད་དེ་ཉིད་མཚོན་པའི་ཡུལ་དུ་གསུངས། །གཞིར་ལྡན་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་གསུངས་པ་ཡང༌། །དམན་པའི་དོན་དུ་མཁས་བས་རབ་ཏུ་བཤད། །
Chinese
俱生与瑜伽，二者不分离，虽于一物观多念，然念无一即是多。 何者俱生喜乐大空性，瑜伽行持超离于心识，若欲结合本初贪欲道，内外不执着，无自亦无人。 如是知义，显示自性解脱，三身虽无有法身之差别，然若修持，则果各异生。 嗟呼！若悟无别，速摧毁恶见，无生空性无别即相遇之义，若知是，则如林叶离于依。 若不识相遇，有相之悲悯，于轮回处所，无论如何行持皆为漏之因，空性与悲悯无别即无生。 何者轮回与涅槃，离于味着，身心未得，无念任运住，彼者心识未得，乃自生。 等持后得，寂止之体性，非胜义谛，不可用心修，身自然，心无作，明了显现色等。 鼻尖等形色与虚空，脉未触及，安住于本初，一切显现不作乐与苦，念仅为显现，如幻了知而明了。 如水中月影，无分而空，虽寻不见，虽观不见，如幻显现之念即是念，无念之中，亦不见任何。 虽显现为念，然于彼无执着，虽以念触及，然离于触之思，以无思故，离故无生，虽生念，然不用于境。 无论如何亦不成立，安住于空性自性，无论如何做，手印亦不断，具足四支大手印四。 了悟无生义之支分，二谛无异之支分，了悟显现无生即相遇，念不可执取之支分，空性缘起与无念超离心识。 无有事物之破立支分，彼者具足基础，离于欲望，具足分别与具足思辨，喜乐与安住于寂静等，于彼等名言，宣说为象征之境。 所说具基上中下，智者为劣者之义而作殊胜解说。
English
Co-emergent and yoga, these two are inseparable, although one thing is seen and many thoughts arise, yet the absence of thought is one and the same as many. Whoever is co-emergent, joyful, blissful, and empty, the conduct of yoga transcends the mind. If you wish to unite with the innate path of desire, do not fixate on inner and outer, neither self nor other. Understanding this meaning, it shows liberation in self-nature. Although the three bodies have no difference in the Dharmakaya, if practiced, the results will arise separately. Alas! If you realize non-duality, you will quickly destroy wrong views. Non-arising emptiness is the meaning of inseparable union. If you know this, it is like forest leaves separated from support. If you do not understand union, the compassion of signs, in the realm of samsara, whatever you do is the cause of defilement. Emptiness and compassion are inseparable, which is non-arising. Whoever is free from attachment to samsara and nirvana, without finding body and mind, let the absence of thought rest freely. That which is not found by the mind is self-born. Equanimity, post-attainment, the nature of peace and abiding, is not ultimate truth, it cannot be meditated upon by the mind. The body is natural, the mind effortless, clearly revealing forms and so on. The tip of the nose, shapes, and the sky, without touching the veins, abide in the innate state. All appearances do not create happiness or suffering. Memory is merely appearance, clearly known as illusion. Like the moon's reflection in water, without parts and empty of grasping. Although you search, you cannot find it; although you look, you cannot see it. The memory that appears as illusion is memory, and nothing is seen from the absence of memory. Although it appears as memory, there is no clinging to it. Although touched by memory, it is free from the thought of touch. Because it is unthinkable, it is free, therefore it is unborn. Although memory arises, it is not used on objects. Nothing is established, abiding in its own nature of emptiness. No matter what you do, the mudra is continuous. The four great mudras with four branches: The branch of realizing the meaning of non-arising, the branch of the two truths being inseparable, realizing that appearance and non-arising are union itself, the branch of memory being ungraspable, emptiness, dependent arising, and the absence of thought transcending the mind. The branch of not affirming or negating things. That which possesses a basis, being devoid of desire, possessing discrimination and possessing deliberation, joy, bliss, and abiding in solitude, etc., these terms are spoken of as objects of expression. The basis is spoken of as superior, middling, and inferior, and the wise explain it excellently for the sake of the inferior.