Tibetan
བླ་ན་མེད་པའི་དགོངས་པའི་དགོངས་འགྲེལ། བླ་ན་མེད་པའི་དགོངས་པའི་དགོངས་འགྲེལ། འདིར་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཐུགས་དང་ལྡན་པ་འཕགས་པ་ཆེན་པོའི་མཆོག་གིས་གསུངས་སོ། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་ངེས་པར་སྦྱར། །ཞེས་བཤད་པར་འདོད་པས་དེའི་ཐུགས་ཀྱི་སྲས་འཕགས་པ་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་རིམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱག་འཚལ་བ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྟེ། སྟོང་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་དང༌། སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ཕྱག་འཚལ་བ་ལན་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་ཤིན་དུ་དང་པར་གྱུར་པའོ། །རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཁྱོད་ལ་བསྟོད་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དང་མཉམ་པས་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་དགྱེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱེད་པ་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང༌། རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་ཡོངས་སུ་དགོས་ནས་མོས་པ་བསྟན་པས་ཕྱག་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་ཡང་ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པ་ལ་ཡིད་ཚིམ་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་དེ་ཉིད་བསྟོད་པའི་ངག་གི་རྒྱུད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་ལ་ཕྱག་བྱས་པ་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཐ་མི་དད་པར་རང་གིས་རིག་པ་ནི་ཕྱག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་སོ་སོའི་གནས་སྐབས་སུ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང༌། ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རིག་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་མཁྱེན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའོ། །རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་ཤེ་ན། གློ་བུར་གྱི་མ་རིག་པའི་མུན་པས་ཁེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མུན་པ་དེ་སྤང་བའི་རྣམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བའི་རིམ་པས་མར་མེ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའོ། །དེ་བས་ན་གསལ་བའི་རིམ་པ་དང་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་
Chinese
无上密意的密意释。 无上密意的密意释。 此处，具有难以领悟之意的圣者大士之殊胜者所说。以三智慧之差别，与唯识必定结合。如是欲说，故其心之子圣者释迦智友，对次第应修之金刚萨埵作礼。向您敬礼等。四礼拜次第融入之薄伽梵，即空性与极空性，以及大空性之自性所自在。两次称颂礼拜，是空性周遍，成为最初。以不同之因赞颂您，与金刚持之自性相同，故向您自身之自性敬礼。为何敬礼者，为欢喜之故。又，为利他而精进之薄伽梵，礼拜者自身相续所生之果金刚持，以及因位时自性清净之如来藏完全需要，故以信解表示，礼拜乃殊胜。礼拜亦因对堪为礼拜者心满意足而成为殊胜，故彼即是赞颂之语之相续。如是对自己作礼者，向谁作礼等，是因胜义谛中一切差别皆无之故。世俗谛中如何等。自己之智慧融入无别，自己所觉知即是礼拜之义。又，在各自之位，特别信解，在道之位，以若干方式觉知，但并非以一切方式觉知，如是说。然而等，一切智者即是以一切方式证悟一切法之真如。自性清净是恒常存在，如何不能见？因被突如其来之无明黑暗所覆盖。遣除彼黑暗之方式，即以极喜等光明之次第，如灯般显现之智慧，证悟与四空性无别。因此，光明之次第与证悟之次第。
English
The Explanation of the Intent of the Unexcelled Intent. The Explanation of the Intent of the Unexcelled Intent. Here, it is spoken by the supreme of the great noble ones, who possesses a mind difficult to realize. With the distinction of the three wisdoms, it is definitely combined with mind-only. As it is intended to explain this, the noble Shakya Mitra, the son of his heart, pays homage to Vajrasattva, who is to be gradually accomplished. It begins with "I prostrate to you." The four prostrations are to the Bhagavan who unites them in sequence, that is, the emptiness and the utter emptiness, and the nature of the great emptiness. The two-fold utterance of prostration is that it has become the very first to pervade emptiness. Praising you with different causes, and being equal to the nature of the Vajradhara, I prostrate to you, the nature of my own lineage. The reason for prostrating is for the sake of joy. Moreover, the Bhagavan who strives for the benefit of others, the fruit arising from the lineage of the one who prostrates, the Vajradhara, and in the state of the cause, the Tathagatagarbha, which is naturally completely pure, is fully needed, so by showing faith, prostration is supreme. Prostration is also supreme because it is satisfied with the one who is worthy of prostration, so it is the continuum of the words of praise. Thus, to whom does one prostrate to oneself, etc., because in the ultimate truth there is no distinction at all. In the conventional truth, how is it, etc. One's own wisdom is integrated and not different, and one's own awareness is the meaning of "it is prostration." Moreover, in each of their respective states, there is special faith, and in the state of the path, one is aware in some ways, but it is said that it is not in all ways. However, the all-knowing is the realization of the suchness of all dharmas in all ways. How is it that the naturally completely pure is not seen since it is always present? Because it is covered by the darkness of sudden ignorance. The way to dispel that darkness is to realize that the wisdom that appears like a lamp in the order of clarity, such as the very joyous, is not different from the four emptinesses. Therefore, the order of clarity and the order of realization.
Tibetan
བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཟུང་བར་བརྟགས་པ་འགའ་ཞིག་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། དགའ་བ་དང་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །གཟུང་བར་བརྟགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་འཛིན་པར་བརྟག་པ་འགའ་ཞིག་སྤངས་པ་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་དེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་སྣང་བ་མཆེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འཛིན་པར་བརྟགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ། དགའ་བྲལ་དང་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ངེས་པའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་བདེ་བའི་སེམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་མ་བྲལ་བས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་རྟོགས་ པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྟེ། ལྟོས་པ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདིར་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་དང་རོ་གཅིག་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྒྱུ་མའི་སྐུར། སྣང་བ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་གྱི་མཐར་ཐུག་སྔོན་དུ་ལྷག་པར་མོས་ཏེ། བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་འདིའི་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་དེ་དང་དེར་བསྒོམས་པས་ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཟད་པའི་མཐར་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བཤད་དེ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། །མཐོང་ལམ་ནས་བག་ཆགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྤངས་པས། ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ་སྣང་བའོ། །རྟོགས་པ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐབས་ཏེ་སྣང་བ་མཆེད་པའོ། །དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པ་སྣང་བ་ཐོབ་པ་སྟེ་རྒྱུའོ། །དེ་ནས་དེ་དང་རོ་གཅིག་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འོད་གསལ་ཏེ། རྣམ་རྟོག་གི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་དག་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ལས་སྟོང་པ་བཞི་དང༌། རང་བཞིན་གཅིག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྟོབས་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་གསལ་བ་ལོངས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན
Chinese
应当宣说，空性等。远离某些所取分别故为空，是欢喜和显现的自性。断除所有所取分别和某些能取分别，极其空性，彼是殊胜欢喜和显现增盛的自性。与所有能取分别相离故为空性大，是离喜和获得显现的定解。如是宣说，离能取所取，安乐心是胜义有，与假立未离故，一切法无自性和味一的世俗俱生欢喜的自性。为了以如是空性等，以欢喜等易于证悟之故将要讲述。此处空性等，乃于一刹那，见道之自性极喜地的自性，与俱生欢喜证悟无有差别，观待各异而如异体般安立。如同一刹那见真谛有如十六刹那般。如是此处此乃与四空性味一的大悲自性幻化身。显现双运的大乐光明之究竟，预先特别信解，修习之果见道之自性者。如是见此之次第后后修习，十地相续之末，于一切假立之习气穷尽之尽头，光明之自性生起如是说，名为智慧。从见道舍弃习气之品类故，成为特殊之智慧乃智慧即显现。是后后证悟之因故是方便即显现增盛。彼二无有差别，是获得显现即因。彼后与彼味一之果乃光明，断除所有分别之黑暗无余。如是因之次第清净无间道之自性彼中四空性，与自性一味三种自性大乐自性，具足力量和神通等一切相，以相好明显报身自性双运金刚持。
English
It should be explained, such as emptiness. Being empty because it is separated from some apprehended concepts, it is the nature of joy and appearance. That which is extremely empty, having abandoned all apprehended concepts and some grasping concepts, is the nature of supreme joy and increasing appearance. Being separated from all grasping concepts is great emptiness, it is the definitive understanding of joylessness and attainment of appearance. As explained, the mind of bliss, being separate from the apprehended and the apprehender, is truly existent, but not separate from imputation. Therefore, all phenomena are of the nature of co-emergent joy, which is without inherent existence and of one taste in conventional truth. Such emptiness and so on will be explained in order to be easily realized through joy and so on. Here, emptiness and so on, in one instant, the nature of the path of seeing, the nature of the greatly joyful ground, is inseparable from the realization of co-emergent joy. It is established as if it were different due to different dependencies. Just as seeing the truth in one instant is like sixteen instants. Thus, here, this is the illusory body of the nature of great compassion, which is of one taste with the four emptinesses. The ultimate of great bliss, the union of appearance, is especially believed in advance. The fruit of meditation is the nature of the path of seeing. Thus, by meditating on this seeing in successive stages, at the end of the ten grounds, at the end of the exhaustion of all imputed habitual tendencies, the nature of luminosity arises, it is said, and is called wisdom. Because the category of habitual tendencies is abandoned from the path of seeing, the wisdom that becomes special is wisdom, that is, appearance. Because it is the cause of subsequent realizations, it is skillful means, that is, increasing appearance. These two are inseparable, it is the attainment of appearance, that is, the cause. After that, the result that is of one taste with it is luminosity, having abandoned all darkness of conceptual thought without remainder. Thus, the nature of the uninterrupted path, purified by the order of causes, from that, the four emptinesses, and the nature of the three aspects of one nature, the nature of great bliss, possessing all aspects such as power and clairvoyance, the union of the Sambhogakaya nature, clear with signs and examples, Vajradhara.