Tibetan
ཆོས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ། ཆོས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དྷརྨ་ས་མུ་དྲ་ན་ནཱ་མ་མ་ཧཱ་ཡཱ་ན་སཱུ་ཏྲ། བོད་སྐད་དུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ཆོས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱ་མཚོའི་གླིང་ཕྲན་པོ་ཏ་ལ་ཀའི་རི་ལ་རྒྱལ་བའི་སྲས་མི་ལྡོག་པ་ཕལ་པོ་ཆེས་བསྐོར་ཅིང་མདུན་དུ་བྱས་ཏེ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་ཅི་འདོད་པ་དྲི་བར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་པ་དང་། བརྩེ་བ་ལ་བསྒྲིབས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་ཇི་ལྟར་ན་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་བདུད་ལས་རྒྱལ་བ་ལགས། གང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་པས་འདོད་པ་ལ་རྟོག་ཅིང་མི་སྟེན་པ་དང་། མི་འཆང་བ་དང་། ང་རྒྱལ་མེད་པ་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་མོས་པ་དང་ལྡན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྤངས་པ་དང་། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟགས་པས་གྲངས་མེད་པར་ཡང་འཁོར་བར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་ན་དགེ་བར་གསུངས་པའི་ཆོས་དང་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ལགས། འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལས་འདས་པ་དང་། གནས་ངན་ལེན་ལ་རྟེན་ཅིང་འཇུག་པའི་སེམས་དང་། ཡིད་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་འདས་ཏེ། མི་གཉིས་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རབ་ ཏུ་བྱུང་བའོ། །སེམས་ཅན་གང་ཐ་དད་པ་འདི་ལྟ་བུས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བའོ། །གང་རབ་ཏུ་བྱུང་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སྤྱོད་ཡུལ་དང་། འཚོ་བ་དང་། ལྟ་བ་དང་། བསམ་པ་ཉམས་པ་སྟེ། དེ་ནི་མགོ་དང་། ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཀྱང་དོན་མེད་པ་སྟེ། རྙོག་པ་འཆང་བས་ན་རྙོག་པ་དེས་ངན་སོང་དུ་གཞོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ངས་དད་པས་བྱིན་པ་སྤྱོད་དུ་གནང་བ་ནི་རིགས་པས་གྲོལ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་གང་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་དེས་གཟུགས་མི་འདོར། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འདོར། ཕུང་པོ་ལྔ་ཐ་དད་པ་དང་། རིལ་གྱིས་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་བས་ན། མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་དེ་དག་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་མ་ཡིན་པར་སྤྲོ་བ་དམ་པར་བྱེད་པས་རྟག་ཏུ་སྒོམ་མོ། །སྙིང་པོ་མེད་པ་དང་། འབྲུམ་པ་ཅན། ཟུག་རྔུ་ཅན་དང་ལྡན་པ། སྐྱོན་ཅན། ཕ་རོལ་པོ་སླུ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་སུན་འབྱིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བས། གང་ལུས་ཀྱིས་ལུས་ལ་སྲེད་པ་དང་། ལུས་ལ་བྱམས་པ་དང་། ལུས་ལ་བདག་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། ལུས་ལ་ཞེན་པ་དེ་དག་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ་། །གང་འདི་ལྟ་བུའི་དགེ་སློང་ནི་དགེ་བར་གསུངས་པའི་ཆོས་དང་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར། དད་པས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་དགེ་སློང་ནི་ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་དུ་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ནས་བྱམས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨྲས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལས་དགོངས་ཏེ་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་འདས་ཤིང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པ་དེ་ནི་དགེ་བར་གསུངས་པའི་ཆོས་དང་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ཞེས་གསུངས། གཞན་གང་ཞིག་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཀྱང་བདག་བསླུས་པ་སྟེ། ཕ་བོང་ལྟར་བྱི་བ་ཡང་མ་ཡིན། བྱ་ཡང་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དེ་ནི་ཁྱིམ་པ་ཡང་མ་ཡིན། རབ་ཏུ་ བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན་གླེན་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་ཟུང་ཤིག །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལས་འདའ་བར་ཡང་མི་ནུས། འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ནི་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་ན་དེ་ལས་འདའ་བར་ཡང་དཀའ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ནི་ཕྱི་ན་ཡང་མེད། ནང་ན་ཡང་མེད་དེ། གཉིས་ཀར་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པས་ན། གང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ། དེ་ལས་འདའ་བར་ཡང་དཀའ་བ་དེ་ལ་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ལས་འདས་ཤིང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་དད་པས་བྱིན་པ་སྤྱོད་པའི་མཆོད་གནས་སུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྟེན་པའི་གནས་མེད་ན། དེ་ལ་འཐོབ་པ་གང་ཅི་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་འཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་དམིགས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་ལྟར་ད
Chinese
名为《法海》的大乘经 名为《法海》的大乘经 印度语：Dharmasamudranāmamahāyānasūtra 藏语：名为《大乘经法海》 如是我闻，一时，薄伽梵住在海岛普陀洛迦山上，由众多不退转的佛子围绕并朝向前方。之后，薄伽梵对世间自在菩萨摩诃萨说：善男子，随意提问你想要的佛法问题吧。 于是，因慈爱无碍而获得解脱的世间自在菩萨对薄伽梵说：尊者，如何才能使年轻人战胜魔军？刚刚发起菩提心的人，如何才能不执着和不依赖欲望，没有我慢，具备智慧和善巧方便，并且非常信奉空性，从而舍弃有和无，并通过对非真实的观察，无数次地轮回？如何才能在善说之法和律中出家，并圆满获得具足戒？如何才能超越各种不同的有情之法，以及依赖和进入恶趣的意、心和意识，从而听闻不二之法，才是真正的出家？任何有情以这种种方式出家，才是真正的出家。如果出家后，戒律、行仪、生活、见解和思想都退失，那么即使剃了头和胡须也没有意义，因为怀有烦恼，所以被烦恼驱使而堕入恶道。我所施予的信心是依理而解脱的，不舍弃精进的比丘不会舍弃色蕴，也不会舍弃受、想、行、识。五蕴是各不相同的，通过整体观察其自性，从而以无常、痛苦、空性和无我的方式看待它们，并且不以不可见的方式将界和处视为天神，从而产生殊胜的喜悦。
English
The Mahāyāna Sūtra Called "Ocean of Dharma" The Mahāyāna Sūtra Called "Ocean of Dharma" In Sanskrit: Dharmasamudranāmamahāyānasūtra In Tibetan: The Mahāyāna Sūtra Called "Ocean of Dharma" Thus I have heard. At one time, the Blessed One was dwelling on Mount Potalaka on an island in the ocean, surrounded and attended by many irreversible sons of the Buddhas. Then, the Blessed One said to the Bodhisattva Mahāsattva Lokanatha: "Noble son, ask whatever questions about the Dharma you wish." Then, Lokanatha, the Bodhisattva, having attained liberation through unobstructed love, said to the Blessed One: "Venerable One, how does one, as a youth, conquer the armies of Māra? How does one who has just generated the mind of enlightenment not cling to or rely on desires, be without pride, possess wisdom and skillful means, and be deeply devoted to emptiness, thereby abandoning existence and non-existence, and through examining what is not true, transmigrate countless times? How does one go forth into the Dharma and Vinaya that are well-spoken, and perfectly attain full ordination? How does hearing the non-dual Dharma, having transcended the various different phenomena of beings, and the mind, intellect, and consciousness that rely on and enter into the lower realms, constitute true going forth? Whichever sentient being goes forth in this way is truly gone forth. If, having gone forth, one's discipline, conduct, livelihood, views, and thoughts decline, then even shaving the head and beard is meaningless, because holding onto defilements, one is driven by those defilements to fall into the lower realms. The faith that I have given is liberation through reason. A bhikṣu who does not abandon diligence does not abandon form, nor does he abandon feeling, perception, formation, or consciousness. The five aggregates are distinct, and by examining their nature as a whole, one sees them as impermanent, suffering, empty, and without self, and without regarding the gods of the realms and sources in an invisible way, one generates supreme joy.
Chinese
因此应当时常禅修。没有精华，有脓疱，具有痛苦，有缺陷，是欺骗他者的法性，如是驳斥这些，也以不缘的行相而修习。凡是以身体贪恋身体，以身体爱恋身体，以身体相信有我，以及执着身体的那些，都应断除。凡是像这样的比丘，于善说之法与律中出家，以信心受近圆戒而成为真实圆满者。像这样的比丘，是天与世间一切众生的应供处。之后，慈氏菩萨对世间自在菩萨说：世尊以何密意说，对于各种不同的法，已超越并获得超世间的法者，即是于善说之法与律中出家，受近圆戒而成为真实圆满者？其他一些虽已出家并受近圆戒，却是自欺者，如同石崖上的老鼠，既非鸟类，亦非家畜，也非出家者，愚笨之人应如是看待。圣者，各种不同的法如同幻术，无法从中解脱。各种不同的法尚未圆满，因此难以从中解脱。有情界既不在外，也不在内，因为二者皆不可得。凡是有情界的体性，即是各种不同法的体性，难以从中解脱。唉！胜者之子，世尊说，已超越各种不同之法，并获得超世间之法的比丘，即是出家，受近圆戒而成为真实圆满者，是因信心而行布施的应供处。唉！胜者之子，若无所依之处，又如何能获得超世间的法？若能获得，则已有所缘。如来、应供、正等觉的法性是无所缘的，世尊也如是
English
Therefore, one should always meditate. Devoid of essence, having pustules, possessing pain, having defects, and being the nature of deceiving others, refuting these as well, one should practice in the manner of non-apprehension. Whatever clinging to the body with the body, loving the body, believing in self in the body, and attachment to the body, all those should be completely abandoned. Whoever is such a monk has gone forth into the well-spoken Dharma and Vinaya, and is truly perfected by taking the full ordination with faith. Such a monk is a worthy recipient of offerings for gods and all beings in the world. Then, Maitreya Bodhisattva said to Lokanatha Bodhisattva: "For what reason did the Blessed One say that whoever has transcended various different dharmas and attained the dharmas that transcend the world is one who has gone forth into the well-spoken Dharma and Vinaya and is truly perfected by taking the full ordination? Others, although they have gone forth and taken full ordination, are self-deceivers, like a mouse on a cliff, neither a bird nor a domestic animal, nor a renunciate. A foolish person should regard them in that way. Noble son, those various different dharmas are like illusions, and one cannot escape from them. The various different dharmas are not yet complete, so it is difficult to escape from them. The realm of sentient beings is neither outside nor inside, because neither is apprehended. Whatever is the nature of the realm of sentient beings is the nature of various different dharmas, and it is difficult to escape from them. Alas! Son of the Victorious One, the Blessed One said that the monk who has transcended various different dharmas and attained the dharmas that transcend the world has gone forth and is truly perfected by taking full ordination, and is a worthy recipient of offerings who practices giving with faith. Alas! Son of the Victorious One, if there is no place to rely on, how can one attain the dharmas that transcend the world? If one can attain them, then it has become an object of focus. The nature of the Tathagata, Arhat, Perfectly Awakened One is without focus, and the Blessed One also