Tibetan
སྟེན་པར་བྱ། བསྒོམ་པར་བྱ། མང་དུ་བྱའོ། །དེས་རིག་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པ་སྤང་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་མ་དང་འདྲིས་པར་མི་བྱའོ། །འདོད་པ་ཆུང་བར་ཡང་བྱའོ། །རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ལ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །ཕ་མ་ལ་ཡང་ཡིད་བརྟན་པར་མི་བྱ་ན། རིགས་གཞན་ལྟ་ལ་ཅི་སྨོས། ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པར་བསྡམ་ པ་ཅན་དུ་བྱའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་བྱའོ། །དམིགས་པ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དབེན་པའི་གནས་མལ་དུ་གནས་པར་བྱའོ། །འཐུན་པ་ཡང་གཞན་དག་ལ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་ན་མི་འཐུན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེས་ཆོས་དེ་དག་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གནས་པར་བྱས་ནས། ཆོས་ཟབ་མོ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཟབ་མོ་རྣམས་ལ་བརྟག་པར་བྱ་བ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། མིག་མི་རྟག་གོ་སྙམ་དུ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་དང་། གཟུགས་དང་། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་རྣ་བའི་རྟེན་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྟེན་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །ཅི་ཡང་རུང་བའི་རྟེན་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཅི་ཞིག་བསམ་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་ཡང་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྩོན་པ་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་འདུ་འཛི་མེད་པ་ནི་དང་པོའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཟག་པ་ཟད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་ལྟར་བཅོས་པ་གང་ཞེ་ན། ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་འདི་ན་དགེ་སློང་བདག་ཉིད་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། ཆོས་གོས་གཅེས་པར་འཛིན་པ་དང་། ལྷུང་བཟེད་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན། ཟང་ཟིང་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་སྨྲ་བ་སྤངས་ ནས་ངན་སོང་དུ་འགྱུར་བའི་མལ་ཆ་དང་། སྟན་དང་། མགྲོན་དུ་གཉེར་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་བདག་གིར་བྱེད། བུད་མེད་དང་འདྲིས་པར་བྱེད། དགེ་སློང་མ་དང་འདྲིས་པར་བྱེད། རྒྱལ་པོས་བཀྲབས་པ་དང་འདྲིས་པར་བྱེད་དེ། དེ་འདྲིས་པར་གྱུར་ནས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་ལ་ངེས་པར་སེམས་སོ། །དེས་དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་ན་གནས་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དོ། །ཉེས་པ་ལྕི་བ་དེ་བྱེད་པའམ། ཡང་ན་ཆུང་ངུ་བྱེད་ཅིང་འདུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་འདི་ནི་དགེ་སློང་ལྟར་བཅོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ལྟར་བཅོས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དགེ་སློང་ལྟར་བཅོས་པ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མལ་ཆ་དང་། སྟན་གནང་བ་ཐ་མལ་པ་གང་ལ་དགེ་སྦྱོང་གནས་པའི་མལ་ཆ་དང་སྟན་གང་ཡིན་པ་མི་བླུན་པོ་དེས་སྤངས་ན་ཆོས་གོས་ལ་ཞེན་ཅིང་ཟང་ཟིང་ལ་ཞེན་ནས་བུད་མེད་དང་འདྲིས་པར་བྱེད་ཅིང་། ཁྱིམ་པ་དང་འདྲིས་པར་བྱེད་ན་འདྲིས་པར་འགྱུར་བའི་མི་བླུན་པོ་དེ་ལ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཟབ་མོ་རྣམས་ལ་ཡང་སུན་འབྱིན་ཅིང་གཤེ་བར་བྱས། ལས་དེས་ཐོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དགོན་པའི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གང་ལ་དེའི་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བའི་འདོད་པ་རྣམས་འབའ་ཞིག་གི་བསྔགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་ཅིང་། གང་ལ་དེའི་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བའི་བྲེ་མོའི་གཏམ་འབའ་ཞིག་གི་བསྔགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་ལ། དགེ་སློང་གི་གནས་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་གི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གང་ལ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མདོའི་ཚིག་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་དང་། འདུ་འཛིར་མི་འབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་མདོའི་ཚིག་དེ་བོར་ནས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་མི་འདོད་ཅིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་མི་འདོད་དེ། གཅིག་པུར་འདུག་ཅིང་བུད་མེད་ལ་ཆོས་འཆད་པར་བྱེད་ལ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་རྣམས་སུ་ལུང་འབོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཀྱི་ཆོམ་རྐུན་པར་གསུངས་ཏེ། སོ་སོར་ཐར་པ་སྤངས་ནས་གཅིག་པུར་འདུག་ཅིང་བུད་མེད་ལ་ཆོས་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་བླུན་པོ་དེ་དག་ནི་བཅོས་མ་སྟེ། མགོ་བྲེགས་པས་བཅོས་པ་དང་། གོས་ངུར་སྨྲིག་གྱོན་པས་བཅོས་པའོ། །རྒྱུ་གང་གིས་བཅོས་མ་ཡི
Chinese
应当依止，应当修习，应当增多。因此，应当避免与不具智慧的比丘相遇。不应与比丘尼亲近。也应当减少欲望。应当时常各自观察自己的错误。不应观察他人的错误。即使对父母也不应信任，更何况是其他种姓的人呢？应当成为非常严谨的人。应当成为寂静之法的施主。应当精通所缘。应当住在寂静的处所。即使是顺应之事也不应与他人说，更何况是不顺应之事呢？因此，应当使心安住在这些法上，从而各自观察甚深之法。那么，应当观察的甚深之法是什么呢？应当各自观察，认为眼睛是无常的。也应当各自观察它的生起和灭亡。那么，对生起和灭亡各自观察，就是对不存在之物各自进行思考。那为什么呢？因为所谓的眼睛是不存在的。眼睛、色和眼睛的识不是所缘，而是不存在之物是所缘。那为什么呢？因为一切法都是无所缘的。因此，不应思念耳朵的所依。不应思念鼻子、舌头、身体和意的所依。无论什么所依都不应思念。那样做了，又思念什么呢？同样，也应当努力使诸法为空性。那样努力，就能使戒蕴完全清净。使定蕴和慧蕴完全清净。将获得入流果。将获得一来果、不来果和阿罗汉果。像这样没有喧嚣是最初的声闻地，他们将获得烦恼灭尽。那么，什么是像比丘一样的伪装呢？在此国土，比丘执着于自我，认为是我。那是与戒蕴不完全圆满相连的。珍爱法衣，珍爱钵，珍爱财物。
English
Should be relied upon, should be meditated upon, should be increased. Therefore, one should avoid encountering monks who lack wisdom. One should not be intimate with nuns. One should also reduce desires. One should always examine one's own faults individually. One should not examine the faults of others. Even parents should not be trusted, let alone those of other castes. One should be very disciplined. One should be a benefactor of the Dharma of peace. One should be skilled in objects of focus. One should dwell in secluded places. One should not speak of agreeable things to others, let alone disagreeable things. Therefore, one should settle the mind closely on these Dharmas, and thereby examine the profound Dharmas individually. What are those profound Dharmas that should be examined? One should examine individually, thinking that the eye is impermanent. One should also examine its arising and ceasing individually. Therefore, examining arising and ceasing individually is contemplating non-existence individually. Why is that? Because what is called the eye does not exist. The eye, form, and eye consciousness are not objects of focus, but non-existence is the object of focus. Why is that? Because all Dharmas are without objects of focus. Therefore, one should not contemplate the basis of the ear. One should not contemplate the basis of the nose, tongue, body, and mind. One should not contemplate any basis whatsoever. Having done that, what does one contemplate? Likewise, one should also strive to make all Dharmas empty. Striving in that way will purify the aggregate of morality completely. It will purify the aggregate of concentration and the aggregate of wisdom completely. One will attain the fruit of stream-entry. One will attain the fruit of once-returner, the fruit of non-returner, and the state of Arhat. Such absence of busyness is the first stage of the Hearer, and they will attain the exhaustion of defilements. So, what is the pretense of being like a monk? In this country, a monk clings to himself, thinking it is 'I'. That is connected with the aggregate of morality not being completely perfect. Cherishing Dharma robes, cherishing the begging bowl, cherishing possessions.
Chinese
是这样的，那是指舍弃不语，拥有堕入恶趣的卧具和坐垫，以及盛大的款待之物。与妇女亲近，与比丘尼亲近，与国王所信任的人亲近。一旦与这些人亲近，就会持续不断地用眼睛去关注各种事物。如此生起念头，就会完全被烦恼所染污。如果具备完全被烦恼染污的心，就会有这样的处所。要么做沉重的罪业，要么做轻微的罪业而安住。这个统治地方的人，是伪装成比丘的。统治地方的人为什么伪装成比丘呢？因为伪装成比丘的那个人，如来给予的卧具和坐垫，任何普通的修行人所居住的卧具和坐垫，愚蠢的人如果舍弃了，就会贪恋法衣和财物，与妇女亲近，与在家居士亲近，那么对于这个亲近的愚蠢之人，哪里会有修行的行为呢？而且，他还诽谤和辱骂甚深的佛法。即使听到了，也说出不赞叹的话。说出不赞叹寺庙的话。对于那些他的心非常喜欢的欲望，仅仅说出赞叹的话。对于那些他的心非常喜欢的玩笑之语，仅仅说出赞叹的话。并且说出不赞叹任何比丘住所的话。对于那些如来说过的经文，即在家居住者和出家者，以及不应该聚集的经文，他舍弃了那些经文，不想要修行的行为，不想要比丘的物品。独自居住，为妇女说法，并且对其他人也以同样的方式进行引导。为什么呢？因为如来说那些人是盗法者。因为他们舍弃了别解脱戒，独自居住，为妇女说法。那些愚蠢的人是伪装的，用剃头来伪装，用穿袈裟来伪装。用什么原因来伪装呢？
English
Indeed, it refers to abandoning silence and possessing bedding, cushions, and grand hospitality items that lead to falling into evil destinies. They associate with women, associate with nuns, and associate with those trusted by kings. Once they associate with these people, they continuously focus their minds on various objects with their eyes. By generating thoughts in this way, they become completely defiled by afflictions. If one possesses a mind completely defiled by afflictions, such a place exists. They either commit heavy sins or commit minor sins and dwell there. This ruler of the land is disguised as a monk. Why is the ruler of the land disguised as a monk? Because the one disguised as a monk, the bedding and cushions given by the Tathagata, whatever bedding and cushions are inhabited by ordinary practitioners, if that foolish person abandons them, they become attached to Dharma robes and possessions, associating with women and associating with householders. Then, for that foolish person who associates, where would there be the conduct of a practitioner? Moreover, they also slander and revile the profound Dharma. Even if they have heard it, they utter words that are not praiseworthy. They utter words that do not praise monasteries. They only utter praises for those desires that their minds greatly enjoy. They only utter praises for those jokes that their minds greatly enjoy. And they utter words that do not praise any monastic dwellings. Regarding those sutras spoken by the Tathagata, that those who live at home and those who have renounced, and that gatherings should not occur, they abandon those sutras, not desiring the conduct of a practitioner, not desiring the possessions of a monk. They dwell alone, teaching Dharma to women, and they also instruct others in such matters. Why is that? Because the Tathagata said that those people are thieves of the Dharma. Because they abandon individual liberation vows, dwell alone, and teach Dharma to women. Those foolish people are pretenders, pretending by shaving their heads and pretending by wearing saffron robes. By what cause do they pretend?