Tibetan
་བར་གྱུར་པའོ། །ཁྱིམ་བདག་ཅེས་བྱ་ ་ནི་སྐྱེས་པའོ། །ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་དོ། །ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་མོ་དང་། མེས་པོ་དང་། ཕྲུགས་ཀྱི་བདུན་པ་ཚུན་ཆད་ཉེ་དུ་ཡིན་ལ། དེ་ཕན་ཅད་ནི་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །གན་དུ་སོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གན་དུ་སོང་སྟེའོ། །གོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུན་པོ་བལ་གོས་དང་། ཤ་ནའི་གོས་དང་། ཟར་མའི་གོས་དང་། དུ་གུ་ལའི་གོས་དང་། རས་བལ་གྱི་གོས་དང་། ཀོ་ཏམ་པའི་གོས་དང་། ཉི་འོག་གི་གོས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའོ། །བསླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློང་མོ་བྱ་བའོ། །འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་དུ་གཉེར་ནའོ། །གོས་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་དང་། ཁྱིམ་བའི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པའོ། །དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ནི་སར་པ་ལས་སྣམ་སྦྱར་ཉི་རིམ་དང་། རས་ཡུག་ཕྲན་ཁྲུ་ལྔ་པ་དང་དོ་པའོ། །ཁྱིམ་པའི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དངབཅས་པ་ནི་རས་ཡུག་ཆེན་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་པ་དང་། རས་ཡུག་ཕྲན་ཁྲུ་བདུན་པ་དང་དོ་པའོ། །དེ་ལས་ལྷག་པ་ལེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་གོང་མའོ། །སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་དེ་སྤངས་ནས་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་ལྟུང་བ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་ཁྱིམ་པའི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་ བཅས་པ་སློང་བས་ཁྱིམ་པའི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ཐོབ་པ་ན་ལྷག་པ་སློང་ན་དེ་སློང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། ཐོབ་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་སློང་བས་དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ཐོབ་པ་ན། ལྷག་པ་སློང་ན་དེ་སློང་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། ཐོབ་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་ཁྱིམ་པའི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་སློང་བས་ཁྱིམ་པའི་སྟོང་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ཐོབ་པ་ན། གལ་ཏེ་ཆུང་ན་ཡང་བསླང་བར་མི་བྱ་ལ། ལྷག་ན་ཡང་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། །དགེ་སློང་དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་སློང་བས་དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ཐོབ་པ་ན། གལ་ཏེ་ཆུང་ན་བསླང་བར་བྱ་ལ། ལྷག་ན་
Chinese
成为了。被称为“家主”的是男子。被称为“家主的妻子”的是女子。被称为“非亲属”的是姑母、外祖父，以及从第七代开始的亲属，在那之前都不是亲属。被称为“去那里”的是已经去了那里。被称为“衣服”的是七种，即羊毛衣、夏纳衣、扎尔玛衣、杜古拉衣、棉毛衣、科丹巴衣和尼奥衣中的任何一种。被称为“应该乞讨”的是乞讨。被称为“如果想要”的是如果真的需要。被称为“连同上衣下裙的最终获取”的是上衣下裙有两种，即比丘的上衣下裙和在家人的上衣下裙。比丘的上衣下裙是萨尔巴的尼日里玛缝制物，五肘的短布和腰带。在家人的上衣下裙是十二肘的长布，七肘的短布和腰带。被称为“如果拿取更多”的是比那更多。被称为“舍堕”的是舍弃那个物品后，应该忏悔堕落罪，因此被称为舍堕。如果问堕落是如何产生的？比丘通过乞讨在家人的上衣下裙，如果获得了在家人的上衣下裙，再乞讨更多，那么乞讨的行为会构成恶作，如果获得了，则构成舍堕罪。比丘通过乞讨比丘的上衣下裙，如果获得了比丘的上衣下裙，再乞讨更多，那么乞讨的行为会构成恶作，如果获得了，则构成舍堕罪。比丘通过乞讨在家人的上衣下裙，如果获得了在家人的上衣下裙，即使小了也不应该再乞讨，即使多了也不应该布施。比丘通过乞讨比丘的上衣下裙，如果获得了比丘的上衣下裙，如果小了应该再乞讨，如果多了
English
Became. What is called "householder" is a man. What is called "householder's wife" is a woman. What is called "non-relative" is aunt, grandfather, and relatives up to the seventh generation, before that they are not relatives. What is called "go there" is already gone there. What is called "clothes" are seven kinds, namely wool clothes, Shana clothes, Zarma clothes, Dugula clothes, cotton clothes, Kotamba clothes and any of the Niao clothes. What is called "should beg" is begging. What is called "if you want" is if you really need it. What is called "the ultimate acquisition of upper and lower garments" is that there are two kinds of upper and lower garments, namely the upper and lower garments of a monk and the upper and lower garments of a householder. The upper and lower garments of a monk are Sarpa's Nirima sewn fabric, five cubits of short cloth and a belt. The upper and lower garments of a householder are twelve cubits of long cloth, seven cubits of short cloth and a belt. What is called "if you take more" is more than that. What is called "Nissaggiya Pacittiya" is that after abandoning that object, one should confess the sin of falling, so it is called Nissaggiya Pacittiya. If you ask how the fall arises? If a monk begs for the upper and lower garments of a householder, and if he obtains the upper and lower garments of a householder, and then begs for more, then the act of begging will constitute an evil deed, and if he obtains it, it will constitute a Nissaggiya Pacittiya. If a monk begs for the upper and lower garments of a monk, and if he obtains the upper and lower garments of a monk, and then begs for more, then the act of begging will constitute an evil deed, and if he obtains it, it will constitute a Nissaggiya Pacittiya. If a monk begs for the upper and lower garments of a householder, and if he obtains the upper and lower garments of a householder, even if it is small, he should not beg again, and even if it is more, he should not give it away. If a monk begs for the upper and lower garments of a monk, and if he obtains the upper and lower garments of a monk, if it is small, he should beg again, and if it is more,
Tibetan
ཡང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དགེ་སློང་གིས་ཁྱིམ་པའི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ལས་ལྷག་པ་སློང་བ་དང་། དགེ་སློང་གི་སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་དང་བཅས་པ་ལས་ལྷག་པར་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གིས་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན་དེ་མ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་མ་བྱས་ལ། ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་དེ་ཡང་སྔ་མའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གི་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན་དེ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་པར་མ་བྱས་ལ། ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་དེ་ཡང་སྔ་མའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གི་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན་དེ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་བྱས་ལ། ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་དེ་ཡང་སྔ་མའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གི་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན། དེ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་བཤགས་ནས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་དེ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་གིས་ཇི་ཙམ་དུ་སྤང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་བཤགས་ཤིང་སོ་སོར་མ་བཤགས་པར་ལྷུང་བཟེད་དམ། ཆོས་གོས་སམ། དྲ་བའམ། ཕོར་བུའམ། སྐ་རགས་སམ། དགེ་སྦྱོང་གི་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡང་རུང་བ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡང་སྔ་མའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །ལས་དང་པོ་དང་། སྨྱོས་པ་དང་། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་། ཚོར་བ་དག་གིས་ཉེན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །སློང་བར་རིགས་པའི་སྤང་བསྟེ་བདུན་པ་རྫོགས་སོ།། །། བདུན་པ། སློང་བར་རིགས་པའི་སྤང་བ་བསྟན་པ།
Chinese
又应当布施。这样，如果比丘向在家人乞求超过上衣下裙等物，或者不布施超过比丘的上衣下裙等物，那么一切都将成为应舍堕罪。如果比丘的衣服成为应舍之物，在没有舍弃和分离，没有忏悔堕罪的情况下，又获得另一件，那么那件也因之前的因缘而成为应舍之物。如果比丘的衣服成为应舍之物，在舍弃和分离之后，没有忏悔堕罪的情况下，又获得另一件，那么那件也因之前的因缘而成为应舍之物。如果比丘的衣服成为应舍之物，在舍弃和分离之后，并且忏悔了堕罪，又获得另一件，那么那件就没有堕罪。同样，比丘无论多少应舍之物，没有以其本身忏悔，也没有分别忏悔，如果放置钵，或者法衣，或者网，或者碗，或者腰带，或者任何沙门的生计用具，那么那件也因之前的因缘而成为应舍之物。对于初学者，以及疯癫者，以及心神错乱者，以及被感受所逼迫者，没有堕罪。乞求如法的应舍（之法）第七（条）完毕。 第七，宣说乞求如法的应舍。
English
Furthermore, it should be given. Thus, if a bhikshu begs from a householder for more than upper and lower garments, or does not give more than a bhikshu's upper and lower garments, then all will become an offense entailing forfeiture. If a bhikshu's robe becomes something to be forfeited, and he has not relinquished and separated from it, and has not confessed the offense, and then obtains another, then that one also becomes something to be forfeited due to the previous cause. If a bhikshu's robe becomes something to be forfeited, and he has relinquished and separated from it, and has not confessed the offense, and then obtains another, then that one also becomes something to be forfeited due to the previous cause. If a bhikshu's robe becomes something to be forfeited, and he has relinquished and separated from it, and has confessed the offense, and then obtains another, then there is no offense for that one. Similarly, no matter how much a bhikshu has of something to be forfeited, if he does not confess with that very thing itself, and does not confess separately, if he places a bowl, or a Dharma robe, or a net, or a bowl, or a belt, or any of the necessities of a renunciate's livelihood, then that one also becomes something to be forfeited due to the previous cause. There is no offense for the beginner, and the insane, and the mentally disturbed, and those afflicted by feelings. The seventh, the forfeiture concerning proper begging, is complete. Seventh: Explanation of the precepts of expiation regarding proper begging.