Tibetan
ད་སྲིད་ཙམ་ཡིན་གསུངས། ཁྲི་ལྡེ་སྲོང་ ལྡེའུ་བཙན་དུས་སུ་པཎྜི་ཏ་ཞི་བ་སྙིང་པོ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཀ་བ་དཔལ་བརྩེགས་སོགས་སད་མི་བདུན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་ལས། ཁྲི་རལ་དུས་རྨ་རིན་ཆེན་མཆོག་གིས་སྐད་གསར་བཅད་ཀྱིས་བཅོས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རྒྱུད་འབུམ་ཕལ་ཆེར་ན་བཞུགས་ལ། དུས་ཕྱིས་ལོ་ཙཱ་བའི་འགྱུར་དང་འཇམ་རལ་གྱི་འགྱུར་སོགས་མང་དུ་བྱུང་ངོ་། །སྦྱོང་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་ཆེན་གཞུང་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་ཞིག་སློབ་དཔོན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོས་མཛད་པ་ནི་བོད་དུ་མ་འགྱུར་ལ། ཡེ་ཤེས་འོད་འཕྲོས་མཛད་པའི་ཀུན་རིག་དཀྱིལ་ཆོག་དང་། ཀུན་རིག་དཀྱིལ་ཆོག་སློབ་དཔོན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོས་མཛད་པ་ལས་ཇོ་བོ་སྨྲ་ཏིའི་མཛད་ཟེར་བ་ཞིག་དང་། ཆགས་མེད་རྒྱལ་པོས་མཛད་པའི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་ཞི་བ་སྙིང་པོས་མཛད་པའི་མཆོག་ཆེན་གདབ་པའི་ཆོ་ག་དང་། ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་སྤྱི་ཏིས་བསྒྱུར་བ་དང་། ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་པའི་རོ་སྲེག །གཞན་ཡང་དྷརྨ་ཀཱིརྟིས་མཛད་པ་དང་། སྐལ་བཟང་དགའ་བས་མཛད་པ་སོགས་རྒྱ་གཞུང་ཚད་ལྡན་མང་པོ་བོད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྦྱོང་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ནི་རྒྱ་འགྲེལ་ཡིན་པ་ལ་བོད་འགྲེལ་དུ་འདོད་པ་ལ་ལས་ གཟི་བརྗིད་བཤད་པ་ཞེས་མཛད་བྱང་མེད་པ་ཞིག་དང་། མཛེས་པའི་རྒྱན་ཞེས་ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་པར་འཁྱམས་ལོ་ཙཱ་བས་མཛད་པ་ཡིན་ཡང་ཟེར་བ་དང་། དེ་ཉིད་སྣང་བའི་རྒྱན་ཞེས་ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་པ་ལ་ལས་སྲས་ལི་ཅུང་གིས་བྱས་པ་ཡིན་ཡང་ཟེར་བ་དང་། ཟང་དཀར་གྱིས་བྱས་པ་དང་འགྲེལ་ཆེན་བཞི་འདི་ས་ལུགས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་མ་དག་པར་འདོད་ཀྱང་རྗེ་ཆོས་གྲགས་རྒྱ་མཚོའི་ཚད་མར་མཛད་དོ། །ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་ཟེར་བའི་གསལ་སྒྲོན་དང་། རང་ཟོམ་ཆོས་བཟང་གིས་མཛད་པ་དང་། འབྲུ་འགྲེལ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་འགྲེལ་པ་རྙིང་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་མི་བསྐྱོད་ཞབས་སོགས་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་བླ་མ་མང་པོས་འགྲེལ་པ་སོ་སོར་མཛད་དོ། །དེ་ཡང་བསྟན་པ་སྔ་དར་དུས་སངས་རྒྱས་གསང་བའི་གསུང་ལ་ཟིན་བྲིས་བྱས་པ་འབྲུ་འགྲེལ་རྒན་པོ་ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་བཤད་སྲོལ་ཡང་འབྱུང་། བསྟན་པ་ཕྱི་དར་དུས་མངའ་རིས་སྟོད་དུ་བོད་ཆོས་རྒྱལ་གྱི་རྒྱལ་བརྒྱུད་ལྷ་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འོད་དང་བྱང་ཆུབ་འོད་གཉིས་ཀྱི་སྐུ་རིང་ལ། སྔགས་པ་རྣམས་སྔགས་ལུགས་ཡིན་ཟེར་ནས་སྤྱོད་པ་བག་མེད་བྱས་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་སྔགས་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ནས། ཁྱེའུ་ཉི་ ཤུ་རྩ་གཅིག་ལོ་ཙཱ་བསླབ་ལ་གསེར་མང་པོ་བསྐུར་ནས་ཁ་ཆེར་བརྫངས་ནས
Chinese
据说就是这样。在赤德松赞时期，班智达寂护和译师噶瓦贝则等七人翻译了很多经典。后来，在赤热巴巾时期，玛仁钦却对这些翻译进行了修订，并最终确定下来，大部分的续部都保存在那里。之后，译师的翻译和蒋热的翻译等也出现了很多。关于《净治续》的大疏，有一部十二万颂的论著是学师功德藏所著，但没有翻译成藏文。益西沃所著的《普明坛仪轨》，以及《普明坛仪轨》是学师功德藏所著，但也有人说是觉卧智所著。恰美嘉波所著的《寂静火供》，以及寂护所著的《最胜大加持仪轨》，功德藏所著的《修法总集》由斯底翻译，功德藏所著的《食肉火供》。此外，还有法称所著，吉祥喜所著等等，很多有依据的印度论典都被翻译成了藏文。《净治续》的注释，本来是印度注释，但有人认为是藏文注释，比如 一部没有作者署名的名为《光荣解说》的著作。还有一部名为《美饰》的著作，据说作者是流浪译师，但也有人认为是功德藏所著。同样，名为《光明饰》的著作，有人认为是功德藏所著，也有人说是拉萨李琼所著。还有人说是藏嘎所著。这四部大疏，虽然萨迦派认为有些不准确，但宗喀巴大师却认为它们是可靠的。被称为功德藏所著的《明灯》，以及让宗却桑所著的，还有名为《释词》的著作，这些都是旧的注释。后来，不动足等各教派的很多上师都各自作了解释。此外，在早期佛教时期，对佛陀秘密的教言所作的笔记，也出现了追随被称为“老释词”的说法。在晚期佛教时期，在阿里地区，藏族法王的后裔拉喇嘛益西沃和绛曲沃在位期间，一些密咒师声称自己是密咒师，行为放荡不羁，国王对密咒失去了信心。于是，他送了二十一个孩子去克什米尔学习翻译，并给了他们很多黄金。
English
It is said that it was just like that. During the time of Trisong Detsen, the pandita Śāntarakṣita and the translator Kawa Peltseg and others of the seven awakened ones translated many scriptures. Later, during the time of Tri Ral, Ma Rinchen Chok revised these translations with new terminology and finalized them, and most of the Tantras were preserved there. Later, many translations by translators and translations by Jam Ral and others also appeared. The great commentary on the Śuddhitantra, a text of twelve thousand verses, was composed by the teacher Kunga Nyingpo, but it was not translated into Tibetan. The Kunrig Mandala Ritual composed by Yeshe Ö, and the Kunrig Mandala Ritual composed by the teacher Kunga Nyingpo, but some say it was composed by Jowo Smriti. The Peaceful Homa composed by Chakme Gyalpo, and the Supreme Great Empowerment Ritual composed by Śāntarakṣita, the Sadhana Samuccaya composed by Kunga Nyingpo was translated by Sthiti, and the Flesh Homa composed by Kunga Nyingpo. In addition, many authoritative Indian treatises such as those composed by Dharmakīrti and those composed by Kelsang Gawa were translated into Tibetan. The commentary on the Śuddhitantra is actually an Indian commentary, but some consider it to be a Tibetan commentary, such as A work without an author's name called "Explanation of Glory." There is also a work called "Ornament of Beauty," which is said to be composed by a wandering translator, but some say it was composed by Kunga Nyingpo. Similarly, the work called "Ornament of Light," some say it was composed by Kunga Nyingpo, but others say it was composed by Lhase Lichung. Others say it was composed by Zangkar. These four great commentaries, although the Sakya school considers them to be somewhat inaccurate, Je Tsongkhapa considered them to be reliable. The "Clear Lamp," which is said to be composed by Kunga Nyingpo, and that composed by Rangzom Chosang, and the work called "Explanation of Words," are all old commentaries. Later, many lamas of various schools, such as Mikyö Zhap, each made their own commentaries. Furthermore, during the early propagation of Buddhism, notes were taken on the secret teachings of the Buddha, and there also arose the tradition of following what was called the "Old Explanation of Words." During the later propagation of Buddhism, in Ngari, during the reign of the Tibetan Dharma King's descendants Lha Lama Yeshe Ö and Jangchub Ö, some mantra practitioners claimed to be mantra practitioners and behaved immodestly, so the king lost faith in mantras. Therefore, he sent twenty-one boys to Kashmir to study translation, and gave them a lot of gold.
Tibetan
། སྔགས་རྩད་གཅོད་ལ་བཏང་ནས་ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་དང་། ལོ་ཆུང་ལེགས་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས་མ་གཏོགས་ཐམས་ཅད་ཚད་པས་ཤི། ལོ་ཆེན་གྱིས་པཎྜི་ཏ་པདྨ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་སངས་རྒྱས་ཞི་བ་སོགས་ལས་གསན་ནས། ཡོ་གའི་སྐོར་མང་དུ་བསྒྱུར། པཎྜི་ཏ་ཤདྷ་ཀ་ར་ཝརྨ་བོད་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཡོ་གའི་སྐོར་ཤིན་ཏུ་དར་བར་མཛད། འོན་ཀྱང་དེ་དུས་ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་དེ་ཉིད་སྣང་བའི་རྒྱ་དཔེ་མ་རྙེད་ནས། འགྲེལ་པ་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་དང་བསྟུན། ཕྱག་ལེན་དཀྱིལ་ཆོག་ནི་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བ་ལ་བྱེད་ཅིང་བརྒྱུད་པ་ནི་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོ་ནས་འདེད། རྣམ་སྣང་མི་བཞི་རྒྱབ་སྤྲོད་དུ་བྱེད་ཅིང་ཆུ་དབང་གི་དག་པ་རྣམས་སུ་འཆད་པ་སོགས་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་དང་ཀུན་སྙིང་གི་ལུགས་གཉིས་འདྲེས་པས། ལོ་ཆེན་གྱི་སྐུ་ཚེའི་སྟོད་ཡིན་ཀྱང་ལུགས་ཅུང་ཟད་མི་ལེགས་པ་དང་། དབུས་གཙང་སྨད་ངོས་སུ་དར་བའི་ཡོ་ག་སྨད་ལུགས་ཟེར། དེ་ནས་རེ་ཞིག་ན་བལ་པོའི་ཚང་ཕ་ལས་འགྲེལ་པ་དེ་ཉིད་སྣང་བའི་རྒྱ་དཔེ་བྱུང་སྟེ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་པཎྜི་ ཏ་དྷརྨ་པ་ལ་ཚད་པས་བསྙུང་བ་ལ། གངས་རི་ཡོད་སར་བྱོན་ན་ཕན་པར་སྨན་པས་ལུང་བསྟན་པས། གངས་ཏི་སེར་བྱོན་ཞོར་མངའ་རིས་སུ་ཕེབས་ཏེ། ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་ཀུན་སྙིང་ལུགས་ཀྱི་གདམས་པ་ཕྱག་ལེན་རྫོགས་པར་ཞུས། འགྲེལ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ལ་མཛད་དེ། རྣམ་སྣང་ཞལ་བཞི་པར་བཞེད། འདི་ལོ་ཆེན་གྱི་སྐུ་ཚེའི་སྨད་ཡིན་ཀྱང་ཀུན་སྙིང་ལུགས་སོར་བཞག་པ་ཡིན་པས་ལེགས་པ་དང་སྟོད་མངའ་རིས་སྐོར་གསུམ་དུ་དར་བས་ཡོ་ག་སྟོད་ལུགས་ཟེར། འགའ་ཞིག་གིས་སྨད་ལུགས་ལེགས་པས་སྟོད་ལུགས་མི་ལེགས་པས་སྨད་ལུགས་ཡིན་ཡང་ཟེར་རོ། །ཇོ་བོ་རྗེའི་བཤད་སྲོལ་གནུབས་ལུགས་སུ་གྲགས་པ་དང་། རིན་ཆེན་བཟང་པོའི་བཤད་སྲོལ་དང། མནའ་མཆེན་གྱི་བཤད་པ་དང་གསུམ་བྱུང་སྟེ། རྩིང་ཞིབ་ཅུང་ཟད་ཆོ་ག་གོང་འོག་མ་གཏོགས་དོན་ལ་འདྲའོ། །དེ་ཡང་བོད་འདིར་སྦྱོང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱུད་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་སྨྲི་ཏིས་བསྒྱུར་བའི་གཙོ་བོར་གཞུང་གཙོ་བོ་བྱ། སྦྱོང་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་སྣང་རྒྱན་དང་མཛེས་རྒྱན་གཉིས། ཀུན་སྙིང་གིས་མཛད་པར་གྲགས་པའི་གསལ་སྒྲོན། གཞན་ཡང་རྒྱ་འགྲེལ་འགའ་ཞིག་དང་། དཀྱིལ་ཆོག་རྣམས་ལ་ཆོ་ག་ཞིབ་མོས་འགྲེལ་པ་དང་། རྡོར་དབྱིངས་ནས་ཀྱང་ཁ་བཀང་། གཤིན་དོན་གྱི་ཆོ་ག་རྣམས་ཀུན་སྙིང་གི་རོ་སྲེག་ཆོ་ག་དང་། དྷརྨ་ཀིརྨིས་མཛད་པ་དང་། སྐལ་བཟང་དགའ་བས་མཛད
Chinese
送去勘查咒语，除了洛钦·仁钦桑波和洛琼·列贝西饶二人外，全部因热病而死。洛钦从班智达·莲花羯磨瓦玛和寂静藏等处听闻后，翻译了许多瑜伽方面的著作。迎请班智达·夏达羯磨瓦玛到藏地，使瑜伽方面的内容得到极大的弘扬。然而，当时没有找到贡钦所著的注释《显现》，于是参考了释迦友的《俱舍庄严论》。实践仪轨以金刚生起为主，传承从贡噶宁波开始。将四面毗卢遮那佛像背靠背放置，讲解水灌顶的清净等，由于释迦友和贡钦的两种方式混合在一起，虽然是洛钦的壮年时期，但方式略有不妥，被称为卫藏下部地区流行的瑜伽下部派。之后，过了一段时间，从尼泊尔的仓巴那里出现了注释《显现》的梵文原本，印度东方的班智达·达磨波罗因热病而生病，医生预言说去有雪山的地方会有益处，于是前往冈底斯山，顺道去了阿里地区，洛钦·仁钦桑波完整地请求了贡钦派的诀窍和实践。注释也以《显现》为基础，认为毗卢遮那佛是四面佛。这是洛钦的晚年时期，但由于保留了贡钦派的方式，所以很好，并且在上阿里三区流行，被称为瑜伽上部派。有些人说下部派好，上部派不好，所以即使是上部派也说是下部派。阿底峡尊者的说法被称为努布派，还有仁钦桑波的说法和曼禅的说法，这三种说法出现，除了粗细略有不同，仪轨上下略有差异外，意义上是相同的。而且，在藏地，修习续部的仪轨，以续部注释和修行方法，以及斯弥底所翻译的为主，以根本经典为主。修习续部的注释有《显现庄严》和《美观庄严》两种。还有据说是贡钦所著的《明灯》。此外，还有一些印度注释，以及
English
Having sent them to investigate the mantras, everyone except Lotsāwa Rinchen Zangpo and Lochung Lekpai Sherab died of fever. Lotsāwa, having heard from Paṇḍita Padmakaravarma and Sangye Zhiwa and others, translated many works on yoga. Paṇḍita Shadhakaravarma was invited to Tibet, and the teachings on yoga were greatly propagated. However, at that time, the Indian text of the commentary 'Appearance' written by Kunsnying could not be found, so it was based on Shakya Yeshe's 'Ornament of the Kosha'. The practice of the mandala ritual is based on Vajra Arising, and the lineage is traced back to Kunga Nyingpo. The four-faced Vairocana is placed back to back, and the purification of the water empowerment is explained, etc. Because the two traditions of Shakya Yeshe and Kunsnying are mixed, although it was Lotsāwa's prime of life, the tradition was slightly flawed, and it is called the Lower Yoga tradition that prevailed in Lower Ü-Tsang. Then, after some time, the Indian text of the commentary 'Appearance' appeared from Tsangpa in Nepal. The eastern Indian Paṇḍita Dharmapala fell ill with fever, and the doctors predicted that it would be beneficial to go to a place with snow mountains. So he went to Mount Kailash and on the way went to Ngari, where Lotsāwa Rinchen Zangpo fully requested the instructions and practices of the Kunsnying tradition. The commentary was also based on 'Appearance', and he considered Vairocana to be four-faced. This was Lotsāwa's later life, but because he retained the Kunsnying tradition, it was good, and it prevailed in the three regions of Upper Ngari, and it is called the Upper Yoga tradition. Some say that the Lower tradition is good and the Upper tradition is not good, so even the Upper tradition is called the Lower tradition. The teachings of Jowoje are known as the Nub tradition, and there are also the teachings of Rinchen Zangpo and the teachings of Manchen. These three traditions arose, and apart from slight differences in detail and minor variations in the order of the rituals, the meaning is the same. Moreover, in Tibet, the rituals of the purification tantras are mainly based on the root texts, with the tantra commentaries and methods of practice translated by Smriti as the main focus. There are two commentaries on the purification tantras: 'Ornament of Appearance' and 'Ornament of Beauty'. There is also the 'Clear Lamp', which is said to have been written by Kunsnying. In addition, there are some Indian commentaries, and