Tibetan
བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ། བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ། སྤྱིའི་དོན་གསུམ་པ་བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ་ལ་བསྟན་པ་དང་དེ་འཛིན་པ་བཤད་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་བཟུང་བ་ལ་སྐྱོན་དོར་བ་དང་། གཞན་བསྟན་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་བག་ཡོད་པར་གདམས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལུང་གི་ཆོས་དང་། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་ནི་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་དང་མངོན་བའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་དང་པོས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་དང་། གཉིས་པས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་འགྱོད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། གསུམ་པས་ནི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། བླང་དོར་གྱི་གནས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་མཐའ་གཉིས་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བླང་དོར་གྱི་གནས་སྟོན་པ་དང་། དེ་བླང་དོར་གྱིས་སྒྲུབ་པ་དང་། འབེལ་གཏམ་ལ་མཁས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྡེ་སྣོད་དག་ནི་གསུམ་མམ་གཉིས་ཀྱང་རུང་། །བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ནི་དགུས་འདོད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྒོམ་པ་བྱས་པས་རིམ་པ་ལྟར་སེམས་ལ་བག་ཆགས་འཇོག་པ་དང་། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་བྱ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་དེ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནི་བག་ཆགས་རྟོགས་དང་ཞི་བ་དང་། །རབ་ཏུ་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ་། །ལུང་གི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཚད་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་གཉིས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ཟད་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་གནས་དྲུག་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་ནི་ལུང་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ཆོས་གསུམ་དུའང་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཆོས་དེ་དག་འཛིན་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ལུང་བཞིན་དུ་ཤེས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བསམ་པས་གཞན་ལ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱི
Chinese
宣说圆满之事业。 宣说圆满之事业。 第三 общей 义为宣说圆满之事业，其中有教法与执持教法之宣说，以及自己受持教法而舍弃过失，并劝诫他人执持教法者谨慎的三部分。 第一部分是，导师释迦牟尼世尊之教法，殊胜之法，有两种，即经教之法与现证之自性。其中，经教之法即经藏、律藏与论藏三者。依次，第一者是三学，第二者是若具戒律则无后悔等，次第获得定之故，为心之学与戒律之学，第三者是不颠倒地辨别意义，为成办智慧之学之故，以及为对治于取舍之处犹豫不定，行为与二边相合，以及执持见解为殊胜之对治，以及宣说取舍之处，以及以取舍而成就，以及于善谈精通之故。如是亦于经庄严论中云：藏者三或二，摄故彼因九。如是宣说。于彼等三藏，以听闻、思维、寂止与胜观之修习，则依次于心中留下串习，以及令证悟，以及令心寂静，以及以胜观之门从所断中获得解脱，即彼论中云：彼乃串习证与寂，胜观令得解脱。如是出现。经教之法之体性与量等，已于第二处宣说完毕。现证之法，即菩提之支分相应之三十七法，以及果位解脱之道灭尽等，彼等亦已于第六处宣说完毕。如是，殊胜之教法，亦可转为经教、修法与果位之法三者。那么，何者为执持彼等之法者呢？对此，执持经教之法者，即如经教般了知后，以非烦恼之意而为他人宣说者，是故。
English
The activity of completely explaining. The activity of completely explaining. The third general meaning is the activity of completely explaining, which includes the teaching and the explanation of holding it, as well as abandoning faults in holding the teaching oneself, and advising others who hold the teaching to be cautious, in three parts. The first part is that the teaching of the teacher, the Buddha, the Bhagavan, the holy Dharma, is of two kinds: the Dharma of scripture and the nature of realization. Among them, the Dharma of scripture is the three pitakas of sutras, vinaya, and abhidharma. In order, the first is the three trainings, and the second is that if one has morality, there is no regret, etc., and gradually attains samadhi, so it is the training of the mind and the training of morality, and the third is to perfectly distinguish the meaning without inversion, so it is for accomplishing the training of wisdom, and for counteracting hesitation in the place of acceptance and rejection, combining behavior with the two extremes, and holding views as supreme, and for showing the place of acceptance and rejection, and for accomplishing it with acceptance and rejection, and for being skilled in eloquent speech. As it is also said in the Ornament of the Sutras: "The pitakas are three or two, because they are condensed, their cause is considered to be nine." It is said. By practicing hearing, thinking, tranquility, and insight on those three pitakas, one gradually leaves imprints on the mind, and causes realization, and makes the mind peaceful, and liberates from what is to be abandoned through the door of insight, that is, in that very text it says: "It is imprints, realization, and peace, insight liberates." It appears like this. The nature and extent of the Dharma of scripture, etc., have already been explained in the second place. The Dharma of realization is the thirty-seven dharmas in accordance with the limbs of enlightenment, and the path of liberation of the fruit, including cessation, etc., and those have also been explained in the sixth place. Thus, the holy teaching can also be transformed into the three dharmas of scripture, practice, and fruit. So, who are the holders of those dharmas? In this regard, the holder of the Dharma of scripture is the one who, having understood it as scripture, speaks to others with a non-afflicted intention, therefore.
Tibetan
ར་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་དང་། ལུང་གི་ཆོས་འཛིན་པ་དང་། བསྟན་པ་འཛིན་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །རྟོགས་པའི་ཆོས་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སློབ་པ་དེ་དག་ནི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པས་ན་ཁོ་ནའི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་ལུང་གི་ཆོས་གཙོར་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་གཉིས་ཀའང་འབད་པས་འཛིན་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་དེ་དག་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་གནས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོའི་བསྟན་པ་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་ཤེ་ན། འགྲེལ་པ་ལས། དེ་དག་ཀྱང་ལོ་སྟོང་དུ་གནས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་དག་ན་རེ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་ལུང་ནི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ལ། ཊཱི་ཀ་བྱེད་དག་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་ནི་ལོ་སྟོང་གི་འོག་ཏུའང་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་རིགས་པར་བལྟའོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ཡང་བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་མདོ་ལས་ནི་ལུགས་སྔ་མ་དང་མཐུན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ནི་ལོ་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་གནས་སོ། །ལོ་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་ལོ་སྟོང་གནས་པར་གསུངས་པ། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་ཀྱང་ལོ་སྟོང་ཁོ་ན་གནས་པར་གསུངས་སོ། །གང་དག་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་བསྟན་པ་ལོ་བདུན་སྟོང་དུ་གནས་པ་ལས་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པ་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཉིས་སྟོང་འགྲིབས་ནས་ལོ་ལྔ་སྟོང་གནས་པར་གསུངས་སོ་ཞེས་འཆད་པ་དེ་དག་གིས་ནི་ལུང་ཕྲན་ཚིགས་མ་མཐོང་བར་ཟད་དེ། ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་གོའུ་ཏ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་བླ་མའི་ཆོས་བརྒྱད་གསུངས་པའི་སྐབས་དང་། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བཞེད་ནས་ཤ་ནའི་གོས་ཅན་ལ་བསྟན་པ་གཏོད་པའི་སྐབས་དང་། འཕགས་པ་ཉི་མའི་གུང་པས་རི་སྤོས་ཀྱི་ངད་ལྡང་གི་ཀླུ་བཏུལ་བའི་སྐབས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་བསྟན་པ་ལོ་སྟོང་ཁོ་ན་གནས་པར་གསུངས་ཀྱི་ལོ་ཉིས་སྟོང་འགྲིབ་པ་དང་ལྔ་སྟོང་གནས་པར་གསུངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབུམ་ཊཱི་ཀ་ལས་ནི་ལུགས་ཕྱི་མ་དང་མཐུན་པར་ལྔ་སྟོང་ལ་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བྱས་ནས་ལྔ་བརྒྱ
Chinese
而且被称为律藏执持者、经之法执持者和教法执持者。执持证悟之法，是因为修习和实践与菩提分法相符之法于自身相续中，因此修学三学之人，即是执持导师之教法圣法者。除了这二者之外，就不是执持圣法者，因此说了“唯”字。因此，有些圣者主要执持经之法，有些圣者执持现证之法。有些圣者则努力执持二者，因此，当他们存在时，就应知圣教法存在。 那么，释迦王之教法能存在多久呢？释论中说：“他们也能存在一千年。”另一些人说：“证悟是如此，但经能长久存在。” टीका作者说：“长久存在，即使在千年之后也能存在。”这个观点似乎是合理的。这样解释道。此外，《贤劫经》中与前一种说法一致，说如来释迦牟尼的圣法能存在五百年。五百年间，只是相似圣法。经中说能存在一千年，而在《律藏零星》中也只说了存在一千年。有些人解释说，根据《律藏零星》，教法能存在七千年，但由于生主等女性出家，减少了两千年，所以存在五千年。这些说法是没有见到《律藏零星》的缘故。因为在零星中，对生主乔达摩等宣说八尊重法之时，以及圣者阿难想要入灭，将教法托付给穿袈裟之人时，以及圣者日藏以旃檀香气降伏龙王之时等场合中，都只说了教法存在一千年，并没有说减少两千年或存在五千年的说法。在《十万颂 टीका》中，与后一种说法一致，将五千年分成两半，每半五百
English
And it is also called the holder of the Vinaya Pitaka, the holder of the Dharma of the Sutras, and the holder of the Teachings. Holding the Dharma of realization is because one cultivates and practices the Dharma that is in accordance with the aspects of enlightenment in one's own continuum, therefore those who study the three trainings are the holders of the sacred Dharma of the Teacher's teachings. Other than these two, one is not a holder of the sacred Dharma, therefore the word "only" is mentioned. Therefore, some holy individuals mainly hold the Dharma of the Sutras, and some holy individuals hold the Dharma of manifest realization. Some holy individuals strive to hold both, therefore, as long as they remain, one should know that the sacred Dharma of the teachings remains. Then, how long will the teachings of the King of the Shakyas remain? In the commentary, it is said, "They will also remain for a thousand years." Others say, "Realization is like that, but the Sutras will remain for a long time." The Tika writers say, "Remaining for a long time means that it can remain even after a thousand years." This view seems reasonable. This is how it is explained. Furthermore, in the Sutra of the Fortunate Aeon, in accordance with the former tradition, it is said that the sacred Dharma of the Tathagata Shakyamuni will remain for five hundred years. For five hundred years, it will only appear as the sacred Dharma. It is said in the Sutra that it will remain for a thousand years, and in the Minor Vinaya Pitaka it is also said that it will only remain for a thousand years. Those who explain that according to the Minor Vinaya Pitaka, the teachings will remain for seven thousand years, but because women such as the Lord of Beings became ordained, two thousand years were reduced, so it will remain for five thousand years. These statements are simply because they have not seen the Minor Vinaya Pitaka. Because in the Minor Vinaya Pitaka, when the eight chief dharmas were taught to the Lord of Beings, Gautama, etc., and when the venerable Ananda intended to pass into nirvana and entrusted the teachings to the one wearing saffron robes, and when the venerable Sun's Disc subdued the Naga with the fragrance of sandalwood, etc., it was only said that the teachings would remain for a thousand years, and there was no mention of reducing two thousand years or remaining for five thousand years. In the Hundred Thousand Verses Tika, in accordance with the latter tradition, the five thousand years are divided into halves, each half being five hundred.