Tibetan
ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཐོབ་པ་ཆད་པ་དང་བྲལ་ཐོབ་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་ལ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དགེ་བ་ཟག་བཅས་དང་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་དག་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པ་ལ་དེ་དག་སྤངས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དེ། ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ལུང་དང་བཅས་ཏེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །(དེ་ཡང་མཐོང་སྤང་ཅིག་ཅར་དང་སྒོམ་སྤང་རིམ་གྱིས་སྤོང་ལ་མཐོང་སྤང་ཡང་བྱིས་པས་སྤོང་ན་རིམ་གྱིས་སྤོང་གསུང་།) ཐག་སྲིང་བའི་ངོ་བོ་རིང་བ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་གཅིག་ན་གནས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཐ་དད་པས་རིང་བ་ནི་ས་ལ་སོགས་པའི་འབྱུང་བ་བཞི་ལྟ་བུ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོས་རིང་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བུ་དང་། ཡུལ་རྣམ་པར་ཆད་པས་རིང་བ་ནི་ཤར་ནུབ་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུ་དང་། དུས་ཀྱིས་རིང་བ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། དུས་རིང་བ་དག་གང་ཞེ་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཆོས་ཉེ་བ་དག་གང་ཞེ་ན། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་། འདུས་མ་བྱས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་གཉིས་རིང་བ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་དུས་གཉིས་པོ་གང་ལས་རིང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ་ད་ལྟར་ལས་སོ་ཞེའོ། །འོ་ན་འདས་མ་ཐག་པ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་མ་འོངས་པའང་ཉེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟར་ལ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བར་དུ་ཆོད་མ་ཆོད་ཀྱིིས་ཉེ་རིང་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དུས་ཐ་དད་པས་རིང་བར་བཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ད་ལྟ་ཡང་རིང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདས་མ་འོངས་ལས་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་དུས་གཉིས་བྱེད་པས་རིང་བ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་ཞིག་པ་དང་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་རིང་བར་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིིར་རོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས་ཉེ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགོག་གཉིས་ཀྱི་ཞེས་པས་འདུས་མ་བྱས་འགོག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དགེ་མི་དགེ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འདས་མ་འོངས་ཉེ་བ་དང་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་རིང་བར་འགྱུར་ཏེ། དུས་གསུམ་པ་ཡི་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་པས་དུས་གཉིས་ཀྱི་ཐོབ་པའང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུ
Chinese
存在的烦恼，以获得、断灭、分离、获得、产生的形式舍弃。自己相续中存在的非烦恼性的有漏善、无覆无记、有色和无色的一切，都是以对它们的耽著为对境，舍弃自己相续中存在的烦恼贪欲，就说是舍弃了它们。连同能了知的教证一起已经宣说了。(也就是说，见道所断一并舍弃，修道所断次第舍弃，见道所断如果是孩童舍弃也说是次第舍弃。) 远隔的自性，长远本身也有四种：虽然住在同一个群体中，但以体性不相同而远隔，如地等四大种；以不相同的一方和对治而远隔，如戒律和破戒的戒律；以处所完全隔断而远隔，如东西方的海洋等处所不同；以时间而远隔，如《法蕴论》中说：哪些是时间长远的？是过去和未来的法。哪些是法亲近的？是现在产生的法，以及无为法。这样说来，过去和未来的二时就是长远本身。如果问这二时比什么长远？分别说者说比现在长远。那么刚刚过去的和正面向出生的未来也会变得亲近，因为现在被其他事物阻隔了。如果说不是以是否阻隔来安立亲近和长远，而是以时间不同来安立长远，那么现在也会变得长远，因为与过去未来相比时间不同。那么是因为二时有作用而长远，因为作用已经消失和尚未获得吗？如果是这样，那么无为法也会变得长远，因为没有作用。不能这样认为，因为经论中说是亲近的。如果说因为“二灭”是指无为法，二灭的获得在一切处所产生，所以是亲近的。如果是这样，那么善不善、无色的过去未来是亲近的，而无为法、虚空会变得长远，因为“三时之相三种”是指二时的获得也在一切处所产生。
English
Existing afflictions are abandoned through acquisition, cessation, separation, attainment, and arising. All non-afflictive contaminated virtues, non-obscuring unpronounced, form, and formless phenomena that exist in one's own continuum are said to be abandoned when the desire and attachment to afflictions in one's own continuum, which are the objects of those phenomena, are abandoned. This has already been explained together with the scriptural evidence that enables understanding. (That is, what is abandoned by the path of seeing is abandoned all at once, and what is abandoned by the path of cultivation is abandoned gradually. Even what is abandoned by the path of seeing is said to be abandoned gradually if abandoned by a child.) The nature of being far apart, distance itself, is also of four kinds: being far apart due to different characteristics even though dwelling in the same group, like the four elements of earth, etc.; being far apart due to opposing sides and antidotes, like discipline and immoral discipline; being far apart due to completely separated places, like the eastern and western oceans, etc., which are different places; and being far apart due to time, as it says in the Abhidharma: "What are distant times? They are past and future dharmas. What are close dharmas? They are present dharmas, and the unconditioned." Thus, the two times of past and future are like distance itself. If asked, "From what are these two times distant?" The Vaibhashikas say, "From the present." Then the immediately past and the future that is manifestly approaching birth would also become close, because the present is obstructed by other things. If it is said that closeness and distance are not established by whether or not there is obstruction, but rather distance is established by different times, then the present would also become distant, because it is a different time from the past and future. Then it is because the two times have activity that they are distant, because the activity has ceased and has not yet been attained? If that is the case, then the unconditioned would also become distant, because there is no activity. This cannot be accepted, because it is said to be close in the scriptures. If it is said that because "two cessations" refers to the unconditioned, the attainment of the two cessations arises in all places, therefore it is close, then the past and future of virtuous, non-virtuous, and formless phenomena would be close, and the unconditioned and space would become distant, because "the three aspects of the three times" means that the attainment of the two times also arises in all places.
Tibetan
ང་བའི་ཕྱིར་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདས་མ་འོངས་ནི་ད་ལྟར་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པས་ཕན་ཚུན་རིང་བ་ཡིན་ཞིང་། ད་ལྟར་ནི་དུས་གཉིས་ཀྱིས་བར་དུ་མ་ཆོད་པས་དུས་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བ་ཡིན་ལ། འདུས་མ་བྱས་ནི་གང་གིས་ཀྱང་བར་དུ་མ་ཆོད་པས་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནའང་འདས་མ་འོངས་ནི་ཉེ་རིང་གཉིས་ཀར་འགྱུར་ཏེ་འདས་པ་མ་འོངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རིང་བ་དང་ད་ལྟར་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བ་དང་མ་འོངས་པའང་ད་ལྟར་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བ་དང་འདས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། འདས་མ་འོངས་རིང་བ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ད་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་བཀག་ནས་རང་ཉིད་ནི་འདས་མ་འོངས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཞིག་པ་དང་མ་ཐོབ་པས་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་རིང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། ། གཉིས་པ་ཕྲ་རྒྱས་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཚུལ་བཤད་པ།
Chinese
因为舍弃的缘故，以及没有在虚空中获得的缘故。如果过去未来被现在所间隔，因此彼此遥远。现在没有被两个时间间隔，因此相对于两个时间来说是近的。非组合（无为法）没有被任何事物间隔，因此是近的。如果是这样，那么过去未来就会变成既近又远，因为过去相对于未来是远的，相对于现在是近的，未来相对于现在是近的，相对于过去是远的。不能这样认为，因为这与认为过去未来仅仅是遥远的观点相违背。因此，现在论师驳斥了分别说者的观点，而自己则认为过去未来因为自己的体性已经消失和没有获得，所以远离了法的自性之事物。这是他们的观点。 第二，讲述如何舍弃微细的增长。
English
Because of abandoning, and because of not obtaining in space. If the past and future are separated by the present, therefore they are distant from each other. The present is not separated by the two times, therefore it is near in relation to the two times. The unconditioned (uncompounded) is not separated by anything, therefore it is near. If that is the case, then the past and future will become both near and far, because the past is far in relation to the future, and near in relation to the present, and the future is near in relation to the present, and far in relation to the past. It is not possible to think so, because it contradicts the view that the past and future are only distant. Therefore, the present master refutes the view of the Vaibhashikas, and himself thinks that the past and future are far from the entity of the self-nature of Dharma because their own nature has disappeared and has not been obtained. This is their view. Second, explaining how to abandon subtle increase.