Tibetan
ག་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་བཟོད་ཀྱིས་ཤེས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་མི་སྤོང་སྟེ། དེ་དག་འགོག་ལམ་མཐོང་སྤང་ཡིན་པས་ཕྱིས་འགོག་ལམ་ལ་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་བཟོད་ཀྱི་ཟག་མེད་ལ་དམིགས་པ་དེ་དག་སྤངས་པས་ན་ཡུལ་སྤངས་པས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤོང་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་སྤོང་ཚུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་ནི། གང་ལ་དེ་སྐྱེས་མ་སྤངས་པའི། །དངོས་པོ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་བས་ཡུལ་ཅན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་འགྲོ་རྣམ་པ་གཉིས་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་ངོ་། །སྤོང་ཚུལ་བཞི་པ་སྒོམ་སྤངས་རྣམས་ནི་ས་རེ་རེའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་དགུ་དགུར་བྱས་ཏེ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་གཉེན་པོ་ལམ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐྱེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཟད་ཅིང་སྤངས་པར་འགྱུར་གྱི་མཐོང་ལམ་གྱིས་དམིགས་པ་བདེན་བཞི་ཤེས་ཀྱང་སྒོམ་སྤང་མི་སྤོང་(སྟེ་བདེན་པ་རྣམས་སྔར་ཤེས་པར་བྱས་ཟིན་)བས་དམིགས་པ་ཤེས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞིང་། །དང་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ཀྱང་དེའི། །ཡུལ་ཅན་དྲི་མ་ལྷག་རྣམས་ཀྱིས། །ཞེས་པས་ཡུལ་ཅན་ཀུན་འགྲོ་དང་སྒོམ་སྤང་དང་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་སྤངས་ཀྱང་ཡུལ་སྒོམ་སྤང་ཕྱི་མ་མི་སྤོང་བས་དམིགས་བྱེད་ཟད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། དམིགས་ཡུལ་སྒོམ་སྤང་སྔ་མ་བརྒྱད་སྤངས་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་ཕྱི་མ་དགུར་པ་མི་སྤོང་བས་དམིགས་ཡུལ་སྤངས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །(དེ་ལྟར་ན་སྒོམ་སྤང་ནི་རང་རང་གི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་སྤོང་བ་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་ཉོན་མོངས་ཅན་གཟུགས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་ཡུལ་ཅན་ཟད་པས་སྤོང་བས་སྒོམ་སྤང་སྤོང་ཚུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །) གཉིས་པ་ནི་འོ་ན་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང་། གཞི་གཉེན་པོ་དང་། ཐག་སྲིང་བའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་གང་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་པ་གཅོད་པ་སྟེ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་(ཐམས་ཅད་དེ།) སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་བྲལ་ཐོབ་འཛིན་པ་སྟེ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དང་པོ་མ་གཏོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་(ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ།) མོ
Chinese
由于“何”包含痛苦和集谛，因此即使通过法和随法智忍了解痛苦和集谛，也不会在那时断除它们。因为这些是灭谛和道谛的见道所断，所以之后以灭谛和道谛的法和随法智忍的无漏为对境而断除它们，因此是因为断除了对境而断除。 这三种断除方式也是断除自相续的见道所断的方式，而其他相续的所有见道所断都是：“于何者生起未断除，彼事物即与之相应。”如是说，仅仅通过断除有境自相续的两种俱生即可断除。 第四种断除方式，修道所断，是将每一地的烦恼分为九种，生起任何对治，无论是大之大等，还是小之路的小等，都会使该烦恼灭尽并被断除。即使通过见道了解以四谛为对境，也不会断除修道所断（即四谛之前已经了解），因此也不是通过了解对境而断除。即使断除了最初的形态，但由于有境的剩余垢染，如是说，即使断除了有境俱生和最初八种修道所断，也不会断除有境修道所断的后者，因此也不是因为对境的灭尽而断除。即使断除了对境修道所断的前八种，也不会断除有境的后者九种，因此也不是因为断除了对境而断除。（如是，修道所断是通过生起各自的对治而断除，自相续的修道所断烦恼有色者和非烦恼有色者，以及其他相续的一切都是通过有境的灭尽而断除，因此修道所断的断除方式有两种。） 第二，那么，对治本身存在吗？对治有四种，即断除的对治、基础对治、延长的对治和完全驳斥的对治。其中，第一种是断除烦恼之获得的，即无间道（一切），如对痛苦的法智忍等。第二种是执持通过无间道断除的解脱之获得，即除了第一个无间道之外，对痛苦的法智等解脱道（一切）。
English
Since "what" includes suffering and the origin, even if one understands suffering and the origin through the Dharma and subsequent knowledge-acceptance, one does not abandon them at that time. Because these are the abandonment of the path of cessation and the path of the way, later, when one focuses on the uncontaminated Dharma and subsequent knowledge-acceptance of the path of cessation and the path of the way, one abandons them, so it is because one abandons the object that one abandons. Those three ways of abandoning are also the ways of abandoning the view to be abandoned of one's own continuum, but all the views to be abandoned of other continua are: "Whatever arises in it is not abandoned, that thing is endowed with it." As it is said, it is only by abandoning the two co-emergent aspects of the object-possessing self-continuum that one abandons. The fourth way of abandoning, the abandonment of meditation, is to divide the aspects of the afflictions of each ground into nine, and when the antidote of whatever is the great of the great, etc., or the small of the small path, etc., arises, that affliction will be exhausted and abandoned. Even if one understands the four truths as the object through the path of seeing, one does not abandon the abandonment of meditation (i.e., the truths have already been understood before), so it is not through understanding the object that one abandons. Even if one abandons the initial form, but because of the remaining stains of the object-possessing, as it is said, even if one abandons the object-possessing co-emergent and the first eight abandonments of meditation, one does not abandon the later object-possessing abandonment of meditation, so it is not because the object of focus is exhausted that one abandons. Even if one abandons the first eight objects of meditation to be abandoned, one does not abandon the later nine object-possessing, so it is not because one abandons the object that one abandons. (Thus, the abandonment of meditation is abandoned by the arising of its respective antidotes, and the abandonment of meditation of one's own continuum, the afflicted form and the non-afflicted form, and all of other continua are abandoned by the exhaustion of the object-possessing, so there are two ways of abandoning the abandonment of meditation.) Secondly, then, does the antidote itself exist? There are four types of antidotes: the antidote of abandonment, the basis antidote, the antidote of prolongation, and the antidote of complete refutation. Among them, the first is what cuts off the attainment of afflictions, i.e., the uninterrupted path (all), such as the acceptance of the Dharma of suffering, etc. The second is the holding of the attainment of separation abandoned by the uninterrupted path, i.e., the path of liberation (all) such as the acceptance of the Dharma of suffering, etc., except for the first uninterrupted path.
Tibetan
། །དེས་ན་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་པོ་ནི་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞི་གཉེན་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་སྟེ་ཐོབ་པ་ཐག་སྲིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་དེ་ནི་གཞི་གཉེན་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་དང་པོ་དེས་ཀྱང་ཐོབ་པ་ཐག་སྲིང་བས་ཐག་སྲིང་གི་གཉེན་པོའང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཞི་པ་ནི་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ལམ་གང་གིས་དམིགས་པ་དེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོའང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཐེམ་སྐས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང་མཚན་ཉིད་མི་འཆོལ་བ་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་དང་པོ་ནི་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུ་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་རྣམ་གྲོལ་གྱིི་ལམ་ཐམས་ཅད་དེ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ནི་དང་པོ་ནས་གཞི་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཐག་སྲིང་བའི་གཉེན་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་སྟེ་སྔ་མ་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དེ། དེས་ན་གོ་རིམ་འདི་ནི་ཆོས་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཉེན་པོ་དེ་དག་གིས་གང་ལས་སྤོང་ཞེ་ན། དམིགས་པའི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བྱར་འདོད་ཀྱི་(གཉེན་པོ་དང་སྤང་བྱ་)མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། (མཚུངས་ལྡན་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་)ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་སྐྱེས་པས་རང་གི་ཚོགས་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དམིགས་པ་ལས་དབྱེ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། (ལམ་གྱི་དུས་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྲ་རྒྱས་ད་ལྟར་བ་མེད་པས་དེ་སྤོང་གསུང་སྟེ། འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་འདས་མ་འོངས་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྤོང་ལ། དེ་ཡང་ཡུལ་དེའི་གནས་ལུགས་ཤེས་པས་སྤོང་སྟེ་ཡུལ་ཁ་ཅིག་གི་གནས་ལུགས་མ་ཤེས་ན་རྒྱུད་ལ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་ཡུལ་ཅན་མིན་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཡང་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། དེ་བློ་སྤོང་བར་ནུས་མ་ཡིན་ཞེས་པས་སོ། །)དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་
Chinese
因此，无间道的第一道是断除对治，而不是基础对治。第三是解脱道的第一道，除了苦法智之外，都是为了拉长获得（解脱）的特殊之道。因此，解脱道的第一道，苦法智，仅仅是基础对治。有些人说，解脱道的第一道也能拉长获得（解脱），所以也是拉长（获得）的对治。第四是针对前两个真谛的道，通过它所针对的目标，驳斥无常等相。因此，这样说，针对前两个真谛的断除对治等，也是驳斥的对治，这样来阐述。 论师通过阶梯的方式，心中牢记生起的次第和体性不混淆，第一是针对前两个真谛的加行道暖位等。第二是八十九个无间道。第三是所有的解脱道，解脱道从一开始就只是基础，而不是拉长（获得）的对治。第四是特殊之道，也就是不同于前面三个道的所有道。因此，这个次第是很好的教法，这样说道。这些对治是从什么中去除呢？从所缘境的驳斥中，认为烦恼是可以断除的，而不是从（对治和所断）相似相应中去除。因为（如果相似相应），如果两者互相不存在，就不会产生，因为生起时无法区分自己的类别，而且能够从所缘境中区分。那么，要到什么程度才能说断除了烦恼呢？（在道的时候，因为自己的相续中没有粗大的显现，所以说断除。能够遮止的道，将过去未来的烦恼作为所缘境来断除。而且，也是通过了解那个境的实相来断除，如果不了解某些境的实相，相续中由于对那个境的烦恼的力量，也会产生对那个境之外的烦恼的获得。如果不驳斥那个境，就无法断除那个心，这样说。）那也是在自己的相续中
English
Therefore, the first path of the immediate path is only the antidote of abandonment, not the basic antidote. The third is the special path up to the first path of liberation, except for the Dharma-knowledge of suffering, in order to prolong the attainment (of liberation). Therefore, the first path of liberation, the Dharma-knowledge of suffering, is only the basic antidote. Some say that the first path of liberation can also prolong the attainment (of liberation), so it is also the antidote of prolonging (attainment). The fourth is the path that focuses on the first two truths, through which the object it focuses on refutes the aspects of impermanence, etc. Therefore, it is said that the antidote of abandonment, etc., which focuses on the first two truths, is also the antidote of refutation, thus it is explained. The teacher, through the method of a ladder, keeps in mind that the order of arising and the nature are not confused. The first is only the heat of the path of application that focuses on the first two truths. The second is all eighty-nine immediate paths. The third is all the paths of liberation, the path of liberation is only the basis from the beginning, not the antidote of prolonging (attainment). The fourth is the special path, that is, all the paths other than the previous three. Therefore, this order is a good teaching, thus it is said. From what do these antidotes remove? From the refutation of the object of focus, it is considered that afflictions can be abandoned, not from the similarity and correspondence (of the antidote and what is to be abandoned). Because (if they are similar and corresponding), if the two do not exist mutually, they will not arise, because when they arise, they cannot distinguish their own category, and they can be distinguished from the object of focus. To what extent can it be said that afflictions have been abandoned? (At the time of the path, because there is no gross manifestation in one's own continuum, it is said to be abandoned. The path that can prevent, abandons afflictions of the past and future as the object of focus. Moreover, it is also abandoned by knowing the reality of that object, if the reality of some objects is not known, the power of the afflictions of that object in the continuum will also cause the attainment of afflictions that are not of that object. If that object is not refuted, that mind cannot be abandoned, thus it is said.) That is also in one's own continuum