Tibetan
གཉིས་པ། སློབ་དཔོན་གྱི་འཆད་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར། གཉིས་པ། སློབ་དཔོན་གྱི་འཆད་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར། གཉིས་པ་ལ། གང་གིས་འཆད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་པའི་ཐབས། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ། གཞུང་སོ་སོར་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། སུམ་བརྒྱ་པ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞིང་འདུལ་བའི་ཆོ་ག་ཤེས། །ནད་པ་སྙིང་བརྩེ་འཁོར་ནི་དད་པ་དང་། །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་ཕན་འདོགས་བརྩོན་པ་དང་། །དུས་སུ་འདོམས་པ་དེ་ལྟར་བླ་མར་བསྔགས་ཞེས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་དག་གི། མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཆོག་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། །ཉོན་མོངས་སེལ་བའི་ཤེས་རབ་ཅན། །དེ་དག་ལ་ནི་ཁྱེད་བརྟེན་ན། །ཁྱེད་ཀྱིས་མཁྱེན་གྱི་གུས་པར་མཛོད། །ཅེས་དང་། ཞི་བ་ལྷས། རྟག་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། །ཐེག་ཆེན་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། ཞེས་པ་དང་། ཙནྡྲ་གོ་མིས། བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལ་བླང་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་བ་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པར་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བརྟེན། །ཞེས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པས་དུལ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་ཞི་བ་དང་། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཉེར་ཞི་དང་། ཡོན་ཏན་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་ལྷག་པ་དང་། གཞན་དོན་ལ་ལེ་ལོ་མེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་དང་བཅས་པ་དང་། ཐོས་པ་ཆེ་བས་ལུང་གིས་ཕྱུག་པ་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་། ཚིག་སྨྲ་མཁས་པ་དང་། ཟང་ཟིང་ལ་མི་བལྟ་བས་བརྩེ་བ་དང་། ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་ལྡན་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐོས་མང་དང་། །བདེན་མཐོང་སྨྲ་མཁས་བརྩེ་བ་ཅན། །སྐྱོ་མེད་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ནི། །ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ལུང་གི་ཡོན་ཏན་ཐོས་པ་མང་བ། རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བདེན་པ་མཐོང་བ། ཚིག་སྨྲ་མཁས་པ། བསམ་པ་ཟང་ཟིང་ལ་མི་ལྟ་བས་བརྩེ་བ་ཅན། བསམ་སྦྱོར་སྙོམ་ལས་མེད་པས་སྐྱོ་མེད་དེ་ཆོས་ལྔ་ལྡན་ནམ། རྒྱ་ཆེ་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ་དང་། །གཟུང་འོས་དེ་ཉིད་གཉིས་སྟོན་པ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། །སྟོན་པ་ཕུན་ཚོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་མང་དུ་ཐོས་པས་ཐོས་པ་རྒྱ་ཆེ་བ། ཤེས་རབ་ཆེ་བས་གདུལ་བྱའི་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ། སྒོ་གསུམ་དགེ་བས་བླ་མར་གཟུང་འོས་པ། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་སྟོན་པ་སྟེ་ཆོས་བཞི་ལྡན་ལ་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་འཕགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་ལྡན་པར་དགའ་ཡང་མེད་ཁ་མེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པ་ནི། གསུམ་སྟེ། མཁས་པའི་ཤེས་རབ། བརྩེ་བའི་བསམ་པ། སྦྱོར་བ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བཤད་བྱ་ལ་མཁས་པ་དང་། འཆད་བྱེད་ལ་མཁས་པ་དང་། ཀུན་སྤྱོད་ལ་མཁས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱའམ་སྡེ་སྣོད་ཀུན་ལ་མཁས་ནའང་ལེགས་མོད་ཀྱི་འདིར་གང་འཆད་པ་དེའི་ཚིག་དོན་ལ་ལུང་རིགས་མན་ངག་དང་ལྡན་པས་མཁས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེས་གདུལ་བྱའི་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་ནུས་པས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་བརྡ་དག་པ་དང་། གང་ནས་བཤད་ཀྱང་འབྲེལ། ཇི་ཙམ་བཤད་ཀྱང་རན། ཇི་ལྟར་བཤད་ཀྱང་འཐད་པ་གསུམ་གྱི་ངག་འབྲེལ། གཞན་དགའ་བར་ནུས་པའི་དབྱངས་སྙན་པ་དང་གསུམ་ལ་འཆད་དོ། །ཡང་ན་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ནས། ངག་ཚིག་ཤིན་ཏུ་རིགས་པ་དང་། །བསྟན་དང་རྣམ་འབྱེད་ཐེ་ཚོམ་གཅོད། །ལན་མ་བྱེད་དང་ལྡན་པ་ནི། །མགོ་སྨོས་རྣམ་སྤྲོས་གོ་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི། །འཁོར་གསུམ་གྱིས་ནི་དག་སྟེ། །འདི་ནི་ཉེས་པ་བརྒྱད་དག་དང་། །བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་མི་གོ་དང་། །སྐབས་མི་འབྱེད་དང་མ་ངེས་དང་། །ཐེ་ཚོམ་དག་ནི་མི་གཅོད་དང་། །དེ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་མི་བྱེད། །སྐྱོ་བ་དང་ནི་སེར་སྣ་ཉིད། །འདི་དག་གཏམ་གྱི་ཉེས་པར་འདོད། །དེ་དག་མེད་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བཤད་པ་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས། གཏམ་གྱི་ཉེས་པ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་འཁོར་གསུམ་དག་པའི་བཤད་པའམ། རྣམ་བཤད་རིགས་པར། བརྗོད་པའི་སྐྱོན་བཅུ་གཅིག་གི་གཉེན་པོར་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་དང་ལྡན་པར་གསུངས་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་མི་སྡུག་པར་འདུག་པས་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་ཉན་འདོད་པ་ཉིད་དང་། བཤད་པའི་འོས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་སྨྲ་བས་དུས་སུ་སྨྲ་བའོ། །བདག་གི་བཤད་ཉན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་དེ་མ་ཚང་བས། སྙིང་པོ་མེད་ཅིང་ལམ་དུ་འགྲོ་བར་མ་མཐོང་ངོ་། །བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་བརྙས་པ་མེད་པར་སྒྲིམ་པས་སྨྲ་བའོ། ། བརྗོད་པ་བར་ཆད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་གསུམ་སྟེ། གོ་རིམ་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ་དུས་སྔར་བྱ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་ཕུལ་གྱི་གཏམ་ལས་བརྩམས་ནས་སྨྲ་བ་སྟེ་བསྟན་པའོ། །མདོ་སྡེ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་བརྩ
Chinese
第二，关于导师讲解方式的差别。 第二，关于导师讲解方式的差别。 第二点分为三部分：谁来讲解，即导师的特征；依靠什么来讲解的方法；以及如何讲解的方式。第一点，不同的经典中对导师的特征有诸多不同的阐述。《三百颂》中说：“具足戒律且知晓调伏之仪轨，慈悲病人，眷属具足信心，于佛法和财物利益勤奋，适时教诫，如是之人被赞为上师。” 导师龙树说：“对于善知识的这些特征，请简要了解。知足、慈悲、具足戒律，具有消除烦恼的智慧。你们若依赖这些人，你们应以恭敬之心了解。” 寂天说：“恒常的善知识，精通大乘之义。”旃扎果弥说：“上师安住于律仪且精通，应依止具足能力者。”《经庄严论》中说：“善知识调伏、寂静、极寂静，功德超胜、具勤奋、富于教证，通达真如、善于言说，具慈爱、断除厌倦而依止。”即，因具足戒律而调伏，因具足禅定而寂静，因具足智慧而烦恼极寂静，因功德超胜于他人而超胜，因于利他无有懈怠而具足精进，因博闻强记而富于教证，因通达所知之真如，且善于言说，因不贪图财物而具慈爱，因说法无有厌倦。此乃具足十法。如《菩萨地论》云：“菩萨多闻，见真谛，善说，具慈悲，无厌倦，是名大士。”即，教证之功德为多闻，证悟之功德为见真谛，善于言说，心不贪图财物而具慈悲，身语意无有懈怠而无厌倦，此乃具足五法。如云：“广博断疑，应机示二谛，是名菩萨之，圆满说法者。”即，因多闻而闻法广博，因智慧广大而断除所化之疑惑。
English
Second, the difference in the way the teacher explains. Second, the difference in the way the teacher explains. The second point is divided into three parts: who explains, that is, the characteristics of the teacher; the method of explaining based on what; and how to explain. First, different scriptures have many different explanations of the characteristics of the teacher. The "Three Hundred Verses" says: "Possessing discipline and knowing the rituals of taming, compassionate to the sick, retinue with faith, diligent in benefiting Dharma and wealth, admonishing in time, such a person is praised as a lama." The teacher Nagarjuna said: "For these characteristics of the virtuous friend, please understand briefly. Contentment, compassion, possessing discipline, having the wisdom to eliminate afflictions. If you rely on these people, you should understand with respect." Shantideva said: "The constant virtuous friend is skilled in the meaning of the Great Vehicle." Chandra Gomi said: "The lama abides in vows and is skilled, one should rely on the capable." The Ornament of the Sutras says: "The virtuous friend is tamed, peaceful, extremely peaceful, surpassing in qualities, diligent, rich in scriptures, thoroughly understanding reality, skilled in speech, possessing love, abandoning weariness, rely on him." That is, tamed by possessing discipline, peaceful by possessing samadhi, extremely peaceful by possessing wisdom and eliminating afflictions, surpassing by surpassing others in qualities, possessing diligence by being without laziness in benefiting others, rich in scriptures by being widely learned, thoroughly understanding the reality of what is to be known, and skilled in speech, possessing love by not being greedy for wealth, and without weariness in teaching the Dharma. This is possessing ten qualities. As the Bodhisattva Bhumi Sutra says: "The Bodhisattva is widely learned, sees the truth, speaks well, has compassion, is without weariness, is called a great being." That is, the merit of teaching is wide learning, the merit of realization is seeing the truth, skilled in speech, the mind is not greedy for wealth and has compassion, body, speech, and mind are without laziness and without weariness, this is possessing five qualities. As it says: "Vast, dispelling doubts, showing the two truths according to the occasion, this is called the Bodhisattva's perfect speaker." That is, because of wide learning, hearing the Dharma is vast, because of great wisdom, dispelling the doubts of those to be tamed.
Chinese
以三门善行值得视为上师者，宣说烦恼和清净的真如二者，即具备四法者。这些大多是圣者的法，所以虽然乐于具备，但作为不可或缺的支分，有三者：智者的智慧，慈爱的思想，以及具备忍耐的修行。第一者有三：精通所说之法，精通能说之法，以及精通行为。第一者是，即使精通所知或一切经藏也好，但此处需要精通所讲之法的词义，且具备教证、理证和诀窍者，因为他能断除所化之人的疑惑。第二者是，能以三种方式讲述：言辞的表达清晰，无论从何处讲都相关联，无论讲多少都恰当，无论怎么讲都合理。以及能令他人喜悦的悦耳之声。或者如《经庄严论》所说：言辞极其合理，能开示、辨别、断除疑惑，且具备不反驳的能力，对于开头、陈述、详述、理解等，诸佛的教法，由三轮清净。应当了知，这远离八种过失。懒惰和不理解，不辨别时机和不确定，疑惑不能断除，不宣说与此相离，厌倦和吝啬，这些被认为是言语的过失。因为没有这些，所以佛的宣说变得至高无上。如是说，远离八种言语的过失，是三轮清净的宣说，或者在《分别解说理》中，为了对治十一中表达的过失，宣说了具备二十种法的法谈。因为以不悦意的行为而坐，对于非器者宣说，作为对治表达过失的对治，是想要听闻本身，以及了知是宣说的对境后而说，即适时而说。我的讲说听闻像这样，因为不具备这些，所以没有意义，也没有看到能成为道路。作为对治表达不圆满的过失，是以不轻蔑的谨慎而说。作为对治表达中断的过失，有三：按顺序说，即在时间上先做布施等，以及从正确供养的言谈开始说，即开示。从《经部·分别解说》开始
English
One who is worthy to be regarded as a lama due to the three doors of virtue, explains the suchness of both afflictions and purification, that is, one who possesses the four qualities. Although these are mostly the qualities of noble ones, and one is happy to possess them, the necessary limbs that are indispensable are three: the wisdom of the learned, the thought of love, and the practice endowed with patience. The first has three aspects: being skilled in what is to be explained, being skilled in explaining, and being skilled in conduct. The first is: even if one is skilled in all that is to be known or in all the collections of teachings, here one needs to be skilled in the meaning of the words of what is being explained, and endowed with scriptural authority, reasoning, and pith instructions, because he is able to cut off the doubts of those to be tamed. The second is: explaining with three aspects: the expression of words is clear, whatever is said is related, however much is said is appropriate, and however it is said is reasonable. And a pleasant voice that can please others. Or, as the Ornament of the Sutras says: "Words are extremely reasonable, they teach, distinguish, and cut off doubts, and are endowed with the ability not to refute, for the beginning, statement, elaboration, and understanding. The teachings of the Buddhas are purified by the three wheels. It should be known that this is free from the eight faults. Laziness and not understanding, not distinguishing the occasion and uncertainty, doubts are not cut off, and one does not teach what is separate from this, weariness and stinginess, these are considered faults of speech. Because these are absent, the Buddha's explanation becomes supreme." Thus, the explanation that is pure in the three wheels is free from the eight faults of speech, or in the "Explanation of Reasoning," in order to counteract the eleven faults of expression, it is said that the Dharma talk is endowed with twenty aspects. Because one sits with unpleasant conduct, speaking to a non-receptacle, as a remedy for the fault of expression, is the desire to listen itself, and speaking after knowing that one is a suitable object for explanation, that is, speaking at the right time. My own speaking and listening are like this, because they do not possess these, they are meaningless, and I have not seen them as being on the path. As a remedy for the fault of incomplete expression, one speaks with un-disparaging diligence. As a remedy for the fault of interrupted expression, there are three: speaking in order, that is, doing generosity and so on before the time, and speaking starting from the words of correct offering, that is, teaching. Starting from the "Sutra - Explanation"