Tibetan
རིན་པོ་ཆེ་འདི་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཇལ་ནས་སེམས་འདི་ལྟར་དུ་བསྟན་ན་སྙམ་པ་བྱུང༌། མི་ཞེ་སྡང་ཆེ་བ་ཞེ་སྡང་གིས་ཀར་ཀར་འདུག་པ་མཐོང་ཙ་ན། ཞེ་སྡང་དེ་རང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རང་སྣང་བ་ལ་ཨང་འདི་མ་ཤེས་པ་སྙམ་པ་བྱུང༌། སེམས་ཅན་གཞན་ཉོན་མོངས་པ་དུག་ལྔ་དུག་གསུམ་གྱིས་མནར་བ་མཐོང་ཙ་ན། ཉོན་མོངས་པའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་རང་སྟོང་ཡིན་པ་ལ། འདི་མ་ཤེས་པར་འདུག་འཁྲུལ་ནས་སྣང་ཨང་སྙམ་པ་བྱུང༌། ད་ལྟ་སེམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པ་དང༌། བླ་མ་ལ་མོས་གུས་བྱེད་པ་དང༌། ལུས་ཡི་དམ་ལྷར་སྒོམ་པ་དང༌། ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་འདི་མ་གཏོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་མི་དགོས་པར་གདའ། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡང་འདི་རང་དུ་གདའ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བརྗོད་བྱ་གཉིས་མེད་ཟེར་བ་དེ་ཡང་འདི་མ་ཡིན་པ་གཞན་མེད། སྣང་བ་སྒྱུ་མར་འདོད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། སེམས་དེ་རང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་མ་ཡིན་པར་སྒྱུ་མར་སྣང་བར་འདོད་ན་བཅོས་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཡིན། འདི་ལྟར་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ལ། སྒྱུ་མ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པས་སྒྱུ་མ་གཉིས་མེད་ཀྱི་དབུ་མ་ཡང་ལོགས་ན་མི་གདའ། ལུས་ཡི་དམ་ལྷར་སྒོམ་ཙམ་ན། ལུས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷར་མི་སྣང་སེམས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷར་སྣང༌། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ཚུར་འོངས་པ་ཡང་མི་སྣང༌། སེམས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷར་སོང་བ་ཡང་མི་སྣང༌། སེམས་དེ་རང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷར་སྣང་བ་དེ་སྟོང་པར་སྣང༌། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ཞི་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་མི་འདོད་པ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་ཟེར་བ་ཡང་དེ་རང་དུ་གདའ། སེམས་གང་ལྟར་སྣང་སྣང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས། གསང་སྔགས་ཀྱིས་ཟུང་འཇུག་ཟེར་བ་ཡང་དེ་རང་ཡིན། སྤྲོས་པ་སྤྲོས་པས་སྟོང་ཞིང་དག་ཅིང་གསལ་བ་འདི་ཆོས་སྐུ། དྲན་པ་དང་རྟོག་པ་ཅི་ཡང་སྣང་ཞིང་འདུག་པ་དེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དེ་ལས་ཚངས་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པས་སྟོང༌། ཉོན་མོངས་པའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཟུག་རྔུ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྣང་བ་དེ་དེ་རང་གིས་སྟོང་པ་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། དེ་ལ་སྒྲིབ་པའམ་སྒྲིབ་མཁན་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་རྣམ་དག་གི་སྐུ། སྐུ་ལྔ་ཡང་སེམས་དྲན་པ་སྐད་ཅིག་མ་འདི་ལ་ཚང་བས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཟེར་ཡང་སེམས་སྐུ་ལྔ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་འདི་ལྟར་གདའ། བློས་བྱས་པའི་ཆོས་འདི་ཞི་བའམ་ཞི་ཡང་མི་དགོས་པས་བློ་འདི་རང་འདི་འདྲ་བ་གཅིག་ཡིན་བྱ་བའི་མཐའ་མི་སྣང་བས། བློ་ལས་འདས་པ་ཟེར་བ་ཡང་དེ་རང་དུ་སྣང༌། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་མ་ལུས་པ་རིག་པ་འདི་མ་ཡིན་པ་གཞན་མེད་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཙམ་ཞིག་མ་ལུས་པ་མེད་པར་སེམས་འདི་ལ་རྫོགས་པས་བློ་འདས་སམ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་པས་ཡེ་ནས་ཡེ་རྫོགས་ཡིན་ཟེར་བ་དེ་ཡང་འདི་རང་དུ་གདའ། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཅན་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་པར་སོ་སོར་ཤིག་གེ་ས་ལེ་གསལ་བར་གདའ། སྒོམ་པ་ཀུན་གྱིས་སེམས་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ནས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ཞིང་བྱེ་བྲག་མང་པོ་གང་ནས་དགོས་ཟེར་བར་གདའ་སྟེ། དེ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་ཟེར་ཡང་བཏང་སྙོམས་དང་མཉམ་ཉིད་དང་ཆོས་ཉིད་སྒོམ་པར་གདའ། དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་མ་རྟོགས་སྒོམ་མ་ཤེས་པ་ཡིན། སྟོང་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་འགགས་པ་མེད་པ་རང་གི་སེམས་འདི་ཡིན་སྙམ། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་ཅུག་འདུག་པ་འདི་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྒོམ་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་གཉུག་མ་འདི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱང་ན། སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མྱོང་བར་གདའ། རྟོགས་པའི་དོན་དེ་མ་སྣང་ན། ནུབ་རྟོགས་ན་ནུབ་སངས་རྒྱས། ནང་རྟོགས་ན་ནང་སངས་རྒྱས་བྱས་པས་མི་ཕན། སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དུས་བཞིན་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་རྟོག་དང་གཟུང་འཛིན་ཐ་མལ་པར་སྔར་བཞིན་དུ་སྣང་ན་རྟོགས་བྱས་ཀྱང་མི་ཕན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་སྐུར་མི་སྣང་བས་འཁོར་བར་སྣང་བ་ཡིན། དེས་ན་གཉུག་མའི་ཡིད་ཀྱིས་ཟིན་པ་གལ་ཆེ། གཉུག་མ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་འདི་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། ཡོད་ཅེས་བྱ་རྒྱུ་ལ་དངོས་པོ་འདི་འདྲ་བ་གཅིག་ཡིན་བྱ་བ་གྲུབ་པ་མེད་པས་སྒྲོ་འདོགས་སུ་མི་སྣང༌། མེད་ཅེས་བྱ་རྒྱུ་ལ་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པར་ཅིར་སྣང་གིན་འདུག་པས་སྐུར་པ་བཏབ་དུ་མི་སྣང༌། སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་གཉུག་མ་འདི་གམ་པར་བསྐྱངས་ནས་སྣང་གྲགས་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་སྤང་འདི་བླང་བྱ་བ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་འཆར་ཞིང་འདུག དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ཡང་དོ་ཧ་ལས། གཉུག་མའི་ཡིད་ནི་གང་ཚེ་བསྐྱང་གྱུར་ན། །དེ་ཚེ་བླ་མའི་མན་ངག་སྙིང་ལ་འཇུག །ཅེས
Chinese
见到这位仁波切和所有众生后，我心想如果这样开示他们就好了。 看到那些嗔恨心很重的人，被嗔恨折磨得难受时，我就想，嗔恨本身就是大手印的显现，可惜他们不明白这个道理。 看到其他众生被五毒和三毒所折磨时，我就想，烦恼或分别念本身就是空性的，可惜他们不明白这个道理，被迷惑而显现。 现在，除了修慈悲心，对上师生起虔诚心，将身体观为本尊，修持方便之分，似乎没有必要修空性了。方便和智慧无二无别也就在这里。所谓般若波罗蜜多的对境无二，也就是这个，没有其他的。认为显现是幻化是大手印的过失，因为心本身就是那样显现的，如果认为显现不是那样而是幻化，那就是造作，所以是过失。 这样显现如同幻化，并且明白幻化本身没有自性，所以幻化无二的中观也不在别处。 仅仅将身体观为本尊时，身体不会显现为本尊，而是心显现为本尊。本尊降临也不会显现，心变成本尊也不会显现。心本身显现为本尊，而那显现为空性。 本尊寂灭后不希求空性，所谓生起次第和圆满次第双运也就在这里。无论心如何显现，显现即是空性，所以密宗所说的双运也就是这个。 戏论以戏论而空，清净而明亮，这是法身。 念头和分别念无论显现什么都安住其中，这是化身。 这二者无别，具有相好等功德，并且从中圆满，这是报身。 有漏以有漏而空。 烦恼或分别念等显现为痛苦的根源，而它本身空性，这是大乐身。 因为没有任何遮蔽或遮蔽者成立，所以是清净身。 五身也全部具足在这刹那的心念中，所谓大手印中任运成就，也就是指心五身任运成就。 这种造作之法寂灭或不寂灭都可以，所以
English
Having met this Rinpoche and all sentient beings, I thought it would be good to show them this kind of mind. When I see people with great hatred, suffering from hatred, I think, hatred itself is the manifestation of Mahamudra, but alas, they do not understand this. When I see other sentient beings tormented by the five poisons and the three poisons, I think, afflictions or discriminations are themselves emptiness, but alas, they do not understand this, and are deluded by appearances. Now, apart from cultivating compassion in the mind, generating devotion to the Guru, visualizing the body as the deity, and practicing the aspects of skillful means, it seems there is no need to meditate on emptiness. The inseparability of skillful means and wisdom is also right here. What is called the object of the Prajnaparamita being non-dual is also this, there is nothing else. To consider appearances as illusion is a fault of Mahamudra, because the mind itself appears that way; if one considers appearances not as they are but as illusion, that is artificial, so it is a fault. Appearances appear like illusion, and knowing that illusion itself has no inherent existence, therefore the Madhyamaka of non-dual illusion is not elsewhere either. Just by visualizing the body as the deity, the body does not appear as the deity, but the mind appears as the deity. The deity descending does not appear either, nor does the mind becoming the deity appear. The mind itself appears as the deity, and that appearance is emptiness. Not desiring emptiness after the deity has subsided, what is called the union of the generation stage and completion stage is also right here. However the mind appears, appearance is emptiness, so what the Secret Mantra calls union is also this. Elaborations are empty by elaborations, pure and clear, this is the Dharmakaya. Whatever thoughts and discriminations appear and abide, that is the Nirmanakaya. These two are inseparable, possessing qualities such as marks and signs, and being complete from that, this is the Sambhogakaya. Contaminated is empty by contaminated. Afflictions or discriminations, etc., appearing as the root of suffering, and its own emptiness, this is the Mahasukhakaya. Because no obscuration or obscurer is established, it is the Svabhavikakaya. The five kayas are also all complete in this momentary thought of mind, what is called spontaneously accomplished from Mahamudra, that is, the mind's five kayas are spontaneously accomplished in this way. This fabricated Dharma, whether it is pacified or not pacified, is fine, so
Chinese
由于不显现出这是如此这般的一个东西的边际，所以所谓“超离心识”也就在于此。轮回与涅槃的一切法，没有不是这个觉性，因此一切功德之法，没有一丝一毫不圆满地在这个心中圆满，所以是超离心识吗？大圆满者说“本来就是本自圆满”，也就在于此。虽然如此，各个法相的体性不混淆，在寂灭中，诸相皆知的智慧，以及各个有情显现的各种显现，这些体性不混淆，而是各自清晰明了地存在。所有的修行者都将心专注于一个境地进行禅修，并说自性是空性，说不需要众多的差别。虽然如此，他们所说的修空性，实际上是在修舍弃、平等和法性。这是因为没有证悟空性，不了解如何修行。他们认为空性是依赖和缘起，是无有止息的自己的心。现在这个安住的觉性，与修行的觉性无二无别，以知晓修行者的本初觉性是大手印的方式，不散乱地修持，心就是大手印，体验大手印。如果证悟的意义没有显现，向外证悟则向外成佛，向内证悟则向内成佛，这样做没有用处。如果像以前没有证悟时一样，烦恼、分别念和能取所取如常显现，那么即使做了证悟也没有用处。一切有情的心，从无始以来就存在作为法身，但由于不显现为法身，所以显现为轮回。因此，抓住本初的心非常重要。“本初”指的是远离增益和损减的这个觉性。对于说“有”的事物，由于没有成立这是如此这般的一个东西，所以不显现为增益。对于说“无”的事物，由于没有中断地显现着，所以不显现为损减。亲近地修持这个远离增益和损减的本初觉性，对于一切显现和声音的事物，没有说这是应舍弃的，这是应获取的，一切都显现为修行。就像《多哈》中所说：何时修持本初的心，彼时上师的窍诀融入心。
English
Since the limit of saying it is such and such a thing is not apparent, what is called 'beyond mind' also appears to be just that. Since all the phenomena of samsara and nirvana are none other than this awareness, all the qualities are completely perfected in this mind without exception, so is it beyond mind? The Great Perfection practitioners say, 'It is primordially perfect from the beginning,' and that is also just this. Even so, the characteristics of each phenomenon are not mixed up; in nirvana, the wisdom of knowing all aspects, and the various appearances that appear to each sentient being, these characteristics are not mixed up, but are clearly and distinctly present separately. All meditators meditate by focusing the mind on one object and say that the nature of reality is emptiness, saying that many distinctions are not needed. Although they say they are meditating on emptiness, they are actually meditating on equanimity, equality, and the nature of reality. This is because they have not realized emptiness and do not know how to meditate. They think that emptiness is dependent arising, the unceasing nature of their own mind. Now, this abiding awareness is inseparable from the awareness of meditation, and by cultivating the innate awareness of the meditator without distraction, knowing that it is the Great Seal, the mind is the Great Seal, and one experiences the Great Seal. If the meaning of realization does not appear, realizing outwardly will result in outward Buddhahood, and realizing inwardly will result in inward Buddhahood, which is of no benefit. If afflictions, conceptual thoughts, and grasping and clinging appear as before, as in the time before realization, then even if one has realized, it is of no benefit. The mind of all sentient beings has existed as the Dharmakaya from beginningless time, but because it does not appear as the Dharmakaya, it appears as samsara. Therefore, it is very important to grasp the innate mind. 'Innate' refers to this awareness that is free from exaggeration and denigration. For things that are said to 'exist,' since it is not established that it is such and such a thing, it does not appear as exaggeration. For things that are said to 'not exist,' since it is constantly appearing, it does not appear as denigration. By closely cultivating this innate awareness that is free from exaggeration and denigration, for all the phenomena of appearances and sounds, there is no saying that this should be abandoned and this should be taken, but everything appears as meditation. As it says in the Dohas: When the innate mind is cultivated, At that time, the guru's instructions enter the heart.