Tibetan
་གྱིས། །དཀའ་ཐུབ་ཕྱི་ཤོལ་འདོད་པའི་བདུད། །ལྟེབ་བསྐྱང་མེད་པར་ཉམས་སུ་ལོང་། །ཉམས་མྱོང་བསྒོམ་ལ་ཆགས་པའི་བདུད། །སེམས་ཉིད་གང་ལའང་རྟེན་མེད་བཞག །ལེ་ལོ་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླང་། །རང་ཉིད་བྱིན་རླབས་ངོ་བོ་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཞུགས་པས་བྱིན་རླབས་བདུད། །དོན་དམ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བསྒྲུབ། །ཡིད་མ་ཆེས་པ་བླ་མའི་བདུད། །མོས་གུས་དྲག་པོས་གསོལ་བ་གདབ། །དད་པ་ཡར་གྲུས་ཆོས་ཀྱི་བདུད། །སྡུག་བསྔལ་བྱེད་ལ་ལྕགས་ཀྱི་བྲབ། །འདུས་བྱས་ཐ་མར་ཤོར་བས་དགེ་སྦྱོར་བདུད། །སྐྱོ་བས་ཉམས་ལེན་སྲང་དུ་གཞུག །སྤྱིན་པ་ཆུད་ཟོས་སེར་སྣའི་བདུད། །འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་རེ་བ། །དམིགས་པ་མེད་པ་རྒྱ་ཡིས་ཐོབ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཆུད་ཟོས་ཚུལ་འཆོས་བདུད། །སྒྱུ་མེད་རང་སེམས་དག་པར་བསྲུང་། །བཟོད་པ་ཆུད་ཟོས་ཁོང་ཁྲོའི་བདུད། །གཟའ་གཏད་མེད་པར་དོན་ལ་ཁོལ། །བརྩོན་འགྲུས་ཆུད་ཟོས་ལོངས་སྤྱོད་བདུད། །མི་རྟག་འཆི་བསམ་ཆོས་ཉིད་སྒོམ། །བསམ་གཏན་ཆུད་ཟོས་གཡེངས་པའི་བདུད། ཡེངས་མེད་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དུ་ཀློད། ཁེས་རབ་ཆུད་ཟོས་རང་ངོ་མ་ཤེས་བདུད། །སེམས་ཉིད་རིག་259༄༅། །པ་ཆོས་སྐུར་རྟོགས། །ཚེ་གཅིག་སྐྱེས་པའི་ལུས་དི་ལ་། མདོ་དོན་ཆོས་ལ་དྲིལ་བར་བྱ། །པདྨ་རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། བདུད་ངོས་བཟུང་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།ཡང་ཞུས་པ། །བདུད་དང་འབྲེལ་པ་ཇི་ཙམ་ན་ཆོད། །ཅེས་ཞུས་པས། །གསུང་གི་བདག་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། །ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སེམས་དང་བག་ཆགས་མ་བྲལ་བར། །འཁོར་འདས་དབྱེ་ཡི་མི་ཕྱེད་པས། །སེམས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་རྟོགས་པར་བྱ། །འཁོར་བ་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་དུ། །མ་རྟོགས་པར་དུ་མི་གོ་བས། །འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས། །གཉིས་སྣང་རྟོག་པ་མ་གྲོལ་བར། །བདག་གཞན་གཟུང་འཛིན་མི་འཛད་པ། །གཉིས་སྣང་རང་གསལ་གྲོལ་དུ་གཞུག །ཚོགས་དྲུག་རང་གྲོལ་མ་ཤེས་པར། །སེམས་ཛིན་བསྒོམ་པས་མི་ཆོད་པས། །སྣང་སྟོང་ངང་དུ་གྲོལ་དུ་ཞུག །འཁོར་བ་སྐྱོ་བ་མ་སྐྱེས་པར། །མི་ཆོས་སྣང་བ་མི་སྤོངས་པས། །འདུས་བྱས་རྒྱུ་འབྲས་དོན་ལ་བརྟག །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མ་མཐོང་བར། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་མི་འབྲལ་བས། །ཆོས་ཉིད་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་སྦྱངས། །རང་ཉིད་གཅིག་ཏུ་མ་ཤེས་པར། །འཁོར་འདས་བློ་ཡིས་མི་འཕྲེང་བས། །དོན་མེད་ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ། །ཐམསཅད་དོན་མེད་མ་ཤེས་པར། ཁེང་གྲགས་དགོས་མེད་མི་ཤེས་པས། །ཀུན་ཀྱང་འབྲེལ་མེད་བློ་ཐག་བཅད། །ཆོས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་བློ་ལས་འ
Chinese
行持。 欲求延缓苦行的魔， 不加遮掩地修持。 贪执禅修体验的魔， 将心性置于无所依。 不懈怠地受持。 对于自身加持的体性， 因怀疑而生的加持魔， 无疑地成就究竟。 不信任的上师魔， 以猛烈的虔诚祈祷。 因信心增长的佛法魔， 以铁锤击打痛苦。 因有为法最终消逝的善行魔， 因厌倦而将修行置于一旁。 浪费布施的吝啬魔， 期望获得果报受用。 无有对境，以广大获得。 浪费戒律的伪善魔， 无欺地守护自心清净。 浪费忍辱的嗔恨魔， 无有执着地用于正事。 浪费精进的享乐魔， 修习无常死亡的法性。 浪费禅定的散乱魔， 无散乱地置于法性虚空。 浪费智慧的不识自性魔， 了悟心性为法身。 一生所生的身体， 将要义融入佛法。 来自莲花盛开续， 辨识魔的章节，第四品。 又问： 与魔的关联到什么程度才能断绝？ 如此请问。 语自在者开示： 修行的瑜伽士， 在心与习气未分离前， 轮回与涅槃无法区分， 因此，了悟心性本空。 轮回的法性若未证悟为无生， 则无法理解， 因此，了悟轮回无自性。 二取分别念若未解脱， 则我他能取所取不会止息， 将二取置于自明解脱。 若未了知六识自解脱， 以心执禅修无法断绝， 因此，置于显空之中解脱。 若未生起对轮回的厌离， 则无法舍弃世间法， 因此，于有为因果上思维。 若未见法性真谛， 则无法脱离世间八法， 因此，于法性之义一心修习。 若未了知自身为一， 则轮回涅槃无法以心衡量， 因此，修习无义明点为一。 若未了知一切皆无意义， 则无法知晓虚名浮夸无用， 因此，断绝一切关联。
English
Practice. The demon who desires to delay asceticism, Practice without concealment. The demon attached to meditating on experience, Leave the mind without any support. Practice without laziness. In the essence of one's own blessing, The blessing demon that enters with doubt, Accomplish the ultimate without doubt. The lama demon who does not believe, Pray with strong devotion. The dharma demon of increasing faith, Strike suffering with an iron hammer. The virtuous demon who loses the compounded at the end, Put practice on hold due to weariness. The miserly demon who wastes generosity, Hoping to obtain the fruit of enjoyment. Obtain vastness without aim. The hypocritical demon who wastes morality, Protect your own mind purely without deception. The angry demon who wastes patience, Use it for the purpose without attachment. The enjoyment demon who wastes diligence, Meditate on the impermanence of death as the nature of reality. The distracting demon who wastes meditation, Let it go into the space of the unwavering nature of reality. The demon who wastes intelligence and does not know his own face, Realize that the mind itself is the Dharmakaya. The body born in one lifetime, Integrate the essence of the sutras into the Dharma. From the Tantra of the Blooming Lotus, The fourth chapter, identifying demons. Again asked: How much connection with demons must be severed? When asked, The Lord of Speech replied: The yogi who practices, Before the mind and habitual patterns are separated, Since samsara and nirvana cannot be distinguished, Therefore, realize that the mind itself is empty. If the nature of samsara is not realized as unborn, Then it cannot be understood, Therefore, realize that samsara has no self-nature. If dualistic thoughts are not liberated, Then the grasping of self and other will not cease, Place dualistic appearances in self-luminous liberation. If the self-liberation of the six aggregates is not known, Then it cannot be severed by meditating with mind-grasping, Therefore, enter into liberation in the state of appearance and emptiness. If weariness of samsara is not born, Then worldly phenomena will not be abandoned, Therefore, contemplate the meaning of compounded cause and effect. If the truth of the nature of reality is not seen, Then the eight worldly dharmas will not be separated, Therefore, practice single-pointedly on the meaning of the nature of reality. If one does not know oneself as one, Then samsara and nirvana cannot be measured by the mind, Therefore, meditate on the meaningless bindu as one. If one does not know that everything is meaningless, Then one will not know that empty fame and boasting are useless, Therefore, cut off all connections.
Tibetan
དས། །མིང་ཚིག་དོན་ལ་261༄༅། །པས། །གསུང་གི་བདག་པོས་ཡང་གསུངས་པ། གསལ་བས་བཏང་སྙོམས་མ་རིག་དག །མ་རྟོག་བློ་ཡི་ཞབྲུལ་པ་ཆད། བདེ་བས་སེམས་ཀྱི་ཟུག་རྔུ་ཞི། །གསལ་དང་མི་རྟོག་བདེ་བ་གསུམ། །ཆོས་ཉིད་ཡང་དོན་ཅིག་རིག །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་མཐོང་། །གསལ་བའི་མཐར་ཐུག་སྤྲོས་པ་མེད། །སེམས་ཉིད་རྣམ་རྟོག་མཐའ་དང་བྲལ། །མི་རྟག་མཐར་ཐུག་གཟུང་འཛིན་མེད། །སེམས་ལ་དྲན་བྱེད་ཟུག་རྔུ་མེད། །བདེ་བའི་མཐར་ཐུག་རེ་དོགས་བྲལ། །གསལ་བས་ཆད་པ་མ་གོལ་བ། །མི་རྟོག་རྟག་པར་མ་གོལ་བ། །བདེ་བས་གཉིས་འཛིན་མ་གོལ་བས། །དབྱེ་བ་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བ་མེད། །དེ་མ་རྟོགས་པའི་གོལ་བ་ནི། །གསལ་ལ་ཞེན་པས་གཟུགས་ཁམས་གོལ། །མི་རྟོག་ཞེན་པས་གཟུགས་མེད་གོལ། །བདེ་ལ་ཞེན་ན་འདོད་ཁམས་གོལ། །དབྱེར་མེད་པ་ལ་ཞེན་གྱུར་ན། །བསམ་གཏན་ལྷ་རུ་ཤུགས་ཀྱིས་གོལ། །གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ན། །མ་ཆགས་མ་ཞེན་སྤྲུལ་སྐུ་ཐོབ། །མི་རྟོག་ཉམས་སུ་མྱོང་གྱུར་ན། །ཆགས་ཞེན་མེད་པས་ཆོས་སྐུ་ཐོབ། །བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་གྱུར་ནས། །ཞེན་ཆགས་མེད་པས་ལོང་སྐུ་ཐོབ། །ཀུན་ལ་མི་རྟོག་རང་ངོ་ཤེས། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ཐོབ། །གང་ལ་ཞེན་ཆགས་གཡོས་མེད་པས། །མི་འགྱུར་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཡང་ཐོབ། །པདྨ་རྒྱས་པའི་རྒྱུ་ད་ལས། རྟོགས་ལུགས་གོལ་བ་གསལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།ཡང་262དབང་མོ་ལ་སོགས་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པ། ཀྱེ་སངས་རྒྱས་གསུང་གི་བདག །ཕྱི་ནང་རིག་པའི་ངོ་སྤྲོད་ཇི་ལྟར་ལགས། །ཞེས་ཞུས་པས། །གསུང་གི་བདག་པོས་ཡང་གསུངས་སོ། །ཕྱི་ནང་ཡུལ་ལ་ངོ་སྤྲོད་པ། །ཡེ་ནས་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་ལ། །མ་བཅོས་མི་བསླད་མ་བྱས་པར། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱ། །འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་གསལ་དུས་སུ། །ཚད་མེད་བཞི་ལས་བསྐྱེད་པའི་ལྷ། །བྱམས་པ་ཝ་ཏི་ཀུན་ལ་དད། །རྙིང་རྗེ་འཇའ་མ་ལི་ཡིས་རྩེ། །འབུ་ཁང་དགའ་བས་དོན་བྱས་པ། །བཏང་སྙོམས་ལོ་གི་ཤྭ་ར་སྐྱོང་། །རང་བྱུང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བཞི། །དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མེད་པས། །བར་དུ་གནས་པའི་རྟེན་མེད་པས། །ཐ་མ་རྐྱེན་གྱིས་འཇིག་པ་མེད། །ལྟ་སྒོམ་བྱེད་པའི་མཁན་པོ་ལྟ། །རང་གི་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ལྷ། །ལྷ་དེ་རང་གིས་སེམས་སུ་འདུག །སེམས་ལས་གང་དུ་འང་མ་གྲུབ་པས། །སྟོང་པ་སྤྲོས་བྲལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །རིག་ཅིང་གསལ་ལ་ངོས་གཟུང་མེད། །ངོ་བོ་སྟོང་ལ་རང་བཞིན་གསལ། །རྒྱ་མ་ཆད་དེ་མཐར་མ་རེད། །དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བརྟག་ཏུ་མེད
Chinese
དས། །在名、词、义方面261༄༅། །པས། 语自在又说：明澈使舍弃无明，无念断除心的错乱，安乐平息心的痛苦。明澈、无念、安乐这三者，是法性，也是一个意义。见到心的体性空明，明澈的究竟是无戏论，心性远离分别和边际，无念的究竟是没有能取所取，心中没有回忆的痛苦，安乐的究竟是远离希冀和疑虑。明澈不会堕入断灭，无念不会堕入常恒，安乐不会堕入二取，因此不会堕入分别的歧途。没有证悟这些的过失是：执着于明澈会堕入色界，执着于无念会堕入无色界，执着于安乐会堕入欲界，如果执着于无分别，就会不由自主地堕入禅定天。在明澈中体验，不贪恋不执着，获得化身。如果体验无念，没有贪恋执着，获得法身。如果体验安乐，没有执着贪恋，获得报身。对一切了知无念的自性，也能获得自性身。对什么都没有执着贪恋，也能获得不坏金刚身。从莲花开放的原因中，证悟方式的过失，是明澈的章节，即第七品。又262，自在母等眷属请问：唉！佛语自在，内外明觉的认识是怎样的？这样请问后，语自在又说：内外对境的认识，对于本来清净的刹土，不改造、不掺杂、不造作，要证悟它是任运自成的。在利益众生、明澈的时候，从四无量心中生起的本尊，慈爱瓦地，对一切都虔诚；悲悯嘉玛丽嬉戏；布康以欢喜成办利益；舍弃由洛给夏瓦拉守护。自生大悲四者，最初没有生起的原因，中间没有安住的所依，最后不会因缘而坏灭。如同观修的堪布，是自己以心所造的本尊，本尊安住在自己的心中，因为不是从心中之外成就的，所以是空性、无戏论、任运自成。了知且明澈，没有能指，体性是空性，自性是明澈，不会中断，也不会到达尽头，没有形状和颜色可以观察。
English
Da. In terms of name, word, and meaning, 261. Pa. The Lord of Speech again said: Clarity abandons ignorance with equanimity. Non-thought cuts off the aberrations of the mind. Bliss pacifies the pain of the heart. Clarity, non-thought, and bliss, these three, are the nature of reality, also one meaning. Seeing the essence of the mind as empty and clear, the ultimate of clarity is without elaboration. The very nature of mind is free from conceptualization and extremes. The ultimate of non-thought is without grasping and being grasped. There is no pain of recollection in the mind. The ultimate of bliss is free from hope and doubt. Clarity does not fall into annihilation. Non-thought does not fall into permanence. Bliss does not fall into dualistic grasping. Therefore, there is no falling into the path of differentiation. The faults of not realizing these are: attachment to clarity leads to falling into the form realm; attachment to non-thought leads to falling into the formless realm; attachment to bliss leads to falling into the desire realm; if one is attached to non-differentiation, one will involuntarily fall into the meditation heavens. Experiencing clarity, without attachment or clinging, one obtains the Nirmanakaya. If one experiences non-thought, without attachment or clinging, one obtains the Dharmakaya. If one experiences bliss, without attachment or clinging, one obtains the Sambhogakaya. Knowing the self-nature of non-thought in everything, one also obtains the Svabhavikakaya. Because there is no attachment or clinging to anything, one also obtains the immutable Vajrakaya. From the cause of the lotus blooming, the faults of the way of realization, is the chapter on clarity, the seventh. Again, 262, the retinue including Wangmo and others asked: Alas! Buddha, Lord of Speech, what is the recognition of inner and outer awareness? After asking this, the Lord of Speech again said: The recognition of inner and outer objects, for the realm that is pure from the beginning, without alteration, without adulteration, without fabrication, one should realize that it is spontaneously accomplished. When benefiting beings, in the time of clarity, the deities arising from the four immeasurables: Loving-kindness, Wati, is devoted to all; compassion, Jama Li, plays; Bukhang accomplishes benefit with joy; equanimity, Logishvara, protects. The four great self-born compassion, the first has no cause of arising, the middle has no basis of abiding, the last does not perish by conditions. Like the Khenpo who practices view and meditation, the deity made by one's own mind, that deity abides in one's own mind, because it is not accomplished from anything other than the mind, therefore it is emptiness, free from elaboration, spontaneously accomplished. Knowing and clear, there is no designation, the essence is emptiness, the nature is clarity, it is not interrupted, and it does not reach an end, there is no shape or color to be examined.