Tibetan
ང་དུ་བདག་འཛིན་མི་སྐྱེ་ན། །འཕྲང་གི་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །ཕྱི་ནང་ཤེས་པས་མ་བཟུང་ན། །བློ་ཡི་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །ཡང་དག་དོན་ལ་གདེང་རྙེད་ཅིང་། །འཛིན་དང་ཐེ་ཚོམ་མ་སྐྱེས་ན། །མ་རིག་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །རིག་པ་སྟོང་པའི་སྙིང་པོ་ཅན། །སྙིང་པོ་ངོ་ཡིས་ཟིན་པའི་ཚེ། །རྩོལ་བསྒྲུབ་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །རྒྱུད་ཀྱི་བྱ་བ་ཐོང་བའི་ཚེ། །ཞེན་ཆགས་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །གཉེན་པོ་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། །རྐྱེན་གྱི་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། །མ་རྟོགས་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཚེ། །དུམ་བུའི་འཁྲུལ་པ་སོལ་བ་ཡིན། །རྟོགས་པ་རང་དང་མི་འབྲལ་ཚེ། །འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་མ་སྤངས་སོལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། འཁྲུལ་པ་བསལ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །དེ་སྐད་གསོལ་པའི་ཚིག་རྗེས་ལ། །སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་ཡང་གསོལ་པ། །འཁྲུལ་པ་སེལ་ནས་བལྟ་བའི་དོན། །ཉམས་སུ་བླང་དུ་ཡོད་དམ་མེད། །དེ་སྐད་གསོལ་པའི་ཚིག་གསན་ནས། །གསང་བདག་ཆེན་པོས་ལན་བཏབ་པ། །འཁྲུལ་པ་ལོག་ནས་ཡེ་ཤེས་འཆར། །འཁོར་བའི་ཤེས་པ་མ་སོལ་ན། །རང་གི་ཡེ་ཤེས་ངོས་མི་ཟིན། །སྙམ་བྱེད་བློ་དང་ མ་བྲལ་ན། །ངེས་ཤེས་རྒྱུད་ལ་འཆར་མི་བཏུབ། །དེས་ན་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཐབས་གཅེས། །གཞི་རྩ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རང་བཞིན་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། །བྱ་བྲལ་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི། །མ་བསླད་སོ་མའི་ལྟ་བ་ཡིན། །འཁྲུལ་པས་མི་བསྒྲིབ་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྟོགས་པ་གདེང་གི་ལྟ་བ་ཡིན། །མ་ཕྱེ་མ་བཀོལ་མི་གནས་ན། །ཡིན་མིན་མེད་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། །སྤྲོས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཤུགས་གྲོལ་ན། །ཕྱོགས་བྲལ་ཆེན་པོའི་བལྟ་བ་ཡིན། །རྐྱེན་རྟོག་ཁ་རུ་མི་འགྲོ་ན། །བལྟ་བ་གདེང་དུ་སྐྱོལ་བ་ཡིན། །གོང་འོག་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་ན། །ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ལྟ་བ་ཡིན། །བཟང་ངན་བླང་དོར་མི་སྐྱེ་ན། །འཁྲུལ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ནུབ་པ་ཡིན། །སྙམ་བྱེད་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན། །བློ་ཡི་ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན། །སེམས་ལ་ཁུ་འཕྲིགས་མི་ཟ་ན། །གོ་རྟོགས་ནང་ནས་ཤར་བ་ཡིན། །སྣང་བ་ཡུལ་གྱིས་མི་གནོད་ན། །ཕྱི་ཡི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་ཡིན། །བདེན་པའི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་ན། །ནང་གི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་ཡིན། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་ན། །བལྟ་བ་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །དགེ་སྡིག་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན། །བདེ་ཆེན་གནད་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཡིན། །འགྱུར་ལྡོག་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན། །རིག་པ་གནད་ལ་ཕེ
Chinese
若于我处不生执我，即是消除歧途之错乱。若内外不为识所执，即是消除心之错乱。于真正意义上获得确信，若不生执着与怀疑，即是消除无明之错乱。觉性具有空性之精华，当以精华之面目领悟时，即是消除勤作修饰之错乱。当放舍相续之行时，即是消除贪恋执着之错乱。当对治转化为法界时，即是消除因缘之错乱。当智慧转化为法界时，即是消除未悟之错乱。当智慧之流不断绝时，即是消除间断之错乱。当证悟与自性不分离时，一切错乱皆不舍而自解。如是说。出自《宝轮经》。错乱消除之方法品第四。如是请问之后，金刚萨埵又请问：消除错乱后观待之义，是否可付诸实践？听闻如是请问之语后，秘密主大士回答说：错乱返还后智慧生起。若不消除轮回之识，则不能认识自己之智慧。若不离于思量之心，则决定之识不能于相续中生起。因此，消除错乱之方法至关重要。无有根基之智慧，乃是自性清净之见。无有勤作执着之离戏，乃是未受污染之原始见。不为错乱所遮蔽之智慧，乃是证悟确信之见。若不分别取舍而安住，乃是无是无非之见。若戏论之诸法自然解脱，乃是离边广大之见。若因缘分别不入于口，乃是将见解安住于确信。若不见上下之差别，乃是明点唯一之见。若不生善恶取舍，乃是一切错乱分别寂灭。若不生思量之识，乃是从心之法中解脱。若心不为念头所扰，乃是觉悟从内而生。若显现不为对境所害，乃是斩断外在之系缚。若信受真谛之义，乃是斩断内在之系缚。若不生痛苦之感受，乃是见解已达要点。若不生善恶之念，乃是被大乐之要点所掌握。若不生变化之念，乃是觉性已达要
English
If self-grasping does not arise in me, then the delusion of straying onto the wrong path is dispelled. If the outer and inner are not grasped by consciousness, then the delusion of the mind is dispelled. Having gained confidence in the true meaning, if clinging and doubt do not arise, then the delusion of ignorance is dispelled. Awareness has the essence of emptiness. When the essence is grasped by its own face, then the delusion of effort and accomplishment is dispelled. When the activities of the continuum are abandoned, then the delusion of attachment and clinging is dispelled. When the antidote transforms into space, then the delusion of conditions is dispelled. When wisdom transforms into space, then the delusion of non-realization is dispelled. When the stream of wisdom is uninterrupted, then the delusion of fragmentation is dispelled. When realization is inseparable from oneself, then all delusions are dispelled without being abandoned. Thus it is said. From the Tantra of the Precious Wheel. The Fourth Chapter: The Method of Dispelling Delusions. Following the words of that request, Vajrasattva again asked: Is it possible to put into practice the meaning of looking after delusions have been dispelled? Having heard the words of that request, the Great Lord of Secrets replied: When delusions are reversed, wisdom arises. If the consciousness of samsara is not dispelled, then one's own wisdom will not be recognized. If one is not separated from the mind that thinks, then definitive knowledge cannot arise in the continuum. Therefore, the method of reversing delusions is essential. Wisdom without a basis is the view of self-nature purity. The view of uncontrived freshness is the view of freedom from activity and grasping. Wisdom that is not obscured by delusions is the view of realization and confidence. If one does not separate, analyze, or abide, it is the view of neither being nor non-being. If the phenomena of elaboration are spontaneously liberated, it is the view of great freedom from bias. If conditioned thoughts do not go to the mouth, it is to settle the view in confidence. If one does not see the difference between above and below, it is the view of a single bindu. If good and bad, acceptance and rejection do not arise, then all deluded thoughts are extinguished. If the consciousness that thinks does not arise, then one is liberated from the dharmas of the mind. If the mind is not consumed by inner turmoil, then understanding arises from within. If appearances are not harmed by objects, then the outer bonds are severed. If one has faith in the meaning of truth, then the inner bonds are severed. If the feeling of suffering does not arise, then the view has reached the point. If the thought of good and evil does not arise, then one is seized by the point of great bliss. If the thought of change does not arise, then awareness has reached the
Tibetan
བས་པ་ཡིན། །འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན། །གདེང་གི་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཆོས་ལ་མི་རེ་ན། །རང་བྱུང་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །རིག་པའི་རྩལ་རྣམས་རྫོགས་པ་ན། །སྟོབས་ཀྱི་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཕལ་བར་མ་སོང་ན། །རིག་པ་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །རིག་པ་གཟུང་འཛིན་མི་སྐྱེ་ན། །སྟོང་པ་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །རིག་སྟོང་ཐ་དད་མི་སྐྱེ་ན། །གཉིས་མེད་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །གསལ་འགྲིབ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན། །ཡེ་ཤེས་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། འཁྲུལ་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ལྟ་བ་བསྟན་པའི་ལེའུ་ སྟེ་ལྔ་པའོ།། །དེ་སྐད་གསོལ་པའི་ཚིག་རྗེས་ལ། །སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་ཡང་གསོལ་པ། །ལྟ་བ་རྟོགས་ནས་བསྒོམ་པའི་དོན། །ཉམས་སུ་བླང་དུ་ཡོད་དམ་མེད། །དེ་སྐད་གསོལ་པའི་ཚིག་གསན་ནས། །གསང་བདག་ཆེན་པོས་ལན་བཏབ་པ། །ལྟ་སྒོམ་བཀོལ་བ་མེད་པ་ལ། །ལྟ་བཞིན་གནས་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །སྒོམ་བཞིན་འཆར་བ་བལྟ་བ་ཡིན། །བལྟ་རྟོགས་བྱིང་བའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ། །བསྒོམ་གནས་རྒོད་པའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ། །བྱིང་རྒོད་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་བས་ན། །མི་བསྒོམ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན། །མི་གནས་གནས་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །མ་བཙལ་རང་སོའི་བསྒོམ་པ་ཡིན། །མི་ལྷོད་མི་བསྒོམ་མི་རྩོལ་བའོ། །མ་བསྒོམས་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ཅན། །ཆུ་བོ་རྒྱུན་ཏུ་འབབ་པ་བཞིན། །ཆད་ཅིང་འདྲེལ་བའི་སྐབས་དང་བྲལ། །ལྟ་བསྒོམ་ཆ་སྙོམས་བཀོལ་བ་མེད། །སྤྲོ་བསྡུ་བཅོས་བསླད་གསལ་འགྲིབ་མེད། །མ་བཅོས་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ཅན། །རྩོལ་བསྒྲུབ་འགྱུར་བའི་གནས་མ་ཡིན། །མ་བཀོལ་བསྒོམ་པའི་དངོས་ཡིན་ཏེ། །ཇི་བཞིན་མ་བཅོས་རང་བཞིན་གནས། །ལོག་རྒྱུན་གྲོལ་ནས་དོན་རྒྱུན་ཅན། །བསམ་གཏན་རང་གནས་དོན་རྒྱུན་ལྡན། །གཞན་ལ་མི་ལྟོས་རང་བཞིན་གནས། །ཏིང་འཛིན་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་མཆོག །ཏིང་འཛིན་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཆོས། །དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །ཏིང་འཛིན་འབྱུང་འཇུག་མེད་པར་གནས། །ལོག་རྒྱུན་འགགས་ན་དེ་རྒྱུན་གསལ། །ནད་གསོ་དུག་རྣམས་འཇོམས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་མཐུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཏིང་འཛིན་འདི་ལ་གཙོར་གནས་པས། །ཀུན་ནས་གང་དུ་མི་འབྲལ་ཞིང་། །མེད་ནས་གྲོལ་བ་ག་ལ་ཡོད། །ཕྱི་དང་ནང་གི་འཁྲུལ་པ་རྣམས། །གྲོལ་བ་ཉིད་ནི་ཡིན་ཟིན་པས། །དེ་དང་མི་འབྲལ་དོན་ལྡན་ནོ། །འཁྲུལ་པའི་ཞེན་པ་ལས་གྲོལ་ཏེ། །དེ་ཉིད་ངེས་རྙེད་གཞན་ན་མེད། །མི་དམིགས
Chinese
已经到达了。如果错觉的知识不产生，就到达了确信的关键。如果不依赖因缘之法，就到达了自生的关键。如果智慧的才能都圆满，就到达了力量的关键。如果空性没有变成庸俗，就到达了智慧的关键。如果智慧的能取所取不产生，就到达了空性的关键。如果觉性与空性不产生差别，就到达了无二的关键。如果明和暗的知识不产生，就到达了智慧的关键。如是说。在《珍宝轮续》中，从错觉中返回的见解的章节，即第五章。 在那样祈请的言语之后，菩萨金刚又祈请道：领悟见解之后，修行的意义，可以实践吗？那样祈请的言语听闻后，秘密主大士回答说：在没有运用见和修的时候，安住于见即是修行。安住于修行而显现即是见。从见解和领悟的沉没的过失中解脱，从修行安住的掉举的过失中解脱。因为从沉没和掉举的过失中解脱，所以不修是修行的自性。不安住是安住的修行。不寻找是自生的修行。不放松，不修行，不勤作。不修行具有意义的精华。如河流持续流动一样，远离断绝和连接的场合。见和修不运用平衡。没有开展和收缩，没有改造和掺杂，没有明和暗。不改造具有意义的精华。不是勤作、成办和改变的处所。不是运用修行的事物，而是如实不改造安住自性。从错误的延续中解脱而具有意义的延续。禅定安住自性具有意义的延续。不依赖他者安住自性。禅定是持续安住的殊胜。禅定是实践的法。那本身在一切方面，禅定无生无灭地安住。如果错误的延续停止，那延续就明晰。治愈疾病，摧毁毒药，那本身就具有威力。三世诸佛都主要安住于此禅定，从一切处都不分离，没有它怎么会有解脱？内外错觉的那些，解脱本身就已经完成了，不与它分离具有意义。从错觉的执着中解脱，那本身是确定的证悟，在其他地方没有。不缘
English
has been reached. If the knowledge of delusion does not arise, then the key to confidence has been reached. If one does not rely on the laws of cause and effect, then the key to self-origination has been reached. If all the skills of awareness are perfected, then the key to power has been reached. If emptiness does not become mundane, then the key to awareness has been reached. If the grasping and apprehended of awareness do not arise, then the key to emptiness has been reached. If awareness and emptiness do not arise as different, then the key to non-duality has been reached. If the knowledge of clarity and obscurity does not arise, then the key to wisdom has been reached. Thus it was said. From the Tantra of the Precious Wheel, the chapter on showing the view of turning away from delusion, which is the fifth. After that prayer, the Bodhisattva Vajra again prayed: After realizing the view, the meaning of meditation, is it possible to practice or not? After hearing that prayer, the Great Lord of Secrets replied: When there is no application of view and meditation, abiding in the view is meditation. What arises while meditating is the view. Freed from the fault of sinking in view and realization, freed from the fault of excitement in meditation. Because of being freed from the faults of sinking and excitement, not meditating is the nature of meditation. Not abiding is the meditation of abiding. Not seeking is the meditation of self-origination. Not loosening, not meditating, not striving. Not meditating has the essence of meaning. Like a river flowing continuously, it is free from the occasion of interruption and connection. View and meditation are not applied equally. There is no expansion and contraction, no modification and adulteration, no clarity and obscurity. Not modifying has the essence of meaning. It is not a place of striving, accomplishing, and changing. It is not an object of applying meditation, but abiding in the nature of reality as it is without modification. Freed from the continuity of error, it has the continuity of meaning. Contemplation abiding in its own nature has the continuity of meaning. Not relying on others, it abides in its own nature. Samadhi is the supreme of continuous abiding. Samadhi is the Dharma to be practiced. That itself, in all aspects, abides without arising and ceasing in Samadhi. If the continuity of error ceases, then that continuity is clear. Healing diseases and destroying poisons, that itself is endowed with power. All the Buddhas of the three times mainly abide in this Samadhi, and do not separate from it in any way. Without it, how could there be liberation? Those of outer and inner delusions, liberation itself has already been accomplished, and not separating from it is meaningful. Freed from the attachment of delusion, that itself is the definite realization, there is none other. Not focusing