Tibetan
Gpb037.008 ། དྲིས་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བརྗོད་པ།། དངོས་པོ་ཆོས་སྐུའི་རང་འོད་ཡིན།། དངོས་པོ་ལོགས་ན་ཡོད་གྱུར་ན།། རིག་དྲུག་སོ་ལ་ཐ་དད མེད།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྩལ་སྣང་ཡིན།། རང་འོད་སྒྲོ་ལྔའི་ངོ་ལ་སྣང།། སྐྱེ་མེད་ཡེ་ཤེས་རྩལ་ཤར་ལ།། སེམས་ཉིད་དབུགས་ལ་རླངས་སུ་འགྱུས།། ལས་རླུང་རྩལ་སྣང་ཐ་དད་ལ།། ཤ་ཁྲག་ཆོས་སྐུའི་རང་འོད ཡིན།རོ་ལངས་བདེ་བས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའོ།།།། རྫོགས་སོ།།།། མིསསིང texts.thdl.org/catalog/ngb/pt/509/pages Vol. 3799.5 - 110.4 ༄༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙྭ་ན་ཛ་ལ་བྷ་མྱ་ལ་ཨུ་ཧི་བྷ་ཨུ། བོད་སྐད་དུ། ཡེ་ཤེས་བཀོད་པ་རང་འབར་བའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་100ངང་། སྣང་བ་མེད་པའི་ཁྱབ་པ། ཡང་དག་པའི་དབྱིངས་སོ། །འཀྱུར་བ་མེད་པའི་སྐུ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་གདངས། རང་བྱུང་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་སྣང་བ། བདག་མེད་པའི་རིག་པ། ཕྱོགས་མེད་པའི་གསལ་བ། བྱས་པ་མེད་པའི་རང་ཤར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས། །བག་ཆགས་ཕུང་པོར་སྣང་བ་འདི། །ཟག་བཅས་ལུས་ཏེ་སྐྱེ་ཤིང་སྣང་། །དབུགས་ཀྱི་འགྱུ་བ་ཆད་པ་ལ། །སྐྱེ་ཤི་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ལྟ་བ་ཆགས་པ་སྒོམ་པ་འདོད་པའོ། །སྤྱོད་པ་སྡུག་བསྔལ་ངེས་མེད་ཀྱི། །སྐྱེ་འགག་ན་འཆིའི་ཆུ་བོ་ལས། །མི་རྒལ་མི་འདའ་འཇིག་རྟེན་པ། །དངོས་མེད་འཁོར་འ་ས་སྣ་ཚོགས་སྒྲོད། །བག་ཆགས་ལུས་ལ་ངེས་པ་མེད། །མྱ་ངན་འདས་ཞེས་སྤྱོད་པ་ཡང་། །ལྟ་བ་བདག་མེད་སྒོམ་པ་དངོས་མེད་ལ། །དཀར་པོ་སྤྱད་པ་བདག་གཞན་དོན་དུ་སྤྱོད། །སྐྱེ་རྒས་ན་འཆིའི་ཆུ་བོ་བཞི་ལས་ཀྱང་། །རྒལ་ཞིང་འདས་ན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའོ། །ཏིང་འཛིན་ཁྱད་པར་ངེས་པ་མེད། །སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་ཁྱབ་ཆེན་ལ། །ཐ་དད་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་གཉིས། །ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་སྤྲིན་ལྟར་རོ། །འཁོར་བའི་ཆོས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཚེ་འབྱུང་འདྲ། །དངོས་པོར་སྣང་བ་སྟོང་སྟེ་ཆུ་གཟུགས་པར། །གཟུང་འཛིན་ཆོས་ལ་བདག་མེད་ཉི་ཟེར་101༄༅། །འདྲ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའོ། །མ་རྟོགས་རྟག་ཆད་མཐའ་ལ་ཞེན་ན་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པའོ། །མུ་སྟེགས་ཆོས་ལ་ལྟ་ན་གྲངས་མེད་ཀྱང་། །བསྡུ་ན་རྟག་ཆད་དེ་གཉིས་སོ། །རྟག་པར་འདོད་པའི་ལྟ་བ་གྲངས་མེད་ཀྱང་། །བསྡུ་ན་བདག་རྟག་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གྲུབ། །སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་འགྱུར་དོན་བྱེད་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བརྗོད་པ་ཡང་། །རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀློང་ཡངས་འདི། །རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་རེ་གསལ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་རིག་པ་འོད་ཟེར་འཕྲོ། །དེ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གང་ཟག་ཨེ་མ་ཞབྲུལ། །ཅེས་བརྗོད་དོ། །མུ་སྟེགས་ཆད་པའི་ལྟ་བ་གྲངས་མེད་ཀྱང་། །བསྡུས་ན་ཚེ་འདི་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་བློ་བུར་བ། །ལས་ལ་དགེ་སྡིག་མེད་ལ་ཆོས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་མེད། །དཔེར་ན་ལ་ཁར་མེ་ཤི་ཐལ་བ་རླུད་ཁྱེར་བཞིན། །སངས་རྒྱས་འདོད་ན་བསྐལ་བར་ཚོགས་བསགས་དགོས། །བློ་བུར་ཚེ་ལ་བསྐལ་བའི་ཐ་སྙད་མེད། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་བརྫུན་དུ་སྣང་། །དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བརྗོད་པ། །ཚེ་ཉིད་སྔུན་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན། །བུ་ཆུང་མདངས་སྐྱེས་ནུ་མ་འཐུང་བ་དེ། །སྔུན་མ་འསྔོན་དུ་སོང་བའི་བག་ཆགས་ཡིན། །སྔོན་དུས་སོང་གློ་བུར་ཡོངས་གྱུར་ན། །ས་རྡོ་རྣམས་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་རིགས། ཁྲེས་པ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི། །ཁམས་གསུམ་སེམས་102ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཕྱུག་སྟོགས་སྐྱིད་སྡུག་ངེས་མེད་སྤྱོད་པ་ཡིས། །ཕྱི་མ་འབྱུང་བ་ངས་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་སྐྱིད་སྡུག་སྤྱོད་འགྱུར་ན། །ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ཡང་སྐྱིད་སྡུག་ཡོད་པར་ངེས། །ཅི་ཕྱིར་ཞེས་ནི་སྤྱོད་གྱུར་ན། །ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ཡང་བློ་བུར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བརྗོད་པ། །སེམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན། །རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པ་རང་བྱུང་ད་ལྟའི་སངས་རྒྱས་ཡིན། །གཉེན་པོ་མེད་པ་རང་བྱུང་མ་བྱོན་སངས་རྒྱས་ཡིན། །སྔ་ཕྱི་ཐོག་མཐའ་མེད་པས་བརྡལ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་། །འཕོ་འགྱུར་འཇིག་འབྲལ་མེད་པས་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་སྐུ། །བླུན་རྨོངས་སྤྱོད་ལོག་ཁྱེད་ལ་རངས་སངས་ཐབས་ཀྱིས་ཆོས། །ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཡེ་ཤེས་བཀོད་པ་རང་འབར་བ་ལས། ཐ་སྙད་རྩོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་འདིས་གསུངས་སོ། །ཡེ་ནས་སྙིང་པོ་དབྱེར་མེད་ལ། །ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་འདུས། །སྒྲོ་སྐུར་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་སུ་གྲོལ། ཁྲེས་རབ་ཆེ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དུ་འབྱམ། །སྙིང་རྗེ་ཆོས་ཏེ་ཕྱོགས་རིས་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། །གང་ཟག་སེམས་ཉིད་
Chinese
第二章，提问品。然后，普贤菩萨说道：事物是法身（ཆོས་སྐུ།，Dharmakāya）的自光。如果事物存在于外，那么六识就不会有差别。菩提心的力量显现，自光显现在五毒的脸上。无生智慧的力量显现，心性变成呼吸和气息。业风的力量显现各不相同，血肉是法身的自光。以罗浪的喜悦作结。第十二章。结束。米辛 texts.thdl.org/catalog/ngb/pt/509/pages 第3799.5卷 - 110.4页 ༄༅། །印度语：ཙྭ་ན་ཛ་ལ་བྷ་མྱ་ལ་ཨུ་ཧི་བྷ་ཨུ།（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。藏语：智慧庄严自燃。 战胜者吉祥普贤菩萨100啊，无有显现的遍布，是真正的法界。不变的身体，无事物的慈悲，大智慧的声音，自生伟大的延续。无事物的显现，无我的觉知，无偏颇的明亮，无为的自生。世间和出世间，习气显现为蕴，有漏的身体显现为生树。气息的流动停止时，就被称为生和死。被称为世间，是观点执着于禅修的欲望。行为是痛苦无常的，从生老病死的河流中，不超越不过度的是世间。无事物轮回的各种声音，习气在身体上没有确定。被称为寂灭的行为也是，观点是无我，禅修是无事物。行持白色是为自他利益而行持，也能从生老病死的四条河流中，超越和度过就是出世间。禅定的差别没有确定。心的精华，一切的基础，广大的遍布，如果从不同的词语之门来区分就是二。外道，内道佛教徒，一切有为法如无常的云。轮回的法如痛苦的生命之源。显现为事物的空性，如水中的影像。所取能取法上无我如阳光101༄༅། །。如果这样了解和证悟就是内道佛教徒。如果不证悟，执着于常断的边见就是外道。如果观察外道的法，虽然无数，但归纳起来就是常断这二者。
English
Chapter Two, the Questioning Chapter. Then, Samantabhadra said: Things are the self-light of the Dharmakāya (ཆོས་སྐུ།). If things exist outside, then the six consciousnesses will have no difference. The power of Bodhicitta manifests, and the self-light manifests on the face of the five poisons. The power of unborn wisdom manifests, and the nature of mind becomes breath and air. The power of karma wind manifests differently, and flesh and blood are the self-light of the Dharmakāya. Concluding with the joy of Rolaṅ. Chapter Twelve. Finished. Missing texts.thdl.org/catalog/ngb/pt/509/pages Vol. 3799.5 - 110.4 ༄༅། །In Indian language: ཙྭ་ན་ཛ་ལ་བྷ་མྱ་ལ་ཨུ་ཧི་བྷ་ཨུ།（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）. In Tibetan: Wisdom Adornment Self-Burning. Victorious and auspicious Samantabhadra 100, the pervasive absence of manifestation, is the true realm of reality. The unchanging body, the compassion without things, the sound of great wisdom, the great self-born continuity. The manifestation without things, the awareness without self, the clarity without bias, the self-arising without effort. Worldly and transcendental, habitual tendencies appear as aggregates, the contaminated body appears as a tree of birth. When the movement of breath ceases, it is called birth and death. Called worldly, it is the desire of views clinging to meditation. Actions are suffering and uncertain, from the river of birth, aging, sickness, and death, those who do not cross or pass over are worldly. The various sounds of the unreal cycle, habitual tendencies are not fixed on the body. The action called Nirvana is also, the view is selflessness, meditation is without things. Practicing white is practicing for the benefit of oneself and others, and also from the four rivers of birth, aging, sickness, and death, crossing and passing over is transcendental. The difference of Samadhi is not fixed. The essence of mind, the basis of everything, the vast pervasiveness, if distinguished from the gate of different words, there are two. Outsiders, insiders, Buddhists, all conditioned phenomena are like impermanent clouds. The Dharma of Samsara is like the source of painful life. The emptiness that appears as things is like an image in water. The selflessness on the object and subject is like sunlight 101༄༅། །. If one understands and realizes in this way, one is an inner Buddhist. If one does not realize and clings to the extremes of permanence and annihilation, one is an outsider. If one observes the Dharma of outsiders, although countless, they can be summarized as these two: permanence and annihilation.
Chinese
無數執著於常的觀點，歸納起來就是我恆常，成為事物的屬性。在第二個剎那也不會改變，具有作用的自性。對此，金剛薩埵也說道：覺性菩提心自性的廣闊虛空，是無因無緣的智慧光明。沒有事物本質的覺性，光芒四射。對此，如果有人執著於我，真是可悲可嘆！如是說。無數斷滅論者的觀點，歸納起來就是此生沒有前世後世，是突然產生的。業沒有善惡，法沒有因果。例如，像風吹走拉卡（Lha-kha）燃燒殆盡的灰燼一樣。如果想要成佛，必須在劫中積累資糧。對於突然產生的生命來說，沒有劫的概念。因此，佛法顯得虛假。對此，金剛薩埵說：生命本身就是先前的論證。小孩子面色紅潤地吮吸乳汁，這是先前已經存在的習氣。如果先前已經消失，突然完全轉變，那麼泥土石頭等也應該產生覺知。證明後世會產生的論證是：三界所有有情眾生，通過不確定的享樂苦樂，證明了後世會產生。如果沒有後世，苦樂可以隨意享用，那麼天空中的雲彩也一定會有苦樂。為什麼呢？因為如果可以隨意享用，那麼天空中的雲彩也是突然產生的。然後普賢菩薩說：因為心沒有事物，所以是過去的佛。沒有因緣，是自生的現在佛。沒有對治，是自生的未來佛。沒有先後始終，所以遍布法性虛空。沒有轉變毀壞分離，所以是三世佛身。愚笨無知行為顛倒的你們，用令人滿意的方式來開導。如是說。從自燃的智慧莊嚴中，產生了辯論名相的章節，這是第一章。然後，如來宣說了這個斷除一切法增益損減之法。本來心髓無有分別，一切乘都歸於二。一切增益和誹謗都在智慧界中解脫。極其廣大，遍布法性虛空。慈悲是法，沒有偏袒。如果這樣了解和證悟，就是大乘。眾生的心性。
English
Countless views that cling to permanence, when summarized, become the self as permanent, established as the nature of things. It does not change in the second instant, possessing the nature of being functional. To this, Vajrasattva also said: This vast expanse of awareness, the very nature of bodhichitta, is a clear light of wisdom, without cause or condition. Awareness without substance, radiating light. To this, if someone clings to a self, alas, how pitiful! Thus it is said. Countless views of nihilistic extremists, when summarized, are that this life has no past or future, it is sudden. There is no good or bad in karma, and no cause and effect in dharma. For example, like the wind carrying away the ashes of a burnt Lha-kha. If you want to become a Buddha, you must accumulate merit for eons. For a sudden life, there is no concept of eons. Therefore, the Buddha's teachings appear false. To this, Vajrasattva said: Life itself is the proof of what came before. A young child, with a rosy complexion, sucking milk, is the habit that existed before. If the past has disappeared and suddenly completely transformed, then awareness should arise in earth, stones, and so on. The proof that the future will arise is: All sentient beings in the three realms, through the uncertain experience of pleasure and pain, prove that the future will arise. If there is no future, and pleasure and pain can be experienced at will, then the clouds in the sky must also have pleasure and pain. Why? Because if it can be experienced at will, then the clouds in the sky also arise suddenly. Then Samantabhadra said: Because the mind has no substance, it is the Buddha of the past. Without cause or condition, it is the self-born Buddha of the present. Without antidote, it is the self-born Buddha of the future. Without beginning or end, it pervades the dharmadhatu. Without change, destruction, or separation, it is the Buddha's body of the three times. Foolish, ignorant, and behaving perversely, you are satisfied with the Dharma as a means of enlightenment. Thus it is said. From the self-igniting splendor of wisdom, arises the chapter on debating terms, this is the first chapter. Then, the Tathagata spoke this Dharma that cuts through all exaggerations and diminutions of all dharmas. From the beginning, the essence is inseparable, all vehicles are gathered into two. All exaggerations and slanders are liberated in the realm of wisdom. Extremely vast, pervading the dharmadhatu. Compassion is the Dharma, without partiality. If you understand and realize this, it is the Great Vehicle. The very nature of beings' minds.