Tibetan
བྲན། ཉེ་ཚོངས་ཀྱི་འཕེལ་སྐྱེད། བཟའ་ཚང་གི་མགོ་འཛིན། ཉེ་འབྲེལ་གྱི་མཐུན་འཇུག །སྡེ་དཔོན་གྱི་ངོ་འཛིན་ཁོ་ནས་དུས་འདའ་ཞིང༌། རང་གིས་རང་བརླག་རང་གིས་རང་ཕུང༌། རང་ལ་བདེ་དུས་དང་དལ་ཁོམས་སྔ་དྲོ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ཞིག་རང་གིས་ཁུར་དུ་བླང་བ་དེ་དག་ལོངས་སྤྱོད་ཅུང་ཟད་རེ་འབྱོར་པའམ་མ་འབྱོར་བ་གང་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་དེའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་ད་ང་ལ་ཅི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དད་འདུན་དང་བཀུར་བཟོས་ནི་མེད། དཀོར་དང་དད་ཟས་ནི་མ་ཟོས། ངས་ཅི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་ཁ་ཆུང་སྙམ་ནས། ཁྱིམ་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་དུ་བླང་མི་དགེ་བ་སྣ་གཅིག་ལའང་མི་འཛེམས་པར་ཁྱིམ་པ་གཞན་ལས་ཀྱང་ལོད་པ་ཁྲེལ་མེད་ལིང་ལ་ཤོར་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐལ་བ་ཆད་པ། ངན་སོང་གི་གཏིང་རྡོ་བྱེད་པ་འདི་ཕྱི་གཉིས་ཀར་སྡུག་པ། སྡུག་དང་སྐྱིད་དུ་ནོར་བ་དེ་འབྱུང༌། ཕྱི་མ་དེས་ལྟར་སྣང་ཆོས་པ་ལྟར་བཅོས་རང་གིས་རང་བཙོན་དུ་བཟུང༌། སེམས་ཡན་པར་བཏང་ནས་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་ཚུལ་འཆོས་བྱེད། འཁྲུལ་བ་རང་རྒྱུད་དུ་བཞག་ནས་ལུས་ངག་གི་དགེ་སྦྱོར་ལ་བཙོན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་སྤངས་ནས་ནོར་ལྷ་དང་གཞི་བདག་སྒྲུབ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྤངས་ནས་རང་ འདོད་གཙོ་བོར་འཛིན། །འཁྲུལ་རྟོག་ཕྱོགས་མེད་དུ་བཏང་ནས་སྒོ་དྲུང་དུ་མཚམས་ཐོ་བརྩེགས། རང་རྒྱུད་ལ་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་མེད་པར་ལོ་མཚམས་དང་ཟླ་མཚམས་ཀྱི་ཁ་གྲངས་འདྲེན། །ཟས་ཁམ་གཅིག་ཙམ་ལའང་གཏོང་སེམས་མེད་པར་ཤ་ཁྱེར་ཁྲག་ཁྱེར་གྱི་ལུས་སྦྱིན་གཏོང༌། ཏིང་ཤག་སིལ་སིལ་དང་རྔ་ཆུར་ཏིང་ཏིང་ལ་སྐྱབས་བཅོལ། ཟ་ཆོག་རྙེད་རྩོལ་སྒྲུབ་པའི་དཔེ་ཆ་དང་མཆོད་ཆས་སྒྲུབ་བཞིན་འཚམས་བྱེད་པ་སྐད་ཟེར། མིའི་མཐོང་སར་བླ་མའམ་དགེ་སློང་མ་རེད་ཀྱིས་དོགས་ནས་ཚུལ་འཆོས་བྱེད། རང་ཁྱིམ་ལྐོག་ཏུ་རྣམ་གཡེངས་དང་ལས་ཀས་དུས་འདའ། ལྷ་བསྙེན་ལམ་དུ་འདྲེན། འཕྲེང་བ་ཚོགས་སུ་བགྲང༌། དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་དམ་ཆོས་ཁོ་ན་བྱེད། དེ་འདྲ་དེ་ལོ་ཤས་སོང་ནས་བླ་མ་དགེ་རྒན་གྱི་གྲལ་དུ་ཚུད། དད་ཟས་གཤིན་དཀོར་ཆར་པ་ལྟར་འབབ། ཞིམ་ཟས་དང་མངར་ཆུ། བཀུར་སྟི་དང་ཞེ་ས། ཡོན་བདག་གི་དད་འདུན། གྲ་ཚང་གི་བཀུར་བཟོས་སོགས་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ལ་མི་བརྟགས་པར་དོན་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་ཞིག་ལང༌། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱོན་ཀྱང་དད་པ་དང་གུས་པ་མེད། མཆེད་གྲོགས་ལ་སྐྱོན་རྟོགས་བྱེད། ཡོན་བདག་ལ་མགུ་འཁང་མང༌། རང་ཟས་ཀྱིས་མི་ཚིམ། །རང་ཁྱིམ་དུ་མི་ཟུང༌། མི་དགོས་དགུ་དགོས་པ།
Chinese
奴仆，只以发展近亲贸易，主持家政，调和亲戚关系，充当地方首脑为务而虚度光阴。自己毁灭自己，自己毁坏自己。自己肩负着连片刻安乐和闲暇都没有的重担，无论是否获得些许享受，都会这样想：无论我怎么做，也不会得到别人的信仰和尊重，也不会消耗供养和信物。心想无论我怎么做，别人也不会说我坏话。于是承担所有在家人的事务，对任何不善行都不回避，比其他在家人更加贪婪无耻，丧失了修法的机会，成为了堕入恶道的垫脚石，今生来世都痛苦，错把痛苦当快乐。后来，表面上装作修行人，自己把自己囚禁起来，放纵思绪，用行为来伪装。把错觉留在自相续中，却禁锢身语的善行。舍弃智慧之神，转而供奉财神和地神。抛弃慈爱和悲悯，把自我欲望放在首位。任由错觉妄念肆意蔓延，在门前堆砌禁闭的标志。自己的相续中没有丝毫经教证悟的功德，却数着闭关的年数和月数。即使是一口食物，也不愿施舍，却布施带着血肉的身体。依靠叮当响的磬和咚咚作响的鼓声。一边念诵着可以吃喝、努力获取的经文，一边准备着供品，还自称是在闭关。在别人面前，害怕被认为是喇嘛或比丘尼，所以伪装自己。在自己家里，暗地里被散乱和工作所消磨。把迎请神灵当成修行之路，把念珠当成聚会。所有的善行都只做表面功夫。这样过了几年，就混入了喇嘛和教师的行列。信物和亡财像雨点般落下。面对美味佳肴和甜饮，恭敬和尊重，以及施主们的信仰，僧团的尊敬等等，不反观自心，升起毫无意义的傲慢。即使圆满的佛陀降临，也没有信仰和恭敬。挑剔道友的过失， 对施主诸多不满。自己的食物无法满足，不能安住在自己的家中，不需要的却要百般需求。
English
A servant, only passing time by developing trade with relatives, managing household affairs, harmonizing relationships with relatives, and acting as a local leader. Destroying oneself, ruining oneself. Taking on burdens that leave no time for comfort or leisure, even for a single morning. Whether or not one gains some enjoyment, one thinks, "No matter what I do, I won't receive others' faith and respect, nor will I consume offerings and alms. No matter what I do, people won't speak ill of me." Thus, one undertakes all the affairs of a householder, not refraining from any unwholesome deed, becoming more greedy and shameless than other householders, losing the opportunity for Dharma practice, and becoming a stepping stone to falling into the lower realms. This is suffering in both this life and the next, mistaking suffering for happiness. Later, one pretends to be a practitioner, imprisoning oneself, letting the mind wander, and feigning conduct. Leaving delusion in one's own mindstream, one imprisons the virtuous actions of body and speech. Abandoning the deity of wisdom, one turns to worshiping wealth deities and local deities. Abandoning loving-kindness and compassion, one prioritizes one's own desires. Letting delusion and thoughts run rampant, one piles up signs of seclusion at the door. Without a single quality of scriptural understanding or realization in one's own mindstream, one counts the years and months of retreat. Not even willing to give away a single morsel of food, one gives away a body of flesh and blood. Relying on the tinkling of cymbals and the thumping of drums. While reciting scriptures for eating, drinking, and striving for gain, and preparing offerings, one claims to be in retreat. In front of others, one pretends, fearing to be seen as a lama or a nun. In one's own home, one secretly spends time distracted and working. One leads the invocation of deities onto the path, and counts prayer beads as a gathering. All virtuous deeds are done only superficially. After a few years of this, one joins the ranks of lamas and teachers. Offerings and mortuary goods fall like rain. Faced with delicious food and sweet drinks, respect and reverence, and the faith of patrons, the respect of the monastic community, etc., without examining one's own mind, one arises with meaningless pride. Even if the fully enlightened Buddha were to appear, one would have no faith or respect. One finds fault with Dharma friends, and has many complaints about patrons. One is not satisfied with one's own food, cannot stay in one's own home, and demands what is not needed.
Tibetan
འདོད་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་རྭ་ལྟར་གཟེངས། ཆགས་སྡང་མེ་ལྟར་འབར། ངོ་བསྲུང་དང་མཐུན་འཇུག་མང༌། ཁྱིམ་པ་དང་ཡོན་བདག་གི་སེམས་བསྲུང༌། གྲྭ་བ་གྲོང་མཆེད་ཀྱི་སྙིང་བསྲེག །རྒྱུ་འབྲས་ཡལ་བར་བོར། །ད་ངས་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆོག་སྙམ་ནས་གཉིད་དང་བག་མེད། ཐོ་ཅོ་དང་རྩིང་སྤྱོད། ཟོག་དང་ཚུལ་འཆོས་ཀྱིས་དུས་འདའ་བ། རྒྱལ་འགོང་དང་འབྱུང་པོས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ། རང་གི་ལྷར་མཐོང་བ། དོན་དུ་འདྲེར་གྱུར་པ། བསྟན་པའི་ལམ་དང་འགལ་བ། ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་འཛོལ་བ། ཤི་མ་ཐག་ཏུ་ཉི་ཚེ་བའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་དེ་འབྱུང༌། ལམ་ངན་པ་དེ་གཉིས་ཀའི་རྩ་བ་ཚེ་འདི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་བསྡམ་བྱ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདིར་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལམ་ངན་པ་དེ་གཉིས་ལ་འདུས་པས་དེ་གཉིས་སྤངས་བྱ་ཡིན། གཉིས་པ་སྡོམ་བྱེད་ནི། མཐོ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད། དམའ་ན་རཀ་དམྱལ་བ་ཡན་ཆད། ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཡོ་ལང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར། མེའི་འོབས་ ལྟ་བུ། སྲིན་མོའི་གླིང་ལྟ་བུ། སྤུ་གྲིའི་སོ་ལྟ་བུ། མི་གཙང་བའི་ཁང་པ་ལྟ་བུ་བདེ་བའི་གོ་སྐབས་སྤུ་རྩེ་ཙམ་ཡང་མེད་པ། འབད་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ། གང་ལའང་སྙིང་པོ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་མི་འདུག་པས་འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅི་བྱ། ད་རེས་དལ་འབྱོར་གྱི་མི་ལུས་ཐོབ། མཚན་ལྡན་གྱི་བླ་མ་མཇལ། དམ་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་པའི་སྐབས་འདིར་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་འདི་ནས་ཐར་ཐབས་ཤིག་ཅི་ནས་ཀྱང་བྱེད་དགོས་སྙམ་པའི་བློ་གཏིང་ནས་སྐྱེས་པ་ཞིག་ཡོད་ན་འདི་ཁོ་ན་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་ཡིན། འདུལ་བ་ལུང་སྡེ་བཞི། ཁྲིམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དང་སྡེ་སྣོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་འདི་གཅིག་པུ་ལ་འདུས། འདི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྨིས་རྡོ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ། ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་མ་ཡིན་པས་ཚེ་འདི་བློས་གཏོང་ནུས་པའི་ངེས་འབྱུང་གཤའ་མ་ཞིག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཐར་པའི་ལམ་གྱི་སྣེ་མོ་ཟིན་པ་ཡིན་པས་འདི་རྒྱུད་ལ་ཅི་སྐྱེ་བྱ་ཞིང༌། མ་སྐྱེས་ན་སྤྱིར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྱེ་བྲག་རང་གཞན་གྱི་བྱ་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟགས་ནས་བརྩོན་འགྲུས་དྲག་པོ་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མར་དགེ་བ་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་སྐབས་སོ། །གཉིས་པ་ནང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཞན་ཕན་ཡིན། ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལའང་བསྡམ་བྱ་དང་སྡོམ་བྱེད་གཉིས། དང་པོ་བསྡམ་བྱ་ནི། རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན། །དེ་ཡང་རང་བདེ་འདོད་སྐྱིད་འདོད་སྙན་འདོད་སོགས་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པ་སྔར་དང་འདྲ། ངེས་ལེགས་ཐར་པའི་འབྲས་བུའང་རང་གཅིག་པུའི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སྙམ་པ་ཞིག་མེད་ན་ཐེག་དམན་དུ་གོལ་བས་གོང་མ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡིན། དེ་ལ་རང་བདེ་འདོད་རྩ་བ་ནས་ཟད་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱང༌། དེ་ས་དང་པོ་ནས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པར་མི་འོང་བས་ད་ལྟ་བློ་རིམ་གྱིས་སྦྱང་དགོས།། །། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་གནད་བསྡུས།
Chinese
贪欲和愤怒如角般竖起，贪恋和憎恨如火般燃烧，重视情面和随声附和增多，守护着在家众和施主的心，焚烧着僧人和道友的心，将因果抛诸脑后。心想：现在我无论做什么都可以，于是沉溺于睡眠和放逸，以闲聊和粗暴行为，虚伪和装模作样度日，被鬼怪和妖魔附身，视其为自己的神，实际上变成了魔鬼，与佛法之路相悖，使佛法和自相续混淆，死后立即会堕入短暂的地狱。这两条恶道的根源，就是追求今生的念头，所以必须断除它。世间今生的所有修行都包含在这两条恶道中，所以必须舍弃它们。第二是断除的方法：从最高的有顶天以下，到最低的无间地狱以上，无论投生于三界中的任何地方，都是痛苦的本性，痛苦的波浪，痛苦的轮回，如火坑一般，如罗刹女的岛屿一般，如剃刀的刀刃一般，如不洁净的房屋一般，没有丝毫安乐的机会，所有的努力都是徒劳，所有的行为都是痛苦，无论什么都没有像芝麻粒那样有意义的东西，所以世间今生的所有行为有什么用呢？现在获得了暇满的人身，见到了具相的喇嘛，在这个可以修持正法的时候，如果内心深处生起一定要从轮回痛苦的海洋中解脱出来的念头，这就是别解脱戒。四部律，二百五十条戒，声闻和独觉的宗义和所有经藏的意义都包含在这一个念头中。这是所有道路的基石，所有佛法的根本，所有乘的根本，所以当内心生起能够舍弃今生的真实出离心时，就抓住了解脱之路的开端，所以一定要在内心生起这种出离心，如果没有生起，就要反复思维轮回的痛苦，特别是自己和他人的一切行为都是无常和痛苦的本性，从而在自相续中生起强烈的精进。首先是善妙的别解脱戒。
English
Greed and anger rise like horns, attachment and hatred blaze like fire, concern for appearances and conformity increase, guarding the minds of householders and patrons, burning the hearts of monks and fellow practitioners, abandoning cause and effect. Thinking, "Now I can do whatever I want," indulging in sleep and carelessness, passing time with idle chatter and rude behavior, hypocrisy and pretense, possessed by demons and spirits, seeing them as one's own gods, actually becoming demons, contradicting the path of the Dharma, confusing Dharma and one's own mindstream, immediately after death being born into a temporary hell. The root of these two evil paths is the thought of pursuing this life, so that alone must be restrained. All practices in this worldly life are included in these two evil paths, so they must be abandoned. Secondly, the method of restraining is: from the peak of the highest existence downwards, to the lowest hell of Avici upwards, wherever one is born in these three realms, it is the nature of suffering, the waves of suffering, the wheel of suffering, like a pit of fire, like an island of rakshasis, like the edge of a razor, like an unclean house, there is not even a hair's breadth of opportunity for happiness, all efforts are meaningless, all actions are suffering, there is nothing whatsoever that has any meaning like a sesame seed, so what is the use of all the actions of this worldly life? Now we have obtained a human body with leisure and endowments, met a qualified lama, at this time when it is possible to practice the holy Dharma, if a thought arises from the depths of one's heart that one must somehow escape from this ocean of suffering of samsara, then this alone is the Pratimoksha vow. The four Vinaya texts, the two hundred and fifty precepts, the tenets of the Shravakas and Pratyekabuddhas, and the meaning of all the Pitakas are included in this one thought. This is the cornerstone of all paths, the root of all Dharmas, the basis of all vehicles, so when a genuine renunciation that can abandon this life arises in one's mindstream, one has grasped the beginning of the path to liberation, so one must generate this in one's mindstream, and if it has not arisen, one must repeatedly contemplate the suffering of samsara in general, and in particular the impermanence and suffering nature of all actions of oneself and others, and thereby generate strong diligence in one's own mindstream. Firstly, the virtuous Pratimoksha vow.
Chinese
是关于律仪的章节。第二，关于内菩提心的教导是：菩萨的本质是利他。也就是说，这里也有应守护的和守护的方法两种。第一，应守护的是：执着于自利的念头。也就是贪图自身安乐、渴望快乐、渴望名声等，对今生的执着与之前相同。究竟的善和解脱的果位，也不是仅仅为了自己，而是为了利益一切众生，如果没有这样的想法，就会堕入小乘，这是与之前不同的特点。对此，需要从根本上断除贪图自身安乐的想法。但是，如果从初地开始没有证悟自他平等，这是不可能的，所以现在需要逐渐修习心。// 三种律仪的要义汇集。
English
This is the chapter on vows. Second, the teaching on inner Bodhicitta is: The essence of a Bodhisattva is altruism. That is to say, here too, there are two things: what should be guarded and the method of guarding. First, what should be guarded is: the mind that clings to self-interest. That is, clinging to this life, such as wanting one's own comfort, wanting happiness, wanting fame, etc., is the same as before. The ultimate good and the fruit of liberation are not just for oneself, but for the benefit of all sentient beings. If there is no such thought, one will fall into the Hinayana, which is the difference from before. For this, it is necessary to completely eliminate the desire for one's own comfort. However, if one does not realize the equality of self and others from the first bhumi, it is impossible, so now one needs to gradually train the mind. // A summary of the essential points of the three vows.