Tibetan
སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་གནད་བསྡུས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་གནད་བསྡུས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་གནད་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། །། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་རྒྱལ་བས་ཆོས་སྒོ་དང་ཐེག་པའི་རྣམ་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྡུ་ན་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་སུ་འདུ། ཐེག་ཆེན་ལ་མདོ་སྔགས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་འདུ། །སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་བསྡུ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། སོ་ཐར་གྱི་ངོ་བོ་ངེས་འབྱུང་ཡིན། །བྱང་སེམས་ངོ་བོ་གཞན་ཕན་ཡིན། །གསང་སྔགས་ངོ་བོ་དག་སྣང་ཡིན། །གསུམ་པོ་རང་སེམས་འདུལ་ལ་འདུ། །འདི་ལ་བཞི། ཕྱི་སོ་ཐར། ནང་བྱང་སེམས། གསང་བ་གསང་སྔགས། སྡོམ་གསུམ་འགལ་མེད་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ཕྱི་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་ནི། སོ་ཐར་གྱི་ངོ་བོ་ངེས་འབྱུང་ཡིན། །ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་བསྡམ་བྱ། །སྡོམ་བྱེད་གཉིས། དང་པོ་བསྡམ་བྱ་ནི། ད་ལྟ་རང་རེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཚེ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་ཐར་པ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབས་པའི་ཆེད་མ་ཡིན་པར། འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདི་ཙམ་ལ་ཞེན་ནས་བདེ་སྐྱིད་སྙན་གསུམ་མམ། །ལྟོ་གོས་གཏམ་གསུམ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་འདི་བསྡམ་བྱ་ཡིན། འདི་དག་གི་རྩ་བ་ཚེ་འདིར་ཞེན་པ་ཡིན། །དེའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ཡིན། འདི་དག་ལའང༌། བདེ་འདོད་དང༌། སྐྱིད་འདོད་ལས། སྙན་འདོད་སྤངས་དཀའ། ལྟོ་གོས་ལས་གཏམ་སྤངས་དཀའ་བ་ཡིན། དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་གསོད་པར་ཤེས། གསོད་པ་པོས་མདུན་ན་སྒུག་བཞིན་དུ་གཡུལ་ངོར་ནན་གྱིས་འཇུག་པ་དེ་བདེ་སྐྱིད་སྤངས་ནས་སྙན་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། རང་ཤི་ཤུལ་གྱི་གཏམ་སྙན་པོ་དེའི་ཆེད་དུ་རང་གི་སྲོག་ཀྱང་ཡལ་བར་འདོར་བ་དེ་འཁྲུལ་ཚབས་ཆེ། །ཡང་ཆོས་པ་རྣམས་ལྟོ་གོས་ལ་གྱོང་བསྐུར་ནས་དཀའ་སྤྱད་དང་སྙིང་རུས་ཀྱིས་ཆོས་བྱས་ཀྱང༌། དེ་ཆོས་པ་བཟང་པོ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་གཞན་གྱིས་གླེང་ན་དགའ་ཞིང༌། དེའི་ཆེད་དུ་དགེ་སྦྱོར་གྱི་བྱས་ཡུས་འདྲེན་པ་དེ་ལྟོ་གོས་བློས་ཐོང་གཏམ་བློས་མཐོང་བ་ཡིན། །ལུས་ཀྱི་གསོས་སུ་མེད་ཐབས་མེད་ཅིང་ངེས་པར་ལྟོ་གོས་གཉིས་བློས་བཏང་ནས་གཏམ་སྟོང་པ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་ཚབས་ཆེ། དེས་ན་རང་རེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་འཇིག་རྟེན་གང་གི་ཐད་ནས་ཀྱང་མི་མདུན་ནས་ངོ་མི་ཚ་བ་ཞིག་བྱེད་དགོས་སྙམས་པ་དེ་གཏམ་དང་སྙན་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་སྤངས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན། །དེ་ལྟར་བདག་འཛིན་དང་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པ་གཉིས་པོ་འདི་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཁོར་བ་སྒྲུབ་པའི་ཀུན་ སློང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན། ཀུན་སློང་དེ་ལ་གཞི་བྱས་ནས། ད་ག་རེ་ཆོས་དང་འཇིག་རྟེན་གང་སྒྲུབ་ཀྱང་རྒྱུ་རྫས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཞིག་མེད་པའི་ཐབས་མི་འདུག །ཆོས་བྱེད་ཀྱང་ལྟོ་གོས་གནས་མལ་དང་བཅས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་མེད་ན་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པར་འདུག །འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་བདེ་སྐྱིད་སྙན་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འདུག །ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཡང་མི་ཚེ་འཁྱོང་ངེས་ཤིག་མེད་ན་ཕྲན་ཚེག་ཙམ་རེས་ནམ་ཕུག་མི་འཁྱོང་བར་འདུག་སྙམ་པ་དེ་ཀུན་སློང་ངན་པ་གཉིས་པ་ཡིན། ད་ལོངས་སྤྱོད་དེ་འཚོལ་བའི་ཐབས་ཅི་ལྟར་བྱས་ན་དྲག་སྙམ་པའི་ཚེ། །ཁ་ཅིག་གི་བསམ་པ་ལ་གཞན་རང་དང་མཉམ་པ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཚོངས་དང་སོ་ནམ་འབད་རྩོལ་གྱི་སྒོ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་སྒྲུབ་པར་འདུག །ངས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱས་ན། ལས་ཀ་དང་འབད་རྩོལ་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ནི་ནུས། མ་ནུས་ཀྱང་ཅི་ནུས་མི་བྱེད་པའི་ཐབས་མི་འདུག །ཚོང་དང་གཡོ་སྒྱུའི་སྐོར་འགོ་ནི་ཤེས། མ་ཤེས་ཀྱང་ཅི་ཤེས་མི་བྱེད་པའི་ཐབས་མི་འདུག །དཔེར་ན་ཐབས་འདི་དག་ལ་ངེས་པར་འབད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའམ། །ཡང་ཁ་ཅིག་གིས། །གཞན་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་དག མིས་བཀུར་བ། རང་སྐྱིད་པ། དཀོར་དད་རྙེད་པ་ཆེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་འདུག །ངས་ཀྱང་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་བྱས་ན། ང་རང་ཚུལ་ནི་བཟང༌། དགེ་སྦྱོར་དང་མཚམས་སྒྲུབ་ཕྲན་བུ་རེ་ནི་ནུས། བུད་མེད་ལ་འདོད་པ་ནི་ཆུང༌། དཔེར་ན་བླ་མའམ་མིན་ཀྱང་དགེ་རྒན་བཟང་པོ་ཞིག་གི་གོ་ས་འོང་ངེས་སྙམ་པ་འདི་དག་ཀུན་སློང་ངན་པ་གསུམ་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་ལས་སྔ་མས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་དགེ་སྦྱོར་དང་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་བློས་བཏང༌། ལས་ཀ་དང་འབད་རྩོལ་གྱིས་དུས་འདའ། ཚོང་རྩིས་དང་གཡོ་སྒྱུའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། དོན་མང་པ། བྱ་བ་མང་བ། འདུ་འཛི་དང་འབྲེལ་འདྲེས་མང་བ། །རྒྱལ་ཁམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་འཛིན་དང་མཐུན་འཇུག་དགོས་པ། ཇ་ཕོར་གང་ཡང་དལ་གྱིས་འཐུང་བའི་ལོངས་མེད་པ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་དོན་མེད་པའི་རྣམ་གཡེངས་དང་བསམ་མནོ་ལ་ཡེངས་ཏེ་རང་གིས་རང་སྟོར་བ། རང་སྐྱིད་དམ་མི་སྐྱིད། བྱ་བྱེད་འདི་དག་ལ་སྙིང་པོ་འདུག་གམ་མི་འདུག་སྙམ་པའི་བློ་ཙམ་ཡང་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད། །ཐ་ན་རང་གི་གོས་ལེགས་པར་བགོས་ནས་སྐ་རགས་དམ་པོར་བཅིང་བ་ལའང་བློ་མ་ཞུགས་པར་གང་བྱུང་རྟོགས་ལྡན་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱས་ནས་གནགས་ ཕྱུགས་ཀྱི་སྐྱོངས་
Chinese
三律仪之要义摄略。 三律仪之要义摄略。 名为三律仪之要义摄略者，敬礼。 顶礼具有大悲心的上师们！总的来说，诸佛所说不可思议的法门和乘的类别，如果归纳起来，可以包括在大乘和小乘两种之中。大乘又可分为显宗和密宗，因此，所有修行的要点都包含在三律仪之中。如果归纳这三种律仪，则是这样：别解脱的自性是出离心，菩提心的自性是利他心，密咒的自性是清净显现，这三者都归于调伏自心。这有四点：外别解脱，内菩提心，秘密密咒，以及无违地修持三律仪的方法。首先，外别解脱律仪是：别解脱的自性是出离心。这是说，这里有应断之法和能断之法两种。首先，应断之法是：现在我们这些人相续中的心，不是为了来世乃至成佛的解脱而努力，而是贪恋今世，追求安乐、名声和美誉，或者为了衣食和谈资而努力的这种心态，就是应断之法。这些的根本是对今生的执着，而它的根本是自我的执着。 在这些之中，比起追求安乐和幸福，更难舍弃的是追求名声；比起衣食，更难舍弃的是谈资。这是为什么呢？世间人明明知道会被杀，却仍然奋不顾身地冲向战场，这是舍弃安乐和幸福而追求名声。为了自己死后的美名，甚至不惜牺牲自己的生命，这是非常错误的。还有，修行人虽然在衣食上亏待自己，通过艰苦修行和努力来修法，但如果别人说他是好的修行人，就会感到高兴，并且为了这个目的而炫耀自己的功德，这就是舍弃衣食而重视谈资。对于身体的滋养来说，衣食是不可或缺的，但却舍弃衣食而去追求虚无的谈资，这也是非常错误的。因此，我们所有人在世间法和佛法两方面，都想要做不让别人看不起的事情，这就是追求谈资和名声，因此，这是所有应断之法中最主要的。像这样，对自我的执着和对今生
English
A Concise Summary of the Three Vows. A Concise Summary of the Three Vows. This is called "A Concise Summary of the Three Vows." I prostrate to the lamas who possess great compassion! In general, all the Buddha's teachings and categories of vehicles, which are inconceivable, can be summarized into the two vehicles, the Great Vehicle and the Small Vehicle. The Great Vehicle is divided into Sutra and Tantra, so all the essential points of practice are contained within the three vows. If we summarize these three vows, it is as follows: The essence of individual liberation is renunciation. The essence of Bodhicitta is benefiting others. The essence of Secret Mantra is pure appearance. All three converge on taming one's own mind. This has four aspects: outer individual liberation, inner Bodhicitta, secret Secret Mantra, and the way to practice the three vows without contradiction. First, the outer individual liberation vow is: The essence of individual liberation is renunciation. This means there are two aspects: what is to be abandoned and what abandons. First, what is to be abandoned is: right now, the minds of us all are not striving for liberation and enlightenment in future lives, but clinging to this life, seeking pleasure, fame, and good reputation, or striving for food, clothing, and gossip. This mind is what is to be abandoned. The root of these is attachment to this life, and the root of that is self-grasping. Among these, it is more difficult to abandon the desire for fame than the desire for pleasure and happiness; it is more difficult to abandon gossip than food and clothing. Why is this? Worldly people know they will be killed, but still rush into battle, abandoning pleasure and happiness to pursue fame. For the sake of a good reputation after their death, they even abandon their own lives, which is a great mistake. Also, practitioners may deprive themselves of food and clothing, and practice Dharma with hardship and diligence, but if others say they are good practitioners, they are happy, and for that purpose, they boast of their virtuous deeds, which is abandoning food and clothing and valuing gossip. Food and clothing are indispensable for the nourishment of the body, but to abandon them and pursue empty gossip is also a great mistake. Therefore, all of us want to do things that will not make us ashamed in front of others, whether in worldly or Dharma matters, which is pursuing gossip and fame, so it is the most important of all things to be abandoned. Like this, self-grasping and attachment to this life
Chinese
这两种执着是世俗或轮回所有动机的根源。基于这种动机，无论修持佛法还是世俗之事，都无法摆脱对物质和享受的需求。即使修行佛法，如果缺乏充足的衣食住行，也难以成就。世俗的幸福、快乐和名声，其根本似乎也在于享受。如果这种享受不足以维持生计，那么一点点的积累也无法长久，这便是第二种不良动机。那么，该如何寻找这些享受呢？有些人会想，像某某这样的人，通过商业和农业的努力来获取享受。如果我也这样做，工作和努力的精进是能够做到的。即使不能完全做到，也没有理由不尽力而为。关于商业和欺骗的知识，我或许知道一些。即使不知道，也没有理由不去学习。例如，必须努力掌握这些方法。或者，有些人会想，像某某这样的人， 受人尊敬，自己也快乐，能获得大量的供养和信仰。如果我也这样做，我的行为会很好，能够进行一些善行和闭关。对女性的欲望也很小。例如，我肯定能获得像上师或好老师一样的地位，这些都是第三种不良动机。在这两者中，前者放弃了所有的佛法事业、善行和修行，把时间都花在工作和努力上，周旋于商业算计和欺骗之中。事情很多，要做的事情也很多，需要参与许多社交活动。需要认识和迎合王国的所有重要人物。甚至没有时间悠闲地喝一杯茶。日日夜夜沉迷于无意义的散乱和思绪中，迷失自我。自己是否快乐，这些行为是否有意义，甚至都不会产生这样的想法。甚至连好好穿戴自己的衣服，系紧腰带都无暇顾及，像个随便的瑜伽士一样，照顾着
English
These two attachments are the root of all motivations for worldly or samsaric pursuits. Based on this motivation, whether one practices Dharma or engages in worldly affairs, there is no way to escape the need for material possessions and enjoyment. Even when practicing Dharma, if one lacks sufficient food, clothing, shelter, and resources, it seems difficult to achieve anything. The root of all worldly happiness, joy, and fame seems to lie solely in enjoyment. If this enjoyment is not enough to sustain one's life, then even a little accumulation will not last long, which is the second negative motivation. So, how should one seek these enjoyments? Some people might think, like so-and-so, who obtains enjoyment through commerce and agricultural efforts. If I do the same, I am capable of diligence in work and effort. Even if I cannot do it completely, there is no reason not to do my best. Regarding knowledge of commerce and deception, I may know something. Even if I don't know, there is no reason not to learn. For example, I must strive to master these methods. Or, some people might think, like so-and-so, who is respected by people, is happy himself, and obtains great offerings and faith. If I do something like that, my conduct will be good, and I will be able to do some virtuous deeds and retreats. My desire for women is also small. For example, I will surely attain a position like a lama or a good teacher, these are the third negative motivations. Of these two, the former abandons all Dharma activities, virtuous deeds, and practices, spending time on work and effort, engaging in commercial calculations and deception. There are many things to do, and many things to be done, requiring participation in many social activities. It is necessary to recognize and cater to all the important figures of the kingdom. There is not even time to leisurely drink a cup of tea. Day and night, one is immersed in meaningless distractions and thoughts, losing oneself. Whether one is happy or not, whether these actions are meaningful, such thoughts never even arise. One doesn't even have time to dress properly and tighten one's belt, but like a casual yogi, caring for