Tibetan
སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་ཡེ་གྲོལ་རྫོགས་ཆེན་ལ་བསྔགས་པ། སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་ཡེ་གྲོལ་རྫོགས་ཆེན་ལ་བསྔགས་པ། ༈ སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་ཡེ་གྲོལ་རྫོགས་ཆེན་ལ་བསྔགས་པ་བཻཌཱུ་རྱའི་ཆུན་འཕྱངས་ཞེས་བྱ་བ། སྙིང་གི་རྒྱ་ཅན། དཔལ་འཁོར་ལོའི་ དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཀློང་། །སྲིད་དང་ཞི་བ་གཉིས་སུ་མེད་གྱུརབ། །སྤྲོས་བྲལ་ཡོངས་གྲུབ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི། །མི་གནས་བསམ་ཡུལ་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༡ །གང་ཞིག་གང་གིས་ཡོད་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས། །གཉིས་སུ་མི་འཛིན་ཆེད་དུ་མི་བཀགས་པར། །གྲུབ་མཐས་མ་བསླད་དྲན་པས་མ་བཅིང་བའི། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རྩོལ་སྒྲུབ་གཉིས་ལས་འདས། ༢ །དེ་ནི་ང་ཡིན་ཡེ་ནས་མ་འཁྲུལ་ཞེས། །ཀུན་བྱེད་ཆོས་སྐུའི་སྟོན་པས་འདིར་གསུངས་ཏེ། །གསུངས་ཙམ་ཉིད་ནས་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་གནད། །སྐལ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་ནས་རང་བཞིན་གནས། ༣ །གསུང་གཅིག་གིས་ནི་བསྐལ་པའི་གསུངས་མཐའ་དག །རྫུན་དུ་བྱས་ནས་ཅི་ཡང་མི་གསུང་ཏེ། །གང་ལ་གསུང་ཞེས་ཡུལ་ཀྱང་མ་དམིགས་པ། །ཆོས་སྐུའི་ཀློང་དེར་འཁོར་འདས་འདྲེས་པར་གྱུར། ༤ །རང་བཞིན་དེ་ཤེས་འཕགས་པ་ཉིད་གྱུར་པ། །བདེན་པ་གཟིགས་ཀྱང་བདེན་ཞེས་འཛིན་མིན་པར། །ངེས་ཤེས་ཟད་ནས་གྲུབ་མཐའི་བློ་སྟོར་ཏེ། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་ཐ་སྙད་དེ་རུ་ཆད། ༥ །ཀྱེ་མ་མཁས་པ་རྣམས་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དུག །མྱང་བཞིན་མྱང་བཞིན་གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་འཁྲུལ། །ཆོས་སྐུ་རང་ལ་གནས་པ་མ་མཐོང་ནས། །སྲིད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་བགྲངས་ནས་རྙེད་དུ་རེ། ༦ །དམ་པས་བསྟན་པ་རང་ལས་གང་རྙེད་པ། །སྲིད་པའི་རྙོགས་མ་ རྣམས་ནི་དེས་འཁྲུད་ཏེ། །རང་བཞིན་བཞུགས་པས་ཆོག་པའི་གནད་ཤེས་ན། །སུ་ཡང་བུས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་གཡེང་མི་འགྱིད། ༧ །གང་གིས་སྲིད་དང་ཞི་བ་ནམ་མཁའ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལ། །སྐྱེ་འཆིའི་མིང་འདོགས་ཟད་ཅེས་སུས་ཤེས་པ། །དེ་ལ་སྔ་ཕྱིའི་ཚེ་རབས་ཡོད་མི་འགྱུར། ༨ །དེ་ཕྱིར་སྡིག་དང་དགེ་བས་སུ་ལ་ཅི། །སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ས་ལམ་རྩོལ་སྒྲུབ་བྲལ་བའི་གཉུག་མ་འདི། །མཐོང་ཙམ་ཉིད་ནས་རྒྱུ་འབྲས་རྫུན་པར་འགྱུར། ༩ །སྔར་ཡང་སྲིད་ཅེས་སུ་ཡང་མ་འཁྲུལ་ལ། །ད་ལྟ་མི་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །བཅིང་གྲོལ་མེད་པ་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། །དེ་ལ་གྲོལ་དང་ཐར་བ་ཇི་ལྟར་ཡོད། ༡༠ །ཡོད་དང་མེད་པ་རྟག་ཆད་འགྲོ་འོང་ཆོས། །བློ་ཡིས་བཀ
Chinese
对导师善逝之语本来解脱大圆满的赞颂。 对导师善逝之语本来解脱大圆满的赞颂。 ༈ 导师善逝之语本来解脱大圆满赞——名为“毗琉璃垂饰”。心之印。顶礼吉祥轮之自在。其自性如虚空般的界，轮回与寂灭二者不成立。离戏、圆满成就的大圆满，顶礼不住、思议之外者。1。 无论以何者，对于存在与不存在之方，不执为二，不特意区分，未被宗派所染，未被念头所束缚的，平凡的觉性，超越勤作与修持二者。2。 “此乃我，本来即未曾错乱”，如是普作法身导师于此宣说。仅是宣说，即已了知超越因果之要诀，具缘者们了知后安住自性。3。 以一句，将劫的一切言说，皆作虚妄，而不作任何宣说。于何者宣说，所说之境亦未曾指明，法身之界中，轮回与寂灭融为一体。4。 了知彼自性，即成圣者，虽见真谛，然不执为真，定解穷尽，失毁宗派之见，于彼处断绝见、修、行之名言。5。 呜呼！智者们乃是分别念之毒，越是品尝越是将一者错乱为二。未见法身安住于自身，数着有之微尘而期望获得。6。 圣者所开示，从自身所获得者，以此洗涤有之垢染。了知安住自性即已足够之要诀，则谁也不会被虚假的法所迷惑。7。 以何者，轮回与寂灭即是虚空，于如虚空般的法性菩提，生死的名称止息，谁能知晓？则彼不会有前后之生世。8。 是故罪与福对于谁有何用？并非以修持成佛而成就，此离地道勤作修持之本元，仅是见及，因果即成虚假。9。 往昔亦未曾有人错乱于有，如今不迷乱，未来亦不迷乱故，无有系缚解脱乃一切之法性，于彼如何会有解脱与解脱？10。 存在与不存在、常与断、去与来之法，以心识
English
Praise to the Sugata's Speech, the Great Perfection of Primordial Liberation. Praise to the Sugata's Speech, the Great Perfection of Primordial Liberation. ༈ Praise to the Sugata's Speech, the Great Perfection of Primordial Liberation, called "A Hanging Cluster of Beryl." The Seal of the Heart. Homage to the Glorious Lord of the Wheel. Whose essence is a space like the sky, samsara and nirvana are not two. The Great Perfection, free from elaboration and perfectly accomplished, I pay homage to the unlocalized, beyond comprehension. 1. Whatever it may be, towards the side of existence and non-existence, not grasping as two, not specifically distinguishing, uncorrupted by philosophical tenets, unbound by memory, ordinary awareness is beyond both effort and accomplishment. 2. "This is I, primordially unconfused," thus spoke the Primordial Buddha, the Teacher of the Dharmakaya. Just by speaking, the key point of transcending cause and effect is known, and fortunate ones, knowing this, abide in their own nature. 3. With one word, all the words of the eons are made false, and nothing is spoken. To whom is it spoken, and the object of speech is not specified. In the space of the Dharmakaya, samsara and nirvana become mingled. 4. Knowing that nature, one becomes a noble being. Although seeing the truth, one does not grasp it as true. Definitive understanding is exhausted, and the mind of philosophical tenets is lost. The terminology of view, meditation, and action ceases there. 5. Alas! The learned ones are the poison of conceptual thought. The more they taste it, the more they mistake one for two. Not seeing the Dharmakaya abiding in itself, they count the dust particles of existence and hope to find it. 6. Whatever the holy ones have shown, whatever is found from oneself, washes away the defilements of existence. Knowing the key point of being content with abiding in one's own nature, no one will be distracted by false teachings. 7. By what, samsara and nirvana are like the sky. In the Dharma-nature of enlightenment, which is like the sky, who knows that the names of birth and death cease? Then there will be no previous or subsequent lifetimes for that one. 8. Therefore, what is the use of sin and virtue for whom? Buddhahood is not attained by practicing. This innate nature, free from the effort and accomplishment of grounds and paths, just by seeing it, cause and effect become false. 9. No one has ever been confused about existence in the past. Since one is not confused now and will not be confused in the future, the nature of all is without bondage and liberation. How can there be liberation and freedom in that? 10. The phenomena of existence and non-existence, permanence and annihilation, going and coming, are controlled by the mind.
Tibetan
གས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཁེག་འགྱུར་ཏེ། །བློ་འདས་ཉིད་ཅེས་བློ་ཡིས་བཟོ་བཅོས་ན། །ཆུ་ལ་ཆུ་ཡིས་རག་བྱེད་འཁྲུལ་མིན་ཅི། ༡༡ ། ཅིག་ཡོད་ཅེས་ཀུན་རྫོབ་ལས་བསམ་སྨྲ། །འགའ་ཞིག་མེད་ཅེས་དོན་དམ་ལ་དམིགས་ཏེ། །དམིགས་པའི་དུག་དེས་གཉིས་ཀ་ཁྱབ་གྱུར་པས། །དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ཤེས་མི་འགྱུར། ༡༢ །ཐབས་ཀྱིས་བཅིང་བའི་རྨོངས་པ་ལམ་ནོར་བ། །བདེ་གནས་གསལ་བའི་ཡིད་ལ་ཆོས་སྐུར་རེ། །ཀྱེ་མ་གཉུག་མའི་ཡིད་ནི་སྒྲིབ་བྲལ་དུ། །རྟག་ཏུ་རང་ལ་གནས་པ་མ་མཐོང་ངོ ། ༡༣ །ཕྱལ་བ་ལྷུག་པ་རང་བཞིན་གུ་ཡངས་པ། །གླེན་པའི་ཡིད་འདི་བཅོས །།།་ སུ་ཅི་དགོས་ཏེ། །བཅོས་ཤིང་བཅོས་ཤིང་སེམས་ཀྱི་རྟོག་ལང་བ། །རང་གི་རང་བཞིན་བསྒྲིབ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར། ༡༤ །དཔེ་ལས་འདས་པ་དཔེ་ཡིས་མཚོན་མིན་ཏེ། །ཚིགས་དང་བྲལ་ལ་ཚིག་གིས་དབང་བསྐུར་ཅི། །ཡེ་ནས་སྨིན་ཟིན་གདོད་སྨིན་བྱར་མེད་ན། །སྨིན་དང་གྲོལ་ཞེས་དེ་ལྟར་བརྫུན་དུ་སྨྲ། ༡༥ །སྣ་ཚོགས་གྲུབ་མཐས་བྱིས་པའི་ཡིད་བསླུས་ནས། །རིམ་བརྩོལ་བྲལ་ལ་ཐེག་རིམ་འཇུག་སྒོ་བཟུངས། །ལྟ་སྒོམས་སྤྱོད་པས་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་བསླུས་ཏེ། །ཆོས་སྐུའི་གཤིས་ལས་རིང་བ་ཉིད་དུ་གྱུར། ༡༦ །ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ངག་ལས་འདས་མོད་ཀྱང་། །སྣ་ཚོགས་ཐེག་པའི་གཟེབ་ཀྱིས་བཅིང་པ་ལ། །གཅོད་པའི་དོན་དུ་རལ་གྲིར་འདི་སྣང་བས། །ནམ་མཁའི་མདུད་བཞིན་ད་ནི་ཅིར་མི་བརྡུག་༡༧ །གང་ཡང་ཡིན་ཏེ་སྣང་ཙམ་ཀུན་ཏུ་བདེན། །གང་ཡང་མིན་ཏེ་གཤིས་ལ་བསམ་བརྗོད་བྲལ། །ཡིན་མིན་མེད་དེ་ཁས་ལེན་མཁན་པོ་སྟོར། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་མིན། ༡༨ །སུས་ཀྱང་མ་བསྟན་གང་གིས་བཟུང་མིན་པ། །མཁའ་མཉམ་རྣམ་གྲོལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི། །སྒྲ་ཚིག་ལས་འདས་ལམ་དང་ཡི་གེ་མེད། །ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་སྣང་། ༡༩ །རྩོལ་ཞིང་བསྒྲུབ་མེད་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་དལ། །རང་རིག་ལྷུན་འབྱམས་བདེ་ཆེན་དག་པའི་ཞིང་། །འཁོར་འདས་འདི་ཀུན་ཡེ་ནས་དབྱིངས་གཅིག་སྟེ། །མ་བྱས་ལྷུན་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའི་རྒྱན། ༢༠ །རང་བཞིན་ཤེས་པ་ན་སངས་ རྒྱས་རང་ཡིན་པས། །རྟོག་བྲལ་སེམས་འདི་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་སྟེ། །བཟང་ངན་དགེ་སྡིག་སྤྲིན་བཞིན་ཡལ་བ་ན། །གཉུག་མའི་སེམས་ནི་དག་པའི་ཉི་བཞིན་གསལ། ༢༡ །ངེས་པ་འདི་ཤེས་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཆོས་སྐུའི་དབྱིངས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཡས་བབས་ཏེ། །འཁྲུལ་རྟོག་དུག་ལྡན་བྲང་འགྲོ་བཞིན་ཟོས་ནས། །ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་ནམ་མཁའ་ལྡིང་བཞིན་གྱུར། ༢༢ །ཀྱེ་
Chinese
然而如何能转变呢？ 若以心智改造那超越心智之境， 以水止水岂非谬误？ 11 若说“一有”，乃从世俗而思而语， 若说“有些无”，乃缘于胜义谛， 然缘念之毒遍及二者， 故无所缘之法身不得知晓。 12 以方便束缚之迷妄，误入歧途， 于安乐明朗之心，希求法身， 噫！本初之心，于无垢之时， 恒常安住于自身，然未得见。 13 散乱放逸，自性宽广， 愚人之心，何须整治？ 整治再整治，心之分别念涌动， 徒令遮蔽自身之本性。 14 超越譬喻者，不能以譬喻诠释， 远离词句者，何须以言词灌顶？ 本来即已成熟，无须初始之成熟， 故说“成熟”与“解脱”，皆为虚妄之语。 15 以种种宗派，欺骗孩童之心， 于离于次第勤作，设立次第乘之入口， 以见、修、行，欺骗一切瑜伽士， 徒令远离法身之体性。 16 甚深瑜伽，虽超离言语， 然为种种乘之匣子所束缚， 为断除之义，此显现为利剑， 犹如虚空之结，如今有何不可击碎？ 17 任何显现，皆全然是真， 任何皆非，体性离于思言， 无是无非，能立者已失， 证悟与未证悟，本来即不存在。 18 无人指示，无物可执， 等同虚空之解脱，大圆满， 超离言语，无道无字， 如虚空般，本来即自性显现。 19 无需勤作修持，本来成佛之闲暇， 自明任运，大乐清净之刹土， 轮回涅槃，本来即一味， 无作任成，金刚庄严之饰。 20 自性觉性即是佛， 无分别之心即是唯一法身， 善恶善恶如云般消散时， 本初之心如清净之日般明朗。 21 知晓此决定之精要瑜伽士， 从法身之界，智慧降临， 如食毒蛇般吞噬错觉分别， 无有偏颇如雄鹰翱翔于虚空。 22 噫！
English
How can it be transformed? If the mind is used to modify that which transcends the mind, is it not a mistake to use water to stop water? 11 If one says "there is one," it is thinking and speaking from the perspective of conventional truth. If one says "there is some absence," it is focused on the ultimate truth. However, the poison of fixation pervades both, so the Dharmakaya, which is without any object of fixation, cannot be known. 12 The delusion bound by skillful means is a mistaken path. One hopes for the Dharmakaya in the mind that is clear and blissful. Alas! The primordial mind, in its stainless state, always abides within itself, but it is not seen. 13 Scattered and relaxed, the nature is vast and expansive. What need is there to correct this foolish mind? Correcting and correcting again, the mind's conceptual thoughts surge, only obscuring one's own nature. 14 That which transcends example cannot be illustrated by example. That which is free from words, what need is there to empower with words? If one is already mature from the beginning, there is no need for initial maturation. Therefore, to speak of "maturation" and "liberation" is to speak falsely. 15 With various philosophical tenets, the minds of children are deceived. For that which is free from gradual effort, entrances to gradual vehicles are established. With view, meditation, and conduct, all yogis are deceived, only leading them further away from the essence of the Dharmakaya. 16 Although profound yoga transcends words, it is bound by the boxes of various vehicles. This appears as a sword for the purpose of cutting, like a knot in the sky. What is there now that cannot be shattered? 17 Whatever appears is entirely true. Whatever is, its essence is beyond thought and expression. There is neither is nor is not, the one who asserts has disappeared. Realization and non-realization do not exist from the beginning. 18 Unshown by anyone, ungrasped by anything, the liberation equal to space, the Great Perfection, transcends words and sounds, without path or letters. Like the sky, it is naturally self-arisen from the beginning. 19 Without effort or practice, the leisure of being enlightened from the beginning, self-aware, spontaneously present, the pure land of great bliss. Samsara and Nirvana are all of one taste from the beginning, spontaneously accomplished without effort, adorned with the vajra arrangement. 20 When self-nature is known, one is oneself a Buddha. This mind free from concepts is the sole Dharmakaya. When good and bad, virtue and vice, vanish like clouds, the primordial mind is clear like the pure sun. 21 Knowing this certainty, the essential yogi, from the realm of the Dharmakaya, wisdom descends, devouring delusions and concepts like a venomous snake, becoming like an eagle soaring in the sky, without partiality. 22 Alas!
Tibetan
ཧོ་གསང་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་གསང་བ། །གསུང་གི་གསང་ཆེན་ཡང་གསང་རྡོ་རྗེའི་རྩེ། །བསྟན་ཡང་བསྒྲུབ་མེད་ངག་གི་ཡུལ་མིན་ན། །བསྟོད་པའི་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བར་རུང་། ༢༣ །དེ་ལྟར་ནའང་རྟོག་པས་བཅིང་པའི་ཡིད། །བྱིས་དང་ལམ་ཞུགས་ཐེག་བརྒྱད་གོལ་བའི་མཚངས། །བརྟོལ་ཙམ་ཉིད་ནས་ཐེག་རྩེའི་ཆེ་འབྱིན་ཏེ། །རང་གི་རང་བཞིན་བརྗོད་དང་བྲལ་བར་ཤོག་༢༤ །དགེ་བ་དེ་ཡིས་སྲིད་ཞི་མ་ལུས་པ། །མི་གནས་ས་ལ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་འགྱུར་ཞིང་། །ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་ཨ་བུ་ཧ་ཤང་ཡང་། །བརྗོད་པའི་ངག་འདི་བྲག་ཆ་བཞིན་གྱུར་ཅིག། ༢༥ སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་ཡེ་གྲོལ་རྫོགས་ཆེན་ལ་བསྔགས་པ།