Tibetan
ག་པས་བཟུང་བའི་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་རྣོན་པོ་ཐོགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ་གོམས་ན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལྟ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལག་གིས་སེམས་བཟུང་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཆ་ཕྲ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་གྱིས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ས་བོན་གྱི་ཟུག་རྔུ་སེམས་དེ་ལ་ཡོད་པ་བསལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྩ་བ་ནས་ཕྱུང་བའི་ཤིང་དག་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ། རྩ་བ་མེད་པས་ན་ལོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ལན་ཉུང་ཤས་ཤིག་བརྒྱབ་པས་ཤིང་མི་འཆད་པ་བཞིན་དུ། ལན་དུ་མར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་དཔྱད་ན་ལྷག་མཐོང་ནུས་པ་ཅན་མི་འགྲུབ་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ 14-4-3b དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཡུལ་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་དཔྱོད་པའི་ཚེ། མི་དཔྱོད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་མོད་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩི་བརྟན་པོ་ཡོད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ནས་དཔྱོད་པ་སྙམ་བྱེད་པ་ཞིག་འོང་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནས་ཆ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་རྩི་ན་རེ་འཇུག་པས། དེའི་ངང་ནས་ཞེ་སྡང་དང་ཆགས་པ་སོགས་སྐྱེ་བན། སྔར་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པའི་དུས་བཞིན་དུ། ཤུགས་དྲག་པ་དང་བར་མ་ཆད་པ་སོགས་མི་སྐྱེ་བར། ཤུགས་ཞན་པ་དང་རྒྱུན་ཅུང་ཐུང་བ་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་ནས། འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་མིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འཕྲོ་བ་ཡིན་ཟེར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་ཡིན་ཡང་ལས་གསོག་མི་ནུས་ཟེར་བ་དང་། མཚམས་དེ་ནས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ལ་ཞུགས་ཀྱང་འཆིང་མི་ནུས་པས་ཉོན་མོངས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་དུས་ལེན་ཟེར་བ་སོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་རྣམས་ལ་འབྱུང་མོད་ཀྱང་། འདི་ནི་ཕྱི་ནང་དང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཆ་སྙོམས་པའི་སྐབས་སུ་ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ན་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་མི་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། ཞི་གནས་ཧ་ཅང་བསྟེན་དྲགས་པས་དཔྱོད་སྙིང་མི་འདོད་པ་དང་། དཔྱད་ཀྱང་འགྲོ་མི་ཉན་པར་སེམས་གནས་ཆ་ལ་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོ་ན། དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་ཡིན་པས། དེ་ལས་མི་རྟོག་པ་ཐུན་རེ་སྒོམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ་སྙམ་ནས་དཔྱད་སྒོམ་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གཟུགས་ 14-4-4a ན་དཔྱོད་པའི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་བསམས་པ་ལས
Chinese
如果以智慧之剑，掌握由寂止所持的心，并习惯于对真如进行分析，那么它将具有摧毁不利因素的力量。正如在《修习次第初篇》中所说：'因此，用等持（梵文：samādhi，专注）之手抓住心，用极其精细的智慧之剑，去除存在于心上的对色等事物进行颠倒分别的种子之刺。这样做了，就像连根拔起的树木不会再生一样，因为没有了根，颠倒分别的心也不会产生。'正如仅仅砍几下树木不会倒下一样，如果不反复用智慧进行分析，观（梵文：vipaśyanā，内观）就不会产生力量，所以应该反复分析。 在对境进行多种方式分析时，虽然没有不分析而一心安住的等持，但要知道，由于等持的根基稳固，会产生一种在不分别的状态下进行分析的感觉。由于安住于心相续中极其稳固的安住力，如果从那之中生起嗔恨和贪执等，不像以前没有成就寂止时那样，生起强烈的和不间断的等，而是看到生起微弱的和持续时间较短的等，就说这是智慧的显现而不是分别念的显现，或者说即使是烦恼也不能造业，或者从那时起即使进入生起烦恼的因缘也不能束缚，所以说这是取烦恼为道用的时机等，这些情况会发生在对等持的理解非常少的人身上，但要知道这是大小乘共同的。 在寂止平衡的时候，即使寂止的部分较多，也不会像被睡眠迷惑的人一样，非常清楚地看到真如，因此，那时应该修习智慧。'正如所说，如果过于依赖寂止，而不喜欢分析，或者即使分析也无法进行，心完全安住在寂止的状态中，就认为分析后修习是分别念的修习，所以认为不如修习不分别的禅定，从而放弃分析的修习，这是不应该的。因为世亲（梵文：Vasubandhu）论师说，'对色的分析来自于闻所生慧，闻所生慧和修所生慧都有分析，因为没有思所生慧。'并且在他的解释中...
English
If, with the sword of wisdom, one grasps the mind held by calm abiding (samatha), and becomes accustomed to analyzing suchness, then it will have the power to destroy opposing factors. As it says in the 'First Stage of Meditation': 'Therefore, holding the mind with the hand of concentration (samādhi), with the sword of extremely subtle wisdom, one should remove the thorn of the seeds of wrong conceptualizations about forms and so on that are present in that mind. Having done so, just as trees that have been uprooted do not grow again, so too, because the root is gone, the mind of wrong conceptualization will not arise.' Just as cutting a tree a few times will not fell it, so too, if one does not analyze repeatedly with wisdom, insight (vipaśyanā) will not become powerful, so one should analyze again and again. When analyzing objects in various ways, although there is no concentration that single-pointedly abides without analysis, one should know that because the root of concentration is stable, there will arise a feeling of analyzing in a non-conceptual state. Because of the extremely stable abiding power that dwells in the mindstream, if hatred and attachment, etc., arise from within that, unlike when calm abiding has not been accomplished, such as arising strongly and without interruption, etc., but one sees that they arise weakly and for a short duration, etc., one says that this is a manifestation of wisdom and not a manifestation of conceptual thought, or that even though it is an affliction, it cannot accumulate karma, or that from that point on, even if one enters into the causes for the arising of afflictions, one cannot be bound, so one says that this is the time to take afflictions as the path, etc. These things happen to those who have very little understanding of concentration, but one should know that this is common to both inner and outer, and to both the Great and Small Vehicles. When calm abiding is balanced, even if the calm abiding aspect is greater, one will not see suchness very clearly, like someone who is deluded by sleep, so at that time one should meditate on wisdom.' As it says, if one relies too much on calm abiding and does not like to analyze, or even if one analyzes, one cannot proceed, and the mind completely abides in the state of calm abiding, one thinks that cultivating after analysis is the cultivation of conceptual thought, so one thinks that meditating on non-conceptuality for each session is superior, and one should not abandon the cultivation of analysis. Because Master Vasubandhu said, 'The analysis of forms comes from learning, and both learning and cultivation have analysis, because there is no contemplation.' And in his explanation... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་བྱུང་བ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། གང་གི་ཚེ་དེ་དག་སེམས་པར་རྩོལ་བ་དེ་ཁོ་ནའི་ཚེ། དེ་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ཀྱང་། བསམས་བྱུང་གི་སེམས་པ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་པ་ན་བསམས་བྱུང་ལ་ཕར་ལ་མཆེད་མི་ཉན་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་དུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་ལྷག་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པར་ནི། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི། ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པའོ། །ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སོ་སྐྱེའི་སར་ཡང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྒོམ་པར་མ་ངེས་ཏེ། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ལས་ལྷག་མཐོང་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས། དེ་ནས་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་འདི་དག་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ནས་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལན་མང་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་ 14-4-4b བྱས། ཡོངས་སུ་དཔྱད་པར་བྱས་པས་ལྷག་མཐོང་རྫོགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་མདོའི་དུའང་སྣང་ངོ་། །ལྷག་མཐོང་འདིས་ནི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་གྱི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་དུ་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཞན་མང་པོ་ཡང་རྟོགས་པར་ནུས་སོ། །ཞེས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དཀའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་འདི་ནི། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་གྱིས་སྦྱར་བའོ། །འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཞི་བར་གྱུར་ཅིག །མངྒ་ལཾ།།
Chinese
没有产生的原因是：当努力于这些念头时，就会安住于这些念头的等持中。即使是生于色界的凡夫，当努力于思所成慧时，也不会散乱，而是会进入等持。对于止和观二者，各自都有如所有性和尽所有性作为所缘。如《般若波罗蜜多教授》中所说：‘对于尽所有性和如所有性，成为无分别的影像，是止的所缘。对于尽所有性和如所有性，成为有分别的影像，是观的所缘。’即使在凡夫地，生起缘于尽所有性的观时，也不一定观修粗细的相状。因为反复思择十八界各自的体性，也能生起观。如《般若波罗蜜多教授》中说：‘然后依靠那个止，这些各种各样的影像，就像这样，从色界到意界，这些被称为一切法。像这样多次地分别和完全地观察，通过完全地观察，使观圆满。’这在《解深密经》中也出现过。这个观虽然不能作为对治现行烦恼的对治力，但可以用来训练等持的力量。依靠这个观，也能证悟许多其他缘于尽所有性的观。’ 这段对止观二者难点的解释，没有颠倒圣者的意旨，是由止观二者的瑜伽大成就者洛桑扎巴（藏文：བློ་བཟང་གྲགས་པ，汉语意思：贤善名称）所著。愿依靠此，能平息对正道颠倒错谬的理解之垢。吉祥！
English
The reason for non-arising is: when effort is applied to these thoughts, one will abide in the samadhi of these thoughts. Even ordinary beings born in the Form Realm, when they apply effort to thoughts arising from contemplation, they will not be distracted but will enter into samadhi. For both Shamatha (止，zhǐ，calm abiding) and Vipashyana (观，guān，insight), each has two objects of focus: 'as it is' (如所有性，rú suǒ yǒu xìng，suchness) and 'as many as there are' (尽所有性，jìn suǒ yǒu xìng，all that exists). As stated in the 'Instructions on the Prajnaparamita': 'For 'as many as there are' and 'as it is', becoming a non-conceptual image is the object of Shamatha. For 'as many as there are' and 'as it is', becoming a conceptual image is the object of Vipashyana.' Even on the level of ordinary beings, when generating Vipashyana that focuses on 'as many as there are', it is not necessarily the case that one meditates on aspects of grossness and subtlety. Because Vipashyana arises from repeatedly examining the individual characteristics of the eighteen elements. As stated in the 'Instructions on the Prajnaparamita': 'Then, relying on that very Shamatha, these various images themselves are like this: from the Realm of Form to the Realm of Mind, these are called all dharmas. Thus, repeatedly distinguishing and completely examining them. Through complete examination, one should perfect Vipashyana.' This also appears in the Sutra of Unraveling the Intent. This Vipashyana, although it does not act as an antidote to manifest afflictions, it does so for the sake of training the power of Samadhi. Relying on this, one can also realize many other Vipashyanas that focus on 'as many as there are.' This explanation of the difficult points of Shamatha and Vipashyana, without reversing the intention of the Victorious Ones, was composed by the great yogi of Shamatha and Vipashyana, Lobsang Drakpa (བློ་བཟང་གྲགས་པ). May relying on this, the stain of inverted understanding of the correct path be pacified! Mangalam! --------------------------------------------------------------------------------