Tibetan
宗喀巴大师教言集JTs153ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་བཞུགས་སོ། 14-4-1a ༄༅། །ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་བཞུགས་སོ། ༄༅། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བའི་གནས་ལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་བཞུགས་སོ། 14-4-1b ཞི་ལྷག་གཉིས་རེ་རེས་མི་ཆོག་གི། གཉིས་ཀ་བསྟེན་དགོས་པའི་སྐབས་སུ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་ཞིག་གོམས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་མ་ཡིན་གྱི། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་སྦྱར་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཞི་གནས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་འོག་ཏུ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་གསལ་བར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་ཞི་གནས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་སྣང་བ་བྱུང་བས་མུན་པ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲིབ་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་མིག་དང་སྣང་བ་བཞིན་དུ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལ་ཕན་ཚུན་མཐུན་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་འཛིན་ནི་མུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཞེ་ན། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། 14-4-2a ཤེས་རབ་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི། མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཞི་གནས་བསྒོམས་པས་སེམས་བརྟན་པོ་རྙེད་པ་ནི་སྣང་བ་དང་འདྲ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པ་ནི་མིག་དང་འདྲ་བར་བྱ་ཡི། ཞི་གནས་ནི་སེམས་མི་གཡོ་བར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ནི་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡིན་པས། གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་ངོ་། །ཡང་ཞི་གནས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་རླུང་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་དུ་གཡོ་བ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རླུང་མེད་པ་ན་གནསཔའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བར་བཤད་པ་མི་འཐད་དེ། ལྷག་མཐོང་ལ་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པའི་ལུགས་ལ་ཞི་གནས་གྲུབ་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ན་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་ཁས་ལེན་ན་སྐྱོན་དེ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཙམ་ལྡོག
Chinese
宗喀巴大师教言集JTs153，关于止观二者的喜悦之处，对胜者的意旨进行无颠倒解说。 关于止观二者的喜悦之处，对胜者的意旨进行无颠倒解说。 关于止观二者的喜悦之处，对胜者的意旨进行无颠倒解说。 仅仅修习止（梵文：śamatha，藏文：zhi gnas，舍摩他，寂止）或观（梵文：vipaśyanā，藏文：lhag mthong，毗钵舍那，胜观）中的任何一个是不够的，必须两者兼修。正如《正法摄受经》中所说：‘若心平等住，如实知自性。’ 这句话的意思并非是说，仅仅习惯于将心专注于一处，就能证悟真实的意义。而应理解为，以平等安住的心（即止），在稳固地安住于所缘境之后，再以智慧（观）对该所缘境进行观察，从而生起证悟真实意义的智慧。这在《修习次第初篇》中有明确的阐述：‘如是，当以止，令心安住于所缘境时，若以慧善观察，则能生起真实智慧之光明。如光明生而除暗，亦能遣除诸障。’ 止和观二者，犹如眼和光明，相互协作以生起真实智慧，而非如光明与黑暗般相互对立。定（梵文：samādhi，藏文：ting 'dzin，三摩地，等持）并非黑暗的本性。为什么呢？因为心专注于一境的特征是，若能平等安住，则能如实了知自性。因此， 它与智慧是高度一致的，而非相互对立。’ 因此，修习止所获得的心的稳固，就像光明一样；以智慧对真如进行观察，就像眼睛一样。止是使心不散乱地专注于一境，而观是对境进行观察。因此，不应认为二者是相互妨碍的。此外，如果认为，没有止的心，就像风中的灯一样摇曳不定；而通过止的力量，则能像无风处的灯一样，不被分别念的风所动摇，这种说法是不合理的。因为，对于以观进行观察修习的方式来说，即使止已经成就，但在修习观的时候，仍然会被分别念的风所动摇。如果承认，依靠止的成就，在修习观的时候，所有的心的动摇都会止息，那么确实存在上述的过失。但是，仅仅是心的动摇止息
English
Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs153: An Undistorted Explanation of the Victorious Ones' Intent Regarding the Joyful Abode of Śamatha and Vipaśyanā. An Undistorted Explanation of the Victorious Ones' Intent Regarding the Joyful Abode of Śamatha and Vipaśyanā. An Undistorted Explanation of the Victorious Ones' Intent Regarding the Joyful Abode of Śamatha and Vipaśyanā. Practicing only śamatha (止，梵文：śamatha，罗马转写：śamatha，寂止) or vipaśyanā (观，梵文：vipaśyanā，罗马转写：vipaśyanā，胜观) alone is not sufficient; both must be cultivated. As stated in the 'Sūtra on the Complete Grasp of the Dharma': 'If the mind dwells in equanimity, it will know reality as it is.' This does not mean that merely becoming accustomed to focusing the mind on one point will lead to the realization of true meaning. Rather, it should be understood that with a mind dwelling in equanimity (śamatha), after firmly settling the mind on the object of focus, one then investigates that object with wisdom (vipaśyanā), thereby giving rise to the wisdom that realizes true meaning. This is clearly explained in the 'First Stage of Meditation': 'Thus, when the mind is made firm on the object of focus by śamatha, if one investigates well with wisdom, then the light of true wisdom will arise. As light arises and dispels darkness, so too will it eliminate obscurations.' Śamatha and vipaśyanā, like the eye and light, cooperate with each other to generate true wisdom, and are not opposed to each other like light and darkness. Samādhi (定，梵文：samādhi，罗马转写：samādhi，等持) is not of the nature of darkness. Why? Because the characteristic of focusing the mind on one point is that, if one dwells in equanimity, one will thoroughly know reality as it is. Therefore, it is highly consistent with wisdom, and not opposed to it.' Therefore, gaining a stable mind through the cultivation of śamatha is like light; examining suchness with wisdom is like the eye. Śamatha is the unwavering focus of the mind on one point, while vipaśyanā is the investigation of objects. Therefore, one should not think that they are mutually obstructive. Furthermore, it is unreasonable to think that a mind without śamatha is like a lamp flickering in the wind, while through the power of śamatha, it is like a lamp standing in a windless place, unshaken by the winds of conceptual thought. For, in the method of practicing investigative meditation with vipaśyanā, even if śamatha has been achieved, the mind will still be shaken by the winds of conceptual thought when practicing vipaśyanā. If one admits that, relying on the achievement of śamatha, all movements of the mind cease when practicing vipaśyanā, then that fault exists. However, merely the cessation of the mind's movements --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་པ་མིན་གྱི། གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པ་ལ་བསམས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཡོ་བའི་སྐྱོན་གང་སྙམ་ན། རང་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་འཇོག་པ་ན་རང་དབང་མེད་པར་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྒྱུག་པའོ། །གོ་རིམ་ངེས་ཚུལ་གྱི་སྐབས་སུ། ཞི་ 14-4-2b གནས་མི་སྒྲུབ་པར་དང་པོ་ནས་ལྷག་མཐོང་ཏུ་སེམས་གནས་པ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད་ན། དེ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམ་བྱུང་དུ་འགྲོ་སྲིད་ཀྱང་། དེའང་ཞི་གནས་བསྒོམ་བྱུང་དུ་སོང་བ་ཡིན་གྱི། ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་བྱུང་དུ་སོང་བ་མིན་པས། ད་དུང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དེ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་སྐྱེད་དགོས་པས། སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པ་ལས་མི་འདའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་བྱུང་སྐྱེད་ནུས་ན། དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒོམས་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམས་བྱུང་སྐྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་མི་ནུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དཔྱད་སྒོམས་གྱིས་ཤིན་སྦྱངས་འདྲེན་ནུས་ནུས་སུ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་དུ་བཤད་པའི་གཞུང་དུ་མ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འདོད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཐེག་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལྟར་ཡུལ་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་བསལ་མ་གཏོགས་པ། ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་སྔར་མ་བསྐྱེད་པ་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཞི་གནས་འཇོག་སྒོམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། 14-4-3a སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྱིས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ངེས་པར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ནི་རྟོགས་དཀའ་བས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན། ལག་པས་སྟ་རེ་བཟུང་ནས་ཤིང་སྡོང་གཅོད་པ་ན། ལག་པ་ཤིན་ཏུ་འདར་ན་སྟ་རེ་ཤིང་སྡོང་ལ་ཇི་ཙམ་བརྒྱབ་ཀྱང་ཤིང་སྡོང་གཅོད་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་མ་གྲུབ་ན། དཔྱོད་པའི་སེམས་ལ་གནས་པའི་རྩི་འབྱར་རྒྱུ་མེད་པས་ཇི་ཙམ་དཔྱད་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་པའི་སྟོབས་མི་འབྱུང་ངོ་། །སྟོབས་ལྡན་གྱི་ལག་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པོས་རྣོ་བའི་སྟ་རེ་བཟུངས་ནས་བཅད་ན་ཤིང་སྡོང་མྱུར་དུ་གཅོད་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ལ
Chinese
不是这样的。这是因为考虑到止息摇动之过患而如此说的。摇动之过患是什么呢？就是当心专注于自己喜爱的对境时，会不由自主地奔向不喜爱的对境。 关于次第确定的情况：如果不修习止，一开始就习惯于将心安住于胜观，那么由此产生的定可能会变成世间的修生，但这只是止的修生，而不是胜观的修生。因此，还需要生起胜观的修生。所以，必须先修习止，然后才能生起观察修的胜观修生。因此，必须先修习止，然后才能修习胜观。如果能够生起专注于真如的世间修生，也不能说仅仅修习这些就能生起出世间的修生，因为世间修生的所有功德都会因此而变得过于夸大。 此外，《解深密经》中说，依靠先前成就的止，通过观察修能够引生轻安，从而修习胜观等等，这与许多经典中确定的次第相违背，因此不能这样认为。这样，除了其他宗派那样，以有境的特殊方式修习真如的情况之外，在所有尚未生起胜观修生，新产生胜观修生的情况下，都必须依靠先前修习的止，通过观察修来修习胜观。 即使止是通过安住修来修习，而胜观是通过观察修来修习，那么，为什么必须先修习止，然后才能修习胜观呢？这很难理解，所以要解释一下：例如，就像手握着斧头砍树，如果手非常颤抖，那么无论斧头砍多少下，都无法砍断树一样，如果没有先成就止，那么观察的心就没有安住的基础，无论观察多久，也不会产生摧毁违逆的力量。就像强壮的手非常稳定地握着锋利的斧头砍树，就能迅速砍断树一样，止的定非常稳定。
English
It is not like that. This is because it is said in consideration of stopping the fault of agitation. What is the fault of agitation? It is that when the mind is focused on a desired object, it involuntarily runs towards an undesired object. Regarding the determination of the order: If one does not cultivate shamatha (calm abiding) and initially becomes accustomed to merely settling the mind in vipassanā (insight), then the samadhi (concentration) arising from this may become a mundane meditative attainment. However, this is merely a shamatha meditative attainment, not a vipassanā meditative attainment. Therefore, one must still generate a vipassanā meditative attainment. Hence, one must first cultivate shamatha and then generate the vipassanā meditative attainment through analytical meditation. Therefore, one must first cultivate shamatha and then cultivate vipassanā. If one can generate a mundane meditative attainment focused on suchness, one cannot say that merely cultivating that much can generate a supramundane meditative attainment, because all the qualities of mundane meditative attainment would become excessively exaggerated. Furthermore, the *Saṃdhinirmocana Sūtra* states that relying on the prior accomplishment of shamatha, one can induce pliancy through analytical meditation, thereby cultivating vipassanā, etc. This contradicts many scriptures that explain a definite order, so it is not permissible to think in that way. Thus, except for the special case where, according to the tenets of other schools, one meditates on suchness with a specific object-possessor, in all situations where a vipassanā meditative attainment has not been previously generated and is newly generated, one must rely on the prior cultivation of shamatha and cultivate vipassanā through analytical meditation. Even if shamatha is cultivated through stabilizing meditation and vipassanā is cultivated through analytical meditation, what is the reason why it is necessary to first cultivate shamatha and then cultivate vipassanā? This is difficult to understand, so it will be explained: For example, just as when one holds an axe to cut down a tree, if the hand trembles greatly, no matter how many times the axe strikes the tree, it cannot be cut down, so too, if shamatha has not been previously accomplished, the mind that analyzes has no basis for abiding, and no matter how much one analyzes, the power to destroy opposing factors will not arise. Just as when a strong hand holds a sharp axe very steadily and cuts, the tree can be quickly cut down, so too, the samadhi of shamatha is very stable. --------------------------------------------------------------------------------