Tibetan
ད་ཕྱིར་དབྱེ་བ་བསྟན། །རྟོགས་པ་པོ་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་ པས་ན། །རྟོགས་བྱའི་ཡུལ་ལའང་དབྱེར་ཡོད་ལྟ་བུར་བཤད། །དངོས་སུ་རང་བློ་སྒྲིབ་པས་ བསྒྲིབས་གྱུར་ཀྱང་། །བློ་ངོར་ཆོས་ཉིད་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་ལྟར་སྣང་། །གྲོང་ཁྱེར་སྤྲིན་དང་ སྨུགས་པས་བསྒྲིབས་པ་ན། །འགྲོ་རྣམས་ཉི་མ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་པར་འཛིན། །ས་ལ་སྤྲིན་ ཏེ་རླུང་གིས་གཏོར་བ་ན། །ཉི་མའི་སྒྲིབ་བྱེད་སངས་ཞེས་རྟོག་པ་ལྟར། །གདུལ་བྱའི་བློ་དང་ བསྟུན་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད། །དྲི་བྲལ་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཞེས་གསུངས། །སངས་ རྒྱས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་དོན་དམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ དུ་སངས་རྒྱས་དོན་དམ་མིན་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་གཞི་མེད་ན་ཁྱད་ཆོས་མི་སྲིད་ཕྱིར། །ཐོབ་ བྱ་སངས་རྒྱས་གནས་ལུགས་ཡིན་ནམ་མིན། །མིན་ན་འཁྲུལ་སྣང་ཐོབ་པས་དགོས་པ་ཅི། ། གནས་ལུགས་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འགྱུར་ན། །སེམས་ཅན་དུས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡིན་ 18-15 པས། །དེ་དེའི་བར་དུ་ཡོད་ཅིང་མ་འགྱུར་རྟགས། །སྔོན་དང་ཕྱི་མཐའ་དུས་གསུམ་དོན་ལ་ མེད། །གནས་སྐབས་གསུམ་སོགས་བློ་ཡིས་མཐོང་ཚུལ་ཡིན། །དུས་ཀྱིས་གོས་མ་མྱོང་བའི་ ཆོས་ཉིད་གནས། །འཁྲུལ་དང་འཁོར་བ་རྣམ་རྟོག་དབང་གིས་བྱུང་། །གཉེན་པོར་རྣམ་པར་ མི་རྟོག་ལམ་བསྒོམ་བྱ། །རྟོག་པའི་བཞོན་པ་ལས་ཀྱི་རླུང་ཡིན་པས། །རླུང་རྣམས་དབྱིངས་ སུ་དག་བྱེད་ཐབས་བསྒོམ་ན། །འབྲས་བུ་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །དེ་ལས་མངོན་པར་ གསལ་བར་འབྱུང་། །དབུ་མའི་དོན་བཤད་དགེ་བ་འདིས། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་གནས་ ཐོབ་ཤོག །ཅེས་པ་རྒྱུ་འབྲས་དབུ་མའི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། རྒྱལ་ཁམས་པ་ ཏཱ་ར་ནཱ་ཐས་ངེས་པར་བརྗོད་པའོ། །ཕྱོགས་བཅུ་རབ་འབྱམས་མུ་མེད་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ གྲུབ་མཐའ་བཟང་པོ་མཐར་ཐུག་འདི་ལ་འཇུག་པར་གྱུར་ཅིག །ཞུས་དག ཤུབྷཾ། 目录 རྒྱུ་འབྲས་དབུ་མའི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།།
Chinese
现在再次说明差别。因为有证悟者（རྟོགས་པ་པོ）的差别，所以，所证悟的境也有差别一样地宣说。实际上，虽然自己的心被遮蔽所遮蔽，但在心识中，法性（ཆོས་ཉིད）却显现为被遮蔽所遮蔽一样。当城市被云和雾所遮蔽时，众生认为太阳被云所遮蔽。如同在地上云被风吹散时，认为太阳的遮蔽物消散一样。为了顺应所化众生的心识，（佛）说如来藏（དེ་བཞིན་ཉིད）获得了离垢的阶段。佛存在于胜义谛中，因为佛本身就是胜义谛。否则，佛就不是胜义谛了，因为没有基，就不会有特性。所要获得的佛是实相（གནས་ལུགས）吗？如果不是，那获得错觉有什么用？如果是实相，因此能获得佛，那么，众生时时的法性就是那个，那个存在于其间，并且是不变的标志。过去和未来，三时在意义上不存在。三种阶段等是心识所见的方式。法性存在于未被时间沾染的状态。错觉和轮回是分别念的力量所产生的。作为对治，应该修习不分别的道。因为分别念的坐骑是业的风，所以，如果修习将风净化于法界（དབྱིངས）的方法，那么，果二利（དོན་གཉིས）就会圆满。从那之中会显现得更加清晰。以此宣说中观的意义的善业，愿获得如意宝的地位！名为《因果中观明点》的论述，是嘉瓦堪巴·达热纳塔（རྒྱལ་ཁམས་པ་ཏཱ་ར་ནཱ་ཐ，1575-1634）所肯定地说出的。愿十方无边无际的一切众生，都进入这究竟的殊胜宗派！校对完毕。吉祥！ 目录 名为《因果中观明点》之论著。
English
Now, I will explain the distinctions again. Since there are distinctions among those who realize (rtogs pa po), it is said that there are also distinctions in the objects to be realized. In reality, although one's own mind is obscured by obscurations, in the mind, the nature of reality (chos nyid) appears as if obscured by obscurations. When a city is obscured by clouds and fog, beings perceive the sun as being obscured by clouds. Just as when clouds on the ground are scattered by the wind, it is thought that the obscuration of the sun has cleared away. In accordance with the minds of those to be tamed, it is said that the Tathāgatagarbha (de bzhin nyid) has attained the state of being free from defilements. The Buddha exists in the ultimate truth, because the Buddha himself is the ultimate truth. Otherwise, the Buddha would not be the ultimate truth, because without a basis, there can be no characteristics. Is the Buddha to be attained the reality (gnas lugs)? If not, what is the point of attaining an illusion? If it is the reality, and therefore one can attain Buddhahood, then the nature of reality of sentient beings at all times is that, and that exists in between and is the sign of being unchanging. Past and future, the three times do not exist in meaning. The three states, etc., are the ways in which the mind sees. The nature of reality exists in a state unblemished by time. Illusion and samsara arise from the power of conceptual thought. As an antidote, one should cultivate the path of non-conceptualization. Because the mount of conceptual thought is the wind of karma, if one cultivates the method of purifying the winds into the dharmadhatu (dbyings), then the fruit of the two benefits (don gnyis) will be perfected. From that, it will arise more clearly. By this merit of explaining the meaning of the Middle Way, may I attain the state of a wish-fulfilling jewel! This treatise called "The Bindu of the Middle Way of Cause and Effect" was definitely spoken by Jamyang Khyentse Wangpo Tāranātha (rgyal khams pa tā ra nā tha, 1575-1634). May all beings in the ten directions, infinite and boundless, enter this ultimate and excellent doctrine! Proofread. Auspicious! Table of Contents The treatise called "The Bindu of the Middle Way of Cause and Effect".