Tibetan
多罗那他大师教言集JT359བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་བཞུགས། 17-767 ༄༅། །བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་བཞུགས། ༄༅། །བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་བཞུགས། ༄༅། །ༀ་སྭཱ་སྟི། བཀྲ་ཤིས་ཀུན་ལས་རྨད་བྱུང་བཀྲ་ཤིས་པ། །དགེ་ལེགས་བླ་ན་མེད་ པའི་དགེ་ལེགས་ཅན། །རིན་ཆེན་གསུམ་གྱི་གཟི་འོད་རིན་ཆེན་གྱིས། །བདེ་སྐྱིད་དོན་གཉེར་ འགྲོ་རྣམས་བདེ་སྐྱིད་ཤོག ། འདིར་ཤིས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་པར་ བྱའོ། །དེ་ལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། འཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། ངོ་མཚར་ རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ལ་མངའ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཆོས་གང་ལའང་ཆགས་པ་དང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་རྩ་བ་ དང་བཅས་པར་སྤངས་པ། དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པའོ། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། སྟོབས་མཐའ་མེད་པ་དང་། ཡན་ལག་དྲུག་ཅུའི་གསུངས་དབྱངས་དང་ལྡན་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ འགོད་པ་སྟེ། རྣམ་པ་གཉིས་ནི་འཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ་ཞེས་ པ་ནི། སྐུ་ཁ་དོག་བཟང་ཞིང་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པས་གསེར་གྱི་རི་བོ་དང་འདྲ་བའམ། ངོ་ བོ་རབ་ཏུ་བཟང་ཞིང་རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་མི་གཡོས་པས་གསེར་གྱི་རི་བོ་གཡོ་བ་མེད་པ་དང་ འདྲ་བའོ། །འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད། བཟང་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ ཅད་ལ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་མཐུ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་། བརྟན་པའི་ 17-768 ཕྱིར་རྟག་ཅིང་ཐེར་ཟུག་ལ་གཡུང་དྲུང་གི་སྐུར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མི་ འཇིག་པ་དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསེར་གྱི་རི་བོ་དང་འདྲ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱབས་དང་སྐྱོབ་པ་བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་པ་ སྟེ་འཕྲིན་ལས་སོ། །དྲི་མ་གསུམ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་སྟེ། དེ་རྣམས་ བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་གཏན་ནས་སྤངས་པའོ། །པདྨོ་རྒྱས་པའི་འདབ་མ་ཤིན་ཏུ་ཁ་བྱེ་བ་ ལྟར་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་རྒྱས་ཤིང་ཁ་བྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་མངའ་བ་དེ་ ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ། དྲི་མ་གསུམ་སྤངས་པ་ནི་སངས་པ་དང་། སྤྱན་མངའ་བ་ནི་རྒྱས་པའི་དོན་ ནོ། ། དེ་ཡང་བུདྡྷཿཞེས་བྱ་བ་ལ་མོ་ཧ་ནཱི་དྲཱ་པྲ་མརྡ་པྲ་བུདྡྷ་པུ་རུ་ཥ་བ་ཏ། ཞེས་གཏི་མུག་གི་ གཉིད་སངས་པས་ན་མི་གཉིད་སངས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བུདྡྷ་སངས་པའི་དོན་དང་། བུདྡྷརྦི་ཀཱ་སཱ་ནཱཏ་བུདྡྷ་བི་བུདྡྷ་པདྨ་བ་ཏ། ཞེས་པ་བློ་གྲོས་ཁ་བྱེ་ཞིང་རྒྱས་པས་ན། པདྨ་ཁ་བྱེ་ བ་དང་འདྲ། ཞེས་པ་བུདྡྷ་རྒྱས་པའི་དོན་ནོ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོར་བགྲང་བ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འདི་བས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཞན་མེད་པ་ དང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་སྐྱིད་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སོགས་ནི་སྟོན་པ་དེས་ བསྟན་པའི་ཆོས་ཏེ། བརྡའི་ཆོས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གསུང་དབྱངས་རྣམས་ཡིན་ ལ། གང་བསྟན་པར་བྱ་རྒྱུའི་ཆོས་ནི་རྣམ་གྲངས་གསུམ་སྟེ། བླང་དོར་དང་འབྲེལ་བ་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལམ་དང་། གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱ་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ རྣམས་དང་། གང་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །མཆོག་དང་རབ་ ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མ་ནོར་བའི་དོན་དང་། མི་གཡོ་བ་ནི་ལུང་གི་དོན་ལ་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ 17-769 གདགས་པའི་སྒོ་ནས་གཡོ་བ་མེད་པ་དང་། ལམ་གྱི་ཆོས་ལ་བོར་དུ་རུང་བར་བཏགས་པའི་ སྒོ་ནས་གཡོ་བ་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཉམས་པ་མི་སྲིད་པས་གཡོ་བ་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་ ཉིད་ནི་གནས་ལུགས་སུ་མ་སོང་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་གདགས་སུ་མེད་པས་གཡོ་བ་མེད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་གྲགས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་ཁ་ཅིག་ མིའི་ཡུལ་དུ་གྲགས་ཆེ་བ་སྲིད་ཀྱང་། འགྲོ་བ་གཞན་གྱིས་གུས་པར་མི་བྱེད་པའམ། ཅུང་ ཟད་དགའ་བར་བྱེད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ ནི། མཐོ་རིས་དང་ས་སྟེང་དང་ས་འོག་ན་གང་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་ཞིང་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་ པ། ཆེས་ཆེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྔགས་ཏེ་ཚངས་པ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ དང་། ཀུན་འགྱེད་གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་སྦྱོང་དང་། དྲང་སྲོང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ བྲམ་ཟེ་དབང་ཆེ་བ་ཆེ་བར་གྲགས་པ་རྣམས་ཀྱང་། རང་གི་བློ་གྲོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན་པ་ལ་ནི་ཡིད་ཆེས་པས་བསྟོད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྒྱ་ བྱིན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་དང་འཁོར་ལོ
Chinese
多罗那他大师教言集JT359吉祥之详释。 吉祥之详释。 吉祥之详释。 嗡 斯瓦斯谛。（藏文：ༀ་སྭཱ་སྟི།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：oṃ svāsti，汉语字面意思：嗡，吉祥！）。吉祥一切中最殊胜的吉祥，具足无上善妙之善妙者，三宝之光辉以珍宝，愿求安乐之众生得安乐！ 此处欲说吉祥，故当说三宝之吉祥。所谓“具足圆满”者，即法身圆满、色身圆满、事业圆满。于何者具足稀有奇妙、无与伦比之圆满，即是佛。于任何法皆无贪执与障碍之智慧，以及断除一切烦恼及其习气，不缘任何对境之大悲心，是为法身圆满。具足妙相好、无边威力，以及六十支音，是为色身圆满。遣除一切众生之痛苦，以及安立于殊胜之圆满，此二者是为事业圆满。所谓“犹如金山”者，乃指佛身颜色妙好、具足光辉，故如金山；或指本体极为贤妙，任何因缘亦不动摇，故如不动之金山。此乃显示佛陀之殊胜，以其贤妙故，大悲心与了知一切所知之智慧，以及一切无碍之威力；以其稳固故，示现常恒不变之雍仲身。何者圆满而不坏灭，即是胜妙圆满，故喻为金山。三界之怙主，即是一切众生无上之救护与依怙，此乃事业。三垢，即贪欲、嗔恨、愚痴，彼等及其习气皆已彻底断除。如莲花盛开之花瓣般，对于一切所知皆具足广大且开放之智慧眼，彼即是佛陀。
English
Collected Teachings of Tāranātha JT359: Explanation of Auspiciousness. Explanation of Auspiciousness. Explanation of Auspiciousness. Oṃ Svāsti. May auspiciousness arise from all auspiciousness, the most wonderful auspiciousness! Possessing the ultimate goodness of virtue! By the splendor of the three jewels, may all beings seeking happiness and well-being find happiness! Here, wishing to express auspiciousness, let us speak of the auspiciousness of the Three Jewels. The term "possessing perfection" refers to the perfection of the Dharma body, the perfection of the Form body, and the perfection of activity. The one who possesses the extraordinary and unparalleled perfection is the Buddha. The wisdom that is free from attachment and obstruction to any Dharma, the complete abandonment of all obscurations along with their roots, and the great compassion that is without object, are the perfection of the Dharma body. The perfection of the signs and marks, the unlimited power, and the possession of the sixty qualities of speech are the perfection of the Form body. The removal of the suffering of all beings and the establishment in the excellent perfection, these two are the perfection of activity. The term "like a golden mountain" means that the body is of excellent color and possesses splendor, so it is like a golden mountain; or that the essence is extremely good and is not moved by any condition, so it is like an immovable golden mountain. This shows that the Buddha himself, because of his goodness, has great compassion, the all-knowing wisdom that engages with all knowable things, and unobstructed power; and because of his stability, he manifests as the eternal and unchanging Yungdrung body. That which is perfect and indestructible is the supreme perfection, and therefore it is likened to a golden mountain. The protector of the three realms is the supreme refuge and savior of all, which is activity. The three stains are desire, hatred, and ignorance, and these, along with their habitual tendencies, have been completely abandoned. Like the fully opened petals of a blooming lotus, the one who possesses the eye of wisdom that is greatly expanded and open to all knowable things is the Buddha.
Chinese
三垢断除是为“醒”，具眼者是为“增长”之义。 又，所谓“佛”（藏文：བུདྡྷཿ，梵文天城体：बुद्ध，梵文罗马拟音：buddhaḥ，汉语字面意思：佛陀），即“摩诃尼扎·帕玛达·帕布达·布鲁夏瓦达”（藏文：མོ་ཧ་ནཱི་དྲཱ་པྲ་མརྡ་པྲ་བུདྡྷ་པུ་རུ་ཥ་བ་ཏ།），意为因从愚痴之眠中醒来，故如人从睡眠中醒来一般。因此，“佛”有醒觉之义；“佛毗迦娑那达·佛毗布达·贝玛瓦达”（藏文：བུདྡྷརྦི་ཀཱ་སཱ་ནཱཏ་བུདྡྷ་བི་བུདྡྷ་པདྨ་བ་ཏ།），意为因智慧开展而增长，故如莲花开放一般。因此，“佛”有增长之义。此乃世间一切吉祥之首，无有胜于此者，且世间及出世间一切安乐皆由佛陀薄伽梵之威力所生。彼所宣说等，乃导师所宣说的法。诠释之法，即能诠释之语词、言语、音声等；所诠释之法有三种：与取舍相关联，是为应证之法——道；所应获得者，是为灭谛——果；所应证悟者，是为法性之真实边际。殊胜与极殊胜，意为不颠倒、无错谬。不动摇，意为于教义之义，不为他人以过失指摘而动摇；于道之法，不因被视为可舍弃而动摇；果位无有衰退之可能，故不动摇；如是，真如于实相中，不容许过失指摘，故不动摇。 于三界中广为人知者，非佛教之教义，虽或于人间广为人知，然其他有情或不敬重，或虽略有喜悦，然非一切皆然。然如来之教义，无论天界、地上、地下，凡具智慧与福德者，皆赞叹之，如梵天、自在天等诸天，遍施童子等沙门，以及广严仙人等婆罗门，凡有权势且广为人知者，亦皆对其自身之智慧生疑，然对如来所宣说之教义则深信不疑，并加以赞颂。因此，帝释天等诸天及眷属等，
English
To abandon the three stains is to be "awakened," and to possess eyes is to mean "growth." Furthermore, the term "Buddha" (Tibetan: བུདྡྷཿ, Sanskrit Devanagari: बुद्ध, Sanskrit Roman transliteration: buddhaḥ, literal Chinese meaning: Buddha) is derived from "Mohani Dra Pramarda Prabuddha Purushavata" (Tibetan: མོ་ཧ་ནཱི་དྲཱ་པྲ་མརྡ་པྲ་བུདྡྷ་པུ་རུ་ཥ་བ་ཏ།), which means that because one has awakened from the sleep of ignorance, it is like a person awakening from sleep. Therefore, "Buddha" has the meaning of awakening; "Buddharbi Kasanaata Buddha Bibuddha Padma Vata" (Tibetan: བུདྡྷརྦི་ཀཱ་སཱ་ནཱཏ་བུདྡྷ་བི་བུདྡྷ་པདྨ་བ་ཏ།), which means that because wisdom expands and grows, it is like a lotus flower opening. Therefore, "Buddha" has the meaning of growth. This is the foremost of all auspicious things in the world, and there is nothing superior to it, and all happiness in the world and beyond arises from the power of the Buddha Bhagavan. What He closely taught, etc., is the Dharma taught by the Teacher. The Dharma of expression is the words, speech, and sounds that express it; the Dharma to be expressed is of three kinds: related to acceptance and rejection, it is the Dharma to be accomplished—the path; what is to be attained is the truth of cessation—the fruit; what is to be realized is the true limit of the nature of Dharma. Superior and most superior mean not inverted and without error. Unwavering means that in the meaning of the doctrine, it is not shaken by others pointing out faults; in the Dharma of the path, it is not shaken by being regarded as disposable; the fruit cannot possibly decline, so it is unwavering; likewise, suchness, in reality, does not allow for the pointing out of faults, so it is unwavering. What is known in the three realms, the teachings that are not Buddhist may be well-known in the human realm, but other beings may not respect them, or even if they are slightly pleased, it is not all. However, the teachings of the Tathagata are praised by all who are wise and virtuous in the heavens, on earth, and below, such as the gods like Brahma and Ishvara, the renunciates like Kunnadi Kumara, and the powerful and well-known Brahmins like the Sage Vashistha, who doubt their own wisdom but trust and praise the teachings of the Tathagata. Therefore, the gods like Indra and their retinues,