Tibetan
多罗那他大师教言集JT356ཚིགས་བཅད་ཉུང་ངུའི་བསྟོད་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ།། 17-734 ༄༅། །ཚིགས་བཅད་ཉུང་ངུའི་བསྟོད་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །ཚིགས་བཅད་ཉུང་ངུའི་བསྟོད་པ་རྣམ་པར་ འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ༀ་སྭཱ་སྟི། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་བྱུང་བའི་བསྟོད་པ་ཚིགས་ བཅད་གཅིག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གྲགས་ཆེན་སྙན་གྲགས་ཆེན་པོ་པ། །ཐུབ་ཆེན་དཔའ་བོ་ ཆེན་པོ་པ། །སྲིད་པའི་མྱ་ངན་རྒལ་བ་པོ། །ཉོན་མོངས་བརྒལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། །ཅེས་ སོ། །དེ་ལ་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིས། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གྲངས་མེད་ པ་གསུམ་ལ་སོགས་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་བཞེད་པ་ཁོ་ནས། སྐུ་ གཏོང་བ་སོགས་བཏང་དཀའ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཏང་བ་དང་གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་དྲུག་གི་སྤྱོད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་གྲགས་པ་དོན་དང་མཐུན་པ་ཆེར་གྲགས་ པའོ། །འདིས་ནི་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་བསྟན་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་ པོའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་འདིས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྙན་པར་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་པ་ནི་ གང་ལ་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་མངའ་ བ་དང་། ཡན་ལག་དྲུག་ཅུའི་གསུང་དང་། སྟོབས་བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་མ་ འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་མངའ་བའི་ཐུགས་ཏེ། ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་ བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་གསུམ་ན་མཉམ་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟོད་པའོ། །འདིས་ནི་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་བསྟན་ པར་རིག་པར་བྱའོ། །ད་ལྟའི་མདོའི་དཔེ་འགའ་ལས། གྲགས་ཆེན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་པ་ཞེས་ འབྱུང་ཡང་འདི་ཉིད་འཐད་དོ། །ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ། མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ཐུབ་ 17-735 པའི་དཀའ་ཐུབ་ནི་ལུས་ལ་གདུང་བ་བརྩོན་པ་ཙམ་ཞིག་སྟེ། སྡིག་པ་མཐའ་དག་ནམ་ཡང་ སྤངས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་མེད་ཅིང་། ཤེས་རབ་འཆལ་བ་ དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐུབ་པའི་མིང་ཙམ་འཛིན་པའོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་ རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་ རབ་སྟེ་བསླབ་པ་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཅན་གྱི་ཕྱིར་ཐུབ་པའོ། །ཆེན་པོ་ནི་ ཀུན་ལས་ཆེ་བའི་དོན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ལས་ཆེ་བས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆེན་ པོར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་ཆེ་བ་མི་སྲིད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། མཉམ་པ་ཙམ་ཡང་མི་ སྲིད་ལ། གཞན་དུ་ན་བགྲང་བར་ཡང་མི་བཟོད་པ་དེ་ལྟར་བུ་ཆེ་བ་ནི། སྟོན་པ་ཉག་གཅིག་ སྟེ། དེ་ནི་བདག་ཉིད་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་གོམས་ཤིང་། བགྲང་བ་ལས་འདས་པའི་འགྲོ་བ་ བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའོ། །དཔའ་བོ་ནི་དགྲ་ ཐུབ་པའི་དོན་ཏེ། དགྲ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་དང་། ཕུང་པོའི་བདུད་དང་འཆི་བདག་གི་ བདུད་དང་། ལྷའི་བུའི་བདུད་སྡིག་ཏོ་ཅན་ནོ། །ཉན་རང་ལྷག་མེད་རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་བཅོམ་ པའོ་སྙམ་ན། གཞན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་མི་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་དཔའ་བ་མ་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བག་ཆགས་གནས་དང་བཅས་པ་བཅོམ་ཞིང་། ཕྱོགས་ ཐམས་ཅད་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འགྲོ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདུད་རྣམས་འཇོམས་པའི་ ཕྱིར་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའོ། །སྲིད་པ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་གསུམ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཕུང་པོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དོ། །མྱ་ངན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་མམ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །གང་ཞིག་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་ བསྐྱེད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཉམས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མྱ་ངན་ ཅེས་གྲགས་ཏེ། བུ་དང་ཆུང་མ་ཤི་བ་དང་ཁང་པ་ལ་སོགས་པ་ཞིག་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ 17-736 པའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་དང་བཅས་པའོ། །ཞེས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལ་སྡུག་ བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ །དེ་ལྟ་བུའི་མྱ་ངན་ཆུ་བོ་ལྟ་བུ་ལས་བརྒལ་བ་སྟེ། ཐེག་ པ་དམན་པ་དག་ནི་སྟོན་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་སྤངས་མོད། འོན་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་མ་བསྟན་གྱི་བར་དུ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པར་འདོད་དོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་བག་ ཆགས་ཕྲ་མོ་རྣམ་པར་བྱང་བཞིན་དུ་དེ་དང་བཅས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐུབ་པ་ ཆེན་པོ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཅན་དུ་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། །ཉོན་ མོངས་ནི་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ དང་། ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་དང་། ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བས་བསྡུས་པ། མཐོང་བ་དང་ སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ། །བརྒལ་བ་ནི། དེའི་བག་ལ
Chinese
多罗那他大师教言集JT356《短颂赞释》 17-734 ༄༅། །《短颂赞释》 ༄༅། །《短颂赞释》 ༄༅། །嗡 斯瓦斯谛（藏文：ༀ་སྭཱ་སྟི།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：oṃ svāsti，汉语字面意思：嗡，吉祥！）。圣者从妙云中降下的赞颂，唯一的偈颂是：大名声，盛名大者；大能仁，大勇士；超越有之苦，向超越烦恼者敬礼顶礼。如此。 其中，大名声是：薄伽梵以三大阿僧祇劫等，仅仅以利益和安乐有情为目的，布施身体等无量难舍之物，以及行持无量六度之行，因此名声与实义相符，广为流传。这表明了发心和积累资粮，应当了知一切大菩提之因都已由此汇集。盛名大者，是指具有三十二相和八十随好庄严之身，六十支之语，十力，四无畏和十八不共法等功德海之意，因具有如此功德，故在三有中无与伦比。如是受到包括天神在内的一切世人的赞叹。应当了知这表明了导师的一切功德。现在一些经文版本中出现“大名声，大智慧者”，但此（处所说）更为合理。所谓大能仁，外道徒的能忍苦行仅仅是身体上的苦行，从未断除一切罪恶，没有极其清净的等持，且智慧夹杂着邪见，因此只是徒有能仁之名。声闻，独觉和菩萨们，因具有戒律，等持和智慧，即三学清净的苦行，故为能仁。伟大是指胜过一切之义，若因胜过某些而成为伟大，则一切都将变成伟大。因此，没有比他更伟大的了。
English
Collected Teachings of Tāranātha JT356: Explanation of the Short Verse Praise 17-734 ༄༅། ། Explanation of the Short Verse Praise ༄༅། ། Explanation of the Short Verse Praise ༄༅། །Oṃ svāsti. This is the single verse praise that came from the noble Cloud of Jewels: Great fame, one with great renown; great sage, great hero; one who transcends the suffering of existence; I prostrate and pay homage to the one who transcends afflictions. Thus it is. Among these, great fame is: Because the Bhagavan, for three great countless eons and so forth, solely with the intention of benefiting and bringing happiness to sentient beings, gave away immeasurable difficult-to-give things such as his body, and also practiced immeasurable practices of the six perfections, therefore his fame is in accordance with reality and widely spread. This shows the generation of bodhicitta and the accumulation of merit, and it should be understood that all the causes of great enlightenment have been gathered by this. One with great renown refers to the mind that possesses a body adorned with the thirty-two major marks and eighty minor signs, speech with sixty qualities, ten powers, four fearlessnesses, and eighteen unshared qualities, etc., a sea of qualities, and because he possesses such qualities, he is incomparable in the three realms of existence. Thus, he is praised by all the worlds, including the gods. It should be understood that this shows all the qualities of the teacher himself. In some current sutra versions, it appears as "great fame, one with great wisdom," but this (what is said here) is more reasonable. As for the term great sage, the asceticism of the Tirthikas is merely exertion that causes suffering to the body, and they never abandon all sins, do not have extremely pure samadhi, and their wisdom is mixed with wrong views, therefore they only hold the name of sage. The Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas are sages because they possess the asceticism of pure discipline, samadhi, and wisdom, that is, the three trainings. Great means greater than all, if becoming great by being greater than some, then everything would become great. Therefore, there is nothing greater than him.
Chinese
更何况是轮回呢？连平等也不可能。另外，像那样多方面都无法胜过，唯一的导师就是佛陀。他是自身精通三学，为了将无数众生安置于三学的苦行中，所以是伟大的能仁。勇士是战胜敌人的意思，敌人是烦恼魔、蕴魔、死魔和天子魔恶行者。声闻缘觉等无余者也认为已经战胜了这些，但因为其他人无法战胜这些，所以不是真正的勇士。而薄伽梵自己已经断除了习气及其处所，并且在一切时间和一切方位都能战胜无量众魔，所以是伟大的勇士。轮回是欲界、色界和无色界三界，总括三界的一切五蕴自性。忧伤是痛苦，总括了三种或八种痛苦。凡是由因缘所生的迷乱之轮坏灭而产生痛苦的，就被称为忧伤。比如儿子和妻子死去，房屋等损坏时，会产生痛苦，所以是与忧伤相伴的。如实地领悟到这一点。因此，要对无常产生强烈的痛苦认知。像这样超越了忧伤之河，小乘行者认为导师已经舍弃了这些痛苦，但直到未开示超越忧伤之前，都认为是带有残余的。那不是的，因为当那些细微的习气正在净化时，与此相伴是相违背的。因此，不应将伟大的能仁视为化身，视为具有痛苦之蕴。烦恼是根本烦恼和所有近取烦恼。这些也包括贪欲、嗔恚、我慢、无明、有身见、邪见、边见、见取见、戒禁取见所涵盖的一切见道和修道所断之法。超越是指断除其习气。
English
What to say of samsara? Even equality is impossible. Moreover, the greatness that cannot be surpassed in many ways is the sole teacher, the Buddha. He is the one who is accustomed to the three trainings himself, and in order to place countless beings in the asceticism of the three trainings, he is the great Muni. A hero means conquering enemies; enemies are the demon of afflictions, the demon of aggregates, the demon of death, and the evil one, the son of the gods. Even the Hearers and Solitary Realizers, without exception, think that they have conquered these, but since others cannot conquer them, they are not truly heroes. But the Bhagavan himself has destroyed the habitual tendencies along with their abodes, and at all times and in all directions he conquers immeasurable demons, so he is the great hero. Samsara is the three realms of desire, form, and formlessness, encompassing all the five aggregates of nature. Sorrow is suffering, encompassing all three or eight kinds of suffering. Whatever suffering arises from the decay of the wheel of delusion caused by causes and conditions is called sorrow. For example, when sons and wives die, and houses and the like are destroyed, suffering arises, so it is accompanied by sorrow. This is understood as it is. Therefore, one should strongly cultivate the perception of suffering in impermanence. Having crossed over such a river of sorrow, the lesser vehicle practitioners think that the teacher has abandoned these sufferings, but until the transcendence of sorrow is taught, it is considered to be with residue. That is not the case, because it is contradictory to be accompanied by it while those subtle habitual tendencies are being purified. Therefore, the great Muni should not be regarded as an emanation body, as having an aggregate of suffering. Afflictions are the root afflictions and all the secondary afflictions. These also include all that is to be abandoned by seeing and meditating, encompassed by desire, anger, pride, ignorance, view of the perishable aggregate, wrong view, extreme view, holding views as supreme, and holding morality and asceticism as supreme. Transcending means abandoning its habitual tendencies.