Tibetan
བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ། བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ། གཉིས་པ་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་དགག་པ་ནི། ཕུང་པོར་བདག་ཡོད་མ་ཡིན་བདག་ལ་ཡང་། །ཕུང་པོ་དེ་རྣམས་ཡོད་མིན་གང་གི་ཕྱིར། །གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་རྟོག་པ་འདིར་འགྱུར་ན། །གཞན་ཉིད་དེ་མེད་དེ་ཕྱིར་འདིར་རྟོག་པའོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ལ། བདག་ལའང་ཕུང་པོ་དེ་རྣམས་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་འཁར་གཞོང་དང་ཞོ་ལྟར་གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྟོག་པ་འདིར་འགྱུར་ན། ཕུང་པོ་དང་བདག་ནི་གཞན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ལྡན་པ་དགག་པ་ནི། བདག་ནི་གཟུགས་དང་ལྡན་མིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལྡན་དོན་སྦྱོར་བ་མེད་དེ་པ་ཅན་དང་། །གཟུགས་ཅན་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་བརྗོད་ལ། །བདག་གི་གཟུགས་ལས་དེ་ཉིད་གཞན་མེད་ཕྱིར། །བདག་ནི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྡན་པའི་སྒྲ་དེའང་ལྷས་བྱིན་བ་ལང་ཅན་ཞེས་པ་དེར་ནི་ཐ་དད་ལ་ལྡན་པའི་སྒྲ་བརྗོད་པར་དམིགས་ལ། ལྷས་བྱིན་གཟུགས་ཅན་ཞེས་པ་དེར་ནི་ཐ་དད་མིན་པ་ལ་ལྡན་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་དམིགས་ན། བདག་ནི་གཟུགས་སོགས་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་མེད་པར་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ལྡན་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་དོན་མེད་དོ། ། གསུམ་པ་འཇིག་ལྟའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ནི། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་བདག་ནི་གཟུགས་ལྡན་མིན། །གཟུགས་ལ་བདག་མེད་བདག་ལ་གཟུགས་ཡོད་མིན། །དེ་ལྟར་རྣམ་བཞིིར་ཕུང་པོ་ཀུན་ཤེས་བྱ། །དེ་དག་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཉི་ཤུར་འདོད། །གཟུགས་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་ལ་དོ་ཤལ་བཞིན་དུ་བདག་གཟུགས་དང་ལྡན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིའི་སུལ་ན་སེང་གེ་ལྟར་གཟུགས་ལ་བདག་རྗེས་སུ་ཞུགས་ཏེ་གནས་པའང་མེད་ལ། ལྷས་བྱིན་གྱི་ནོར་ལྟར་བདག་ལ་གཟུགས་དབང་བསྒྱུར་བྱར་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཀུན་ལའང་བདག་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་དང་བྲལ་བ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལས་བཟློག་པ་རྣམ་པ་བཞི་བཞིའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ནི། བདག་ཏུ་ལྟ་བའམ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་མཐའ་ཉི་ཤུར་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས། ཕུང་མིན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ལ་
Chinese
遮破之结尾。 遮破之结尾。 第二，遮破之结尾有三。第一，遮破所依与能依：蕴中无我，我中亦无，彼诸蕴，以何之故？若有他性，则于此处，生起此想，然彼他性，实无，是故此处乃是妄想。我非以所依之方式存在于诸蕴中，诸蕴亦非以所依之方式存在于我中。若如木槽与酸奶般存在他性，则于此处生起能依与所依之想。然蕴与我二者无有他性，故于彼等之上，以能依与所依而作思量，唯是分别假立而已。 第二，遮破具有功德与功德之自性：我与色不具，以无有之故。具义无连结，以具与色具，说为异与异非异。我之色异于彼，以无有之故。我非与色等诸蕴相合，如是，具有之语，如“天授具有牛”之说，于彼处，于异体之上，可指说具有之语。如“天授具色”之说，于彼处，于非异体之上，可指说具有之语。然我与色等，已如前述，无有即彼与异体之别，故无有连结具有之语之必要。 第三，显示坏聚见之体性：色非我，我非具色。我非于色中，色非于我中。如是当知，于四种相中，一切诸蕴。彼等执著为我，是名二十种我见。色非我，以我与色之体性相违故。如士夫与项链般，我亦非具有色，以彼等无有他性故。如山间之狮子般，我亦非随逐于色而住，如天授之财物般，我亦非于我中，色可作为自在转变之物。如是当知，以四种方式，于一切四名之蕴中，皆无有我。如是，五蕴离我，与如是所说相违之四种方式，执著为我者，是为我见或坏聚见，是名二十种我见。若经论中说：非蕴，非蕴之外，于彼
English
The Conclusion of Refutation. The Conclusion of Refutation. Secondly, there are three parts to the conclusion of refutation. First, the refutation of the support and the supported: The self is not in the aggregates, nor are those aggregates in the self. For what reason? If there were otherness, then here, this thought would arise, but that otherness is not there, therefore here it is just delusion. The self is not present in the manner of being supported by the aggregates, nor are those aggregates present in the manner of being supported by the self. If there were otherness, like a trough and yogurt, then the thought of support and supported would arise here. But the aggregates and the self are without otherness, therefore, thinking of them as support and supported is merely conceptual imputation. Second, the refutation of possessing qualities and the nature of qualities: The self does not possess form, because it does not exist. The meaning of possession has no connection, because with "possessing" and "having form," it is spoken of as different and not different. The form of the self is different from that, because it does not exist. The self is not combined with the aggregates such as form, like this. The word "possessing," like the saying "Devadatta possesses a cow," in that case, the word "possessing" is spoken of in relation to a different entity. Like the saying "Devadatta has form," in that case, the word "possessing" is spoken of in relation to a non-different entity. But the self and form, etc., as previously stated, have no distinction of being the same or different entities, therefore there is no need to connect the word "possessing." Third, showing the aspects of the view of the perishable aggregate: Form is not the self, the self does not possess form. The self is not in form, form is not in the self. Thus, it should be known, in the four aspects, all the aggregates. Those who grasp them as the self are called the twenty views of self. Form is not the self, because the nature of the self and form are contradictory. Like a man and a necklace, the self also does not possess form, because they do not have otherness. Like a lion in a mountain crevice, the self also does not dwell following form, like Devadatta's wealth, form also cannot be an object of free transformation in the self. Thus, it should be known that in all the aggregates of the four names, in the four ways, there is no self. Thus, the five aggregates are without self, and the four ways that contradict what has been said, grasping as the self, is the view of self or the view of the perishable aggregate, which is called the twenty views of self. If the scriptures say: Not the aggregate, not other than the aggregate, in that