Tibetan
། ཡང་ན་མྱུ་གུའི་ངོ་བོ་གཟུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ས་བོན་གྱི་ངོ་བོའང་གཟུང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལ་གཟུང་མ་བཟུང་ཆ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་སྤང་བར་འདོད་པས་ནི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཅིག་པར་ཁས་མི་བླང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བདག་སྐྱེ་དགག་པ་ནི། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ཞིག་ན་ཡང་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་གཅིག་ཅེས་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཅིང་འགགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པ་མེད་དེ། དེ་དག་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་མྱུ་གུ་བཞིན་ས་བོན་ཡང་མཐོང་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བདག་ལས་བྱུང་ཞེས་བརྟགས་པ་འདི། །དེ་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་རིགས་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་འབྱུང་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དུའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། བདག་སྐྱ྄ེས་འདོད་ན་བསྐྱེད་པར་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང་། །ལས་དང་བྱེད་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེ་དག་ནི། །གཅིག་ཉིད་མིན་པས་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་བར། །བྱ་མིན་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེས་པར་འདོད་ན། བསྐྱེད་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང་། ལས་དང་བྱེད་པ་པོའང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན། དེ་དག་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མིན་ཏེ། ཕ་དང་བུ་དག་དང་མིག་དང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། གོང་དུ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་སྐྱེ་དགག་པ།
Chinese
或者，就像抓住了苗芽的体性一样，也应该能抓住种子的体性，因为种子和苗芽是一体的。如果承认一体，那么抓住和不抓住这两个方面就相互矛盾。因此，想要避免如上所说的过失，就不能承认种子和苗芽是一体的。 第二，在名言中破斥自生： 因为果已现，因虽已坏灭， 世间亦不许，彼等是一体。 因为作为因的名为“种子”的事物，即使已经坏灭和消失，作为果的名为“苗芽”的事物仍然能够显现。所以，即使是世间人，也不会承认种子和苗芽是一体的。如果它们是一体，那么就像苗芽一样，种子也应该能够被看见。 因此，认为事物是从自身产生的这种观点，无论在胜义谛还是世俗谛中，都是不合理的。因为无论从哪个角度来看，自生都与理性相悖。因此，别人认为事物是从自身产生的这种观点，无论是在胜义谛的真理，还是在世俗谛的真理中，都是不合理的。 第二，总结破斥： 若谓自生者，所生能生及， 业与作者一，彼等非一故， 不应许自生，故成广说过。 如果认为事物是从自身产生的，那么所生、能生，以及业和作者也会变成一体。但这些并非一体，因为父亲和儿子，眼睛和眼睛的意识，也会变成一体。因此，不应该承认事物是从自身产生的，因为这样会陷入前面广说的过失。
English
Or, just as the nature of a sprout is apprehended, so too should the nature of a seed be apprehended, because the seed and the sprout are one. And if one is admitted, then the two aspects of grasping and not grasping are contradictory. Therefore, those who wish to avoid the faults of the aforementioned consequences do not admit that the seed and the sprout are one. Second, refuting self-origination in conventional terms: Because the effect is seen even when the cause is destroyed, Even worldly people do not accept that they are one. Because the thing called "seed," which is the cause, even if it is destroyed and has ceased, the thing called "sprout," which is the effect, is still seen. Therefore, even worldly people do not accept that the seed and the sprout are one. If they were one, then just like the sprout, the seed should also be seen. Therefore, this assertion that things arise from themselves Is not reasonable in either reality or the world. Because in either case, self-origination contradicts reason, therefore this assertion by others that things arise from themselves is not reasonable in either the ultimate truth or the conventional truth. Second, the conclusion of the refutation: If you assert self-origination, then the object to be produced, the producer, and The action and the agent become one; since they are not one, Self-origination should not be asserted, because it leads to the fault of extensive explanation. If you assert that things arise from themselves, then the object to be produced, the producer, and the action and the agent also become one. But it is not reasonable that these are one, because then the father and the son, the eye and the eye-consciousness, would also become one. Therefore, things should not be asserted to arise from themselves, because it would lead to the faults extensively explained above. Refutation of Self-Origination