Tibetan
ཆོས། །གང་གིས་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཤེས། །རྟོག་པར་བྱེད་པ་པོ་དེ་དངོས་པོའམ། དངོས་མེད་དམ། དེ་གཉིས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཆོས་གསུམ་པ་གང་གིས་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཤེས། རེ་ཤིག་དངོས་པོའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་གཞི་མཚན་ཉིད་མ་གཏོགས་པ། །དངོས་པོ་ཡང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སུན་ཕྱུང་བས་སོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །དངོས་མེད་གང་གི་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་མི་མཐུན་ཆོས་ཀྱང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་རྟོག་པ་པོ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དངོས་པོ་མིན། །དངོས་མེད་མ་ཡིན་མཚན་གཞི་མིན། །མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་ཚུལ་དེ་གཞན་ལ་བསྒྲེ་བ་ནི། ཁམས་ལྔ་པོ། །གཞན་གང་དག་ཀྱང་ནམ་མཁའ་མཚུངས། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་ཁམས་ལྔ་པོ་གཞན་གང་དག་ཀྱང་ནམ་མཁའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་དང་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ས་ཡི་མཚན་ཉིད་སྔ་རོལ་ན། །ས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནས། དེ་ཕྱིར་ས་ནི་དངོས་པོ་མིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་མཐར་འཛིན་གྱིས་མི་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། བློ་ཆུང་གང་དག་དངོས་རྣམས་ལ། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་ཉིད་དུ། །ལྟ་བ་དེས་ནི་ལྟ་བྱ་བ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞི་མི་མཐོང་། །རང་བཞིན་གྱིས་བློ་ཆུང་ཞིང་ཞན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ཞེན་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་ཉམས་པའི་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་གང་དག་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་མེད་དུ་ལྟ་བ་དེས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བལྟ་བར་བྱ་བ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལོག་པས་ཞི་བ་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་ལས། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །དག་དང་མ་དག་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ནི་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་ཁམས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་བྱེད་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་ལྔ་པའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
法。以何者知晓有与无？ 认识者，彼是有，或是无？以何者知晓彼二者相异之第三法，有与无？ 暂且非是有， 除去自相与共相， 有亦非是存在。 如是驳斥故。 非是无， 若是有不存在， 无将成为何者之有？ 如是说故。 彼二者皆非之相异法亦无有。 是故，无有认识有与无者。 第二，遮破之结尾是： 是故，虚空非是有， 非是无，非是自相， 非是共相，如是说。 第二，将彼理则比于他者是： 五界， 其他任何亦如虚空。 地、水、火、风、识，即五界，其他任何亦应知晓与虚空之理分析相同。 如此，地之共相于先前， 地则丝毫亦不存在。 从“如是”至“是故，地非是有”等之间应述说。 第二，显示以执持边而不得解脱是： 任何微小之智者， 于诸事物， 以存在与非存在之方式， 彼见者， 寂灭，寂静不得见。 自性微小且劣弱，执着于有无之边，且从涅槃道，自性空性之见解中退失的自他宗派，任何于内外诸事物以有无之方式观待者，彼以涅槃为观待之境，远离一切分别，故而寂静，且因能知与所知颠倒而寂静，不得见真实胜义空性之自性。 如是，经中亦云： 有与无，二者皆是边， 清净与不清净，此亦是边。 是故，完全舍弃二边后， 智者亦不应安住于中。 如是说。 中观根本慧论中，界品之观察，即第五品之释论。 第五品之解释。
English
Dharma. By what does one know existence and non-existence? The one who cognizes, is that existent or non-existent? By what third dissimilar dharma of those two does one know existence and non-existence? For the moment, it is not existent, Because apart from the own-characteristic and the universal-characteristic, Existence also is not. Thus, it is refuted. It is not non-existent, If existence is not, Of what will non-existence be? Thus, it is said. There is also no dissimilar dharma that is neither of those two. Therefore, there is no cognizer of existence and non-existence. Second, the conclusion of negation is: Therefore, space is not existent, It is not non-existent, it is not an own-characteristic, It is not a universal-characteristic, thus it is said. Second, comparing that principle to others is: The five elements, Whatever others are also like space. Earth, water, fire, wind, and consciousness, the five elements, whatever others are also to be known as similar to the analysis of space. Thus, the universal-characteristic of earth in the past, Earth is not even slightly existent. From "Thus" to "Therefore, earth is not existent," etc., should be stated. Second, showing that one is not liberated by clinging to extremes is: Those of small intellect, To things, As existence and non-existence, That seer, Does not see peace, quiescence. Naturally small in intellect and weak, clinging to the extremes of existence and non-existence, and those of self and other schools who have fallen away from seeing the path of nirvana, the nature of emptiness, whoever regards internal and external things as existent or non-existent, that one, with nirvana as the object to be seen, is peaceful because it is free from all conceptualization, and is quiescent because the knowable and the knower are reversed, does not see the nature of ultimate emptiness. Thus, it is also said in the sutra: Existence and non-existence are both extremes, Purity and impurity are also extremes. Therefore, having completely abandoned both extremes, The wise do not even abide in the middle. Thus it is said. In the Fundamental Wisdom of the Middle Way, the Examination of the Elements, which is the commentary on the fifth chapter. Explanation of the fifth chapter.