Tibetan
ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའི་གླུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའི་གླུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའི་གླུ། ན་མོ་གུ་རུ། འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་གཉུག་མའི་སེམས། །ངོ་བོ་རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་ན་བཙོ་མའི་གསེར། །གསལ་ལ་མི་རྟོག་རང་བྱུང་དབྱིངས་ལ་འདུད། །ཚོན་གྱིས་དབང་གིས་ཤེལ་གོང་སྣ་ཚོགས་སུ། །སྣང་ཡང་ཤེལ་གྱི་རང་བཞིན་འཕོ་འགྱུར་མེད། །བག་ཆགས་དབང་གིས་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ། །སྣང་བར་གྱུར་ཀྱང་དབྱིངས་ལས་གཡོས་པ་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་རྣམ་རྟོག་གིས། །སྒྲོ་སྐུར་མ་ཞུགས་སྣ་ཚོགས་སྣང་འདི་ཉིད། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་འགྱུར་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་སྟོང་ཉིད་མ་ལགས་སམ། །དུས་མཐའི་མེ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་པར་གྱུར་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ཚིག་པ་མེད། །མ་རིག་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་སུ། །མྱོང་བར་བཏགས་ཀྱང་དབྱིངས་ལ་རེག་པ་མེད། །གཟུགས་ཅན་མ་ལུས་མཁའ་ལ་བརྟེན་ན་ཡང་། །མཁའ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་བརྗོད་དང་བྲལ། །འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །དབྱིངས་ནི་མཁའ་ལྟར་གནས་མེད་བརྗོད་དང་བྲལ། །སྣོད་ཀྱི་འཇིག་ཆགས་མཁའ་ལ་བྱེད་ན་ཡང་། །མཁའ་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་བཞིན་འགྲོ་བ་ཡི། །སྐྱེ་འཆི་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བརྟེན་ན་ཡང་། །དབྱིངས་ལ་འགྱུར་མེད་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ། །སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བའི་འཁོར་བ་གང་། །དེ་ཉིད་སྤངས་པའི་བདེ་ཆེན་མྱང་འདས་ཅིང་། །དེ་གཉིས་ཐ་དད་ཡོད་ན་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། །འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཅི་ལགས་ཀྱེ། །དེ་ཕྱིར་རང་སེམས་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་འདི། །མ་རིག་འཁྲུལ་པས་བཏགས་པའི་འཁོར་བ་སྟེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པས་མྱང་འདས་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་རྣམ་པར་གནས། །མ་རིག་འཁྲུལ་པས་དབྱིངས་འདི་བདག་ཏུ་བཟུང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་འགྲོ་འདི་གྱི་ནར་འཁོར། །མཁས་པས་བདག་འཛིན་གཞི་རྩ་དབྱིངས་སུ་གོ །འཛིན་མེད་ལྷུག་པར་བཞག་པས་རང་སར་གྲོལ། །དེ་ལྟའི་རང་སེམས་འོད་གསལ་ཆོས་དབྱིངས་འདི། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་གཟིགས་ནས། །ས་འོག་གཏེར་དང་སྦྲུམ་མའི་མངལ་སོགས་དཔེས། །འགྲོ་ཀུན་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས། །དེ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི། །འགྲོ་ལ་བདེན་པར་ཡོད་ཅེས་གང་སྨྲ་བ། །བདེ་སྟེར་ཟོལ་གྱིས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། །ཐུབ་པའི་བསྟན་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱུར་ཤེས་གྱིས། །གཞིའི་སྐབས་སོ། །ཀྭ་ཡེ་གྲོགས་དག་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་སོམས། །གང་ལ་བལྟས་ཀྱང་སྙིང་པོ་འདུག་གམ་ལྟོས། །དེ་ཕྱིར་སྐྱོ་བསྐྱེད་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་ཐོང་། །གཉུག་མ་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་འདི་ལྟར་ལྟོས། །ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །གསལ་འགྲིབ་བྱིང་རྒོད་སྤངས་པ་གདོད་མའི་སེམས། །བསྒོམ་འདོད་བློ་ཡིས་མ་བསླད་རང་སར་ཞོག །ལྷུག་པར་ཐོང་ལ་དྲན་པའི་རྒྱང་སོ་ཚུགས། །རྒྱ་མཚོའི་ཀློང་དུ་གཟིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ། །ཕྱོགས་རྣམས་བསྐོར་ཞིང་དེ་རུ་འབབ་པ་ལྟར། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་འཕྲོས་ཀྱང་། །ཐ་མར་རང་གནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་འབབ། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་དགག་མི་དགོས། །ཕྱལ་བར་ཐོང་ལ་དྲན་པའི་བྱ་ར་གྱིས། །དུག་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་འཆར། །འབད་རྩོལ་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་མི་རྟོག་པ། །རང་བྱུང་འོད་གསལ་སྒྲིབ་པའི་མུན་ཆེན་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རང་བྱུང་འོད་གསལ་འཆར་འདོད་ན། །མི་རྟོག་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྒྲུབ་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཇི་ལྟར་འགའ་ཡིས་ཆུ་རླབས་ཞི་འདོད་ནས། །འབད་པ་བྱས་ཚེ་ཕྱི་ཕྱིར་འཕེལ་བ་ལྟར། །རྣམ་རྟོག་དགག་ཕྱིར་གཉེན་པོ་བསྟེན་ན་ཡང་། །རྣམ་པར་དག་པའི་རྦ་རླབས་ཕྱི་ཕྱིར་གཡོ། །གང་ཚེ་འགའ་ཡིས་རང་དགར་བཞག་པ་ན། །ཇི་ཞིག་ལྟར་ཚེ་ཆུ་ཡི་རྦ་རླབས་ཞི། །དེ་བཞིན་རྩོལ་མེད་ལྷུག་པར་སྐྱོང་ཤེས་ན། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྦ་རླབས་ངང་གིས་དེངས། །རྣམ་རྟོག་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བ་ཞི་གནས་སྟེ། །སྒྲོ་འདོགས་ནང་ནས་ཆོད་པ་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་འདྲེས་པ་ཟུང་འཇུག་ལམ། །ཤེལ་སྣོད་ཆུ་ཡིས་བཀང་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། །གདོད་ནས་རྣམ་དག་ལྷུན་གྲུབ་དབྱིངས་འདི་ལ། །ཉོན་མོངས་དྲི་མའི་བག་ཀྱང་བསལ་དུ་མེད། །མི་རྟོག་གཉེན་པོའི་བག་ཀྱང་བསྐྱེད་དུ་མེད། །དེ་ཕྱིར་གང་གི་གཉེན་པོར་གང་ཞིག་བསྒོམ། །གང་ཚེ་རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ལ་གནས། །སྤང་གཉེན་བླང་དོར་མཚན་མ་མ་མཐོང་ཞིང་། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །སྤང་བྱ་རང་གྲོལ་གཉེན་པོ་རང་ཤར་ཡིན། །དང་པོ་བྱིས་ལམ་གཅོང་རོང་ཆུ་ལྟར་གཡོ། །བར་དུ་འཕགས་ལམ་གང་གཱའི་རྒྱུན་བཞིན་དལ། །ཐ་མ་རྒྱ་མཚོའི་འཇིངས་ལྟར་གང་གིས་ཀྱང་། །གཡོ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་ལམ། །ལམ་
Chinese
大乘之基道果显明大手印金刚歌。 大乘之基道果显明大手印金刚歌。 大乘之基道果显明大手印金刚歌。那摩古汝。轮回涅槃无别一味大手印，有无常断舍弃本元之心。本体若因缘而变异，则非纯金。明而无念，敬礼自生法界。彩色的力量使玻璃球呈现多种色彩，显现却不改变玻璃的自性。习气的力量使心性呈现多种，显现却不离法界。因此，不加入有无常断分别念的增损，这多种显现本身，就是自性光明不变的大手印。难道不是具足一切殊胜的空性吗？末劫之火焚烧一切世间，却不能烧毁虚空。无明之力使种种痛苦，被认为是体验，却不能触及法界。一切有形皆依赖于虚空，虚空却不住于任何处，不可言说。种种世间安住于心之法界，法界如虚空般无住，不可言说。器世间的坏灭在虚空中发生，虚空却无有变异，同样，众生的生死依赖于心之法界，法界却无有改变，只是分别念的假立。感受种种痛苦的轮回，以及舍弃轮回的大乐涅槃，如果二者是不同的，那么一切智者，如何能证悟轮回涅槃平等性呢？因此，自心明空无别，是因无明错觉而假立的轮回，被一切智的方便所摄持，即是涅槃。它如水与波浪般存在。因无明错觉而执此法界为我，因此众生流转轮回。智者了知我执的根本在于法界，无执放下则自然解脱。如是自心光明法界，观见与一切有情无有差别，如地下之宝藏和孕妇的子宫等比喻，宣说一切众生皆具如来藏。此外再无其他的如来藏。
English
The Vajra Song of Mahamudra Clarifying the Ground, Path, and Fruit of the Great Vehicle. The Vajra Song of Mahamudra Clarifying the Ground, Path, and Fruit of the Great Vehicle. The Vajra Song of Mahamudra Clarifying the Ground, Path, and Fruit of the Great Vehicle. Namo Guru. Samsara and Nirvana are inseparable, the single taste of Mahamudra. The primordial mind that has abandoned existence, non-existence, permanence, and annihilation. If its essence were to change due to conditions, it would not be pure gold. Clear and non-conceptual, I prostrate to the self-arisen Dharmadhatu. By the power of colors, a crystal ball appears in various forms, yet the nature of the crystal does not change. By the power of habitual tendencies, the nature of mind appears in various forms, yet it does not move from the Dharmadhatu. Therefore, without adding or subtracting with the conceptual thoughts of existence, non-existence, permanence, and annihilation, this very variety of appearances is the self-luminous, unchanging Mahamudra. Is it not the emptiness that possesses all supreme qualities? Even if the fire at the end of time were to burn all the worlds, it would not burn the sky. Although various sufferings are labeled as being experienced due to the power of ignorance, they do not touch the Dharmadhatu. Although all that has form depends on space, space does not abide anywhere and is beyond expression. The various worlds abide in the Dharmadhatu of mind, and the Dharmadhatu, like space, is without abiding and beyond expression. Although the destruction and formation of the container occur in space, space does not change. Similarly, although the birth and death of beings depend on the Dharmadhatu of mind, the Dharmadhatu is unchanging, merely labeled by conceptual thought. Whatever samsara experiences various sufferings, and the great bliss of Nirvana that abandons it, if these two were different, then how could the omniscient one realize the equality of samsara and Nirvana? Therefore, this indivisible clarity and emptiness of one's own mind is samsara, labeled by the delusion of ignorance, and it is Nirvana when grasped by the skillful means of omniscience. It exists in the same way as water and waves. Due to the delusion of ignorance, this Dharmadhatu is grasped as self, and by its power, beings wander in samsara. The wise understand that the root of self-grasping lies in the Dharmadhatu, and by letting go without grasping, one is liberated in its own place. Such is the self-luminous Dharmadhatu of one's own mind, seeing that there is no difference in all sentient beings, using examples such as treasures beneath the earth and the womb of a pregnant woman, it is taught that all beings possess the Buddha-nature. Other than that, there is no other Tathagatagarbha.
Chinese
凡是说轮回中有真实存在的，都是以给予安乐为借口而执著于我的缘故，要知道这已经背离了佛陀的教义。这是关于基础的章节。 诸位朋友，请思考轮回的法则！无论看什么，都要看看是否有精华。因此，生起厌离心，放下世间俗事，像这样观察本元自心之界。方便与智慧无别，一味一体的大手印，舍弃了明暗、沉掉、高低，这就是原始的心。不要用想要修行的心来扰乱它，让它安住于自性之中。放松身心，竖起正念的警戒线。犹如海中飞离船只的鸟儿，四处盘旋后又回到船上一样。无论生起多少分别念，最终都会回归到自性法界之中。因此，不必刻意阻止分别念，放松身心，保持正念的觉察。如同用咒语加持毒药一样，分别念和无明会显现为大智慧。通过努力和造作而获得的无分别，是遮蔽自生光明的大黑暗。因此，如果想要显现自生光明，瑜伽士就不要通过造作无分别来修持。犹如有人想要平息水波，越是努力，水波反而越发汹涌一样。为了阻止分别念而采取对治方法，清净的波浪反而会越来越动荡。当有人任其自然时，水波就会自然平息。同样，如果懂得毫不费力地放松，分别念的波浪自然就会平静。分别念在法界中解脱，这就是止观；从束缚中解脱，这就是胜观。显现与心识无别融合，这就是双运道，犹如用清水充满水晶容器一样。在这个本初清净、任运成就的法界中，烦恼垢染的习气也无法去除，无分别对治的习气也无法产生。因此，要用什么来对治什么呢？当自心安住于无生法界时，不见到舍弃与对治、取舍的相状，没有能修和所修之时，所舍弃的自然解脱，对治的自然显现。最初的修行之路，犹如孩童的道路，像湍急的溪流一样动荡；中间的修行之路，犹如圣者的道路，像恒河的流水一样缓慢；最终的修行之路，犹如大海的深渊，无论什么也无法动摇，这就是全知之道。道路。
English
Whatever says that there is truth in samsara, it is because of clinging to the self with the pretense of giving happiness. Know that this has deviated from the teachings of the Buddha. This is the chapter on the basis. O friends, contemplate the laws of samsara! Whatever you look at, see if there is any essence. Therefore, generate renunciation and abandon worldly affairs. Observe the realm of your own original mind in this way. Method and wisdom are inseparable, the single taste of the Great Seal. Abandoning clarity and obscurity, sinking and rising, this is the primordial mind. Do not disturb it with the mind that wants to meditate, let it rest in its own nature. Relax your body and mind, and erect the watchtower of mindfulness. Just as a bird flying from a ship in the ocean circles around and then lands back on the ship, no matter how many collections of thoughts arise, they will eventually return to their own place in the realm of Dharma. Therefore, there is no need to deliberately stop thoughts. Relax and maintain the watch of mindfulness. Just as poison is transformed by mantra, thoughts and ignorance arise as great wisdom. Non-thought achieved through effort and exertion is the great darkness that obscures the self-arising luminosity. Therefore, if you want the self-arising luminosity to arise, the yogi should not practice by fabricating non-thought. Just as someone who wants to calm the waves of water, the more effort they make, the more the waves increase. Even if you rely on antidotes to stop thoughts, the waves of purification will become more and more turbulent. When someone leaves it alone, the waves of water will naturally subside. Similarly, if you know how to relax effortlessly, the waves of thoughts will naturally calm down. The liberation of thoughts in the Dharma realm is quiescence; cutting through bonds is insight. The merging of appearance and mind, inseparable, is the path of union, like filling a crystal container with clear water. In this primordially pure, spontaneously accomplished realm, even the imprints of defilements cannot be removed, and the imprints of non-conceptual antidotes cannot be created. Therefore, what should be meditated on as an antidote to what? When one's own mind abides in the unborn realm, not seeing the characteristics of abandoning and antidotes, accepting and rejecting, and when there is no meditator or object of meditation, then what is to be abandoned is naturally liberated, and the antidote naturally arises. The initial path of practice is like a child's path, turbulent like a rushing stream; the intermediate path of practice is like the path of the noble ones, slow like the flow of the Ganges; the final path of practice is like the depths of the ocean, unshakable by anything, this is the path of omniscience. The path.