Tibetan
ས་ཀྱི་དབང་གིས་འཇིག་འགྱུར་གང་། །བཏགས་ན་ཡོན་ཏན་མེད་པར་ཡང་། །ཉེས་པ་དུ་མའི་སྐྱོན་གནས་པའི། །དངོས་པོ་འདི་ལ་དམིགས་ནས་སུ། །ཆགས་པ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །མི་གཙང་རྫིང་བུའི་ཁྲོད་བཞིན་དུ། །ཤིན་ཏུ་ཡིད་དབྱུང་གོམས་པར་གྱིས། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་ཞེན་པ་ཡིས། །བཅིངས་ནས་ཕུན་ཚོགས་དཔལ་མི་ཐོབ། །དངོས་ངན་འདི་ཡང་གཏོང་བ་ཡི། །ཐབས་ཀྱིས་ཕན་བདེ་ འབུམ་འགུགས་ན། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འབྲལ་འགྱུར་ཞིང་། །སྙིང་པོ་མེད་ལ་སྙིང་པོ་ནི། །བླང་ཕྱིར་བདོག་པའི་དངོས་པོ་ཀུན། །ཅི་ཞིག་མི་གཏོང་བ་ཡོད་དེ། །གཏོང་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་བྱ། ༈ །མི་ཤེས་བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱིས། །བསླུས་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་འདི། །སྲིད་པའི་ཐང་ལ་དབང་མེད་དུ། །ཀྱེ་མ་ཡང་ཡང་འཁྱམ་པར་གྱུར། །དུས་སུ་འདི་དག་གིས་ནི་བདག །མངལ་དུ་བཟུང་ཞིང་བཅོས་པའི་ཚེ། །སྙིང་གི་དུམ་བུ་བཞིན་བལྟས་ནས། །རང་ལ་ཡོད་རྒུའི་དཔལ་གྱིས་བསྙེན། །དེ་འདྲའི་ཕུན་ཚོགས་བརྩེ་བའི་མ། །རང་དབང་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་དུ་ཡང་། །གཏོང་བའི་གོ་སྐབས་མི་སྲིད་ཀྱང་། །གཞན་དབང་སྐྱེ་དང་འཆི་བས་འཕྲོག །ཕྱོགས་བཅུ་སེམས་ཅན་གང་མཆིས་པ། །ཐམས་ཅད་བདག་བཞིན་བདེ་ལ་འདུན། །འོན་ཀྱང་རྨོངས་པས་བདེ་འདོར་བ། །ཀྱེ་མ་བདག་གི་མ་རྣམས་མཐོང་། །ཡུན་རིང་བརྩེ་བས་བཅིངས་གྱུར་ནས། །འབྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤི་བ། །དེས་ཀྱང་ད་ལྟ་འཕྲད་པ་ན། །མི་ཤེས་བཞིན་དུ་གཤེ་བ་ཡི། །མྱོས་པའི་གདོན་གྱིས་སེམས་དཀྲུགས་ནས། །སྡང་བ་ལ་སོགས་ཟུག་རྔུའི་ནད། །འདི་ཡི་སྙིང་ལ་རྟག་ཞུགས་པས། །མ་རྣམས་རྒུད་པས་ཅིས་མ་བཅོམ། ། མགོན་མེད་སྲིད་པར་འཁྱམས་པ་ཡི། །མི་བཟད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་རིང་ལ། །གཉེན་གྱུར་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་བརྩེ་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གང་དག་ལ། །ཁྲོ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །སྡུག་པའི་བུ་ལ་མ་བཞིན་དུ། །ཤིན་ཏུ་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། །བདག་གིས་གསོ་བར་བྱ་དགོས་པ། །འདི་ཡིས་བརྒྱ་ལམ་བདེ་བའི་དཔལ། །ཅུང་ཟད་རྙེད་ལའང་བདག་ཁྲོ་ན། །ཀྱེ་མ་བདག་སེམས་སུ་ཡིས་བསླུས། །ཕ་རོལ་དཔལ་དང་འབྱོར་བ་ནི། །བདག་ལས་ཅུང་ཟད་མ་འཕྲོག་སྟེ། །འདི་ལ་མེད་ཀྱང་བདག་ལ་ནི། །ཆ་ཤས་ཙམ་ཡང་ཐོབ་པ་མེད། །ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་མཐར་སོན་པ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཀུན་གྱུར་ཀྱང་། །བདག་གི་ཡོན་ཏན་སྐལ་མི་ཆད། །ཅི་ཕྱིར་འདི་ལ་བདག་སེམས་འཁུ། །སྙེམས་བཅས་དཔལ་གྱིས་བདག་མནན་ཀྱང་། །དཔལ་ནི་ལེགས་བྱས་འབྲས་བུ་སྟེ། །སྙེམས་
Chinese
以地之力而坏灭者，纵然假立亦无功德，众多过失之垢所住之，此物观之莫贪著，犹如不净池沼中，极厌离而串习之。是故对此贪执缚，不获圆满之荣华，此恶物亦舍弃之，以方便能引万福。自性定当分离故，无有实义取实义，为取故有一切物，有何不舍弃之事？于舍弃极欢喜应作。༈ 不知魔之幻术所，欺诳者之众生此，于有之旷野无有主，唉玛再再漂泊而转。时此等既于我，执于胎中调理时，视如心之碎片般，以自有之一切荣华侍。如是圆满慈爱母，自权势者何时亦，舍弃之机会虽无有，然为他权生与死所夺。十方有情凡所有，一切如我欲求乐，然愚昧舍弃安乐者，唉玛我见我之母等。长久为爱所束缚故，以离别之痛苦而死者，彼等即便今相遇，不知如是而呵责之，为醉魔所迷乱心，嗔恨等刺痛之病，此之心中恒时入故，母等衰败岂不摧？ 无怙漂泊有中之，难忍痛苦长久时，于成亲眷此等众，有心谁人不生慈？是故于诸有情者，莫说无有嗔恨心，如于爱子如母般，极应修习慈爱心。我所应养育之，此以百般安乐之荣，稍有所得我亦嗔，唉玛我心为谁所欺？他人荣华与财富者，未从我处稍有夺，此虽无有我亦无，丝毫分亦未获得。功德海之边际达，纵然一切成佛陀，我之功德分不减，何故对此我心嗔？具骄荣华虽压我，荣华乃是妙业果，骄
English
Whatever is destroyed by the power of earth, even if nominally established, has no merit. This object, which is the abode of many faults and defects, should be viewed without attachment, and one should become accustomed to extreme aversion, like being in the midst of an impure pond. Therefore, being bound by attachment to this, one does not attain the splendor of perfection. Even this evil thing should be abandoned, for by means of skillful methods, one can attract a hundred thousand benefits and joys. Since it is naturally subject to separation, and since there is no essence in it, one should take the essence. Since all possessions are for the sake of taking, what is there that one should not abandon? One should be extremely delighted in abandoning. Alas! These beings, deceived by the illusory tricks of the unknowing demon, wander again and again helplessly in the wilderness of existence. When these beings hold me in the womb and care for me, they look upon me as if I were a piece of their heart, and they attend to me with all the splendor they possess. Such perfect and loving mothers never have the opportunity to abandon me of their own free will, yet they are robbed by the power of birth and death. All sentient beings in the ten directions desire happiness just as I do, but alas, I see my mothers abandoning happiness out of ignorance. Having been bound by love for a long time, they die with the suffering of separation. Even when they meet me now, they unknowingly scold me. Their minds are disturbed by the demon of intoxication, and diseases of stinging pain such as hatred constantly enter their hearts. How can they not be conquered by the decay of their mothers? For a long time, wandering in existence without a protector, enduring unbearable suffering, who with a mind would not feel compassion for all these beings who have become relatives? Therefore, towards all sentient beings, not only should there be no anger, but one should cultivate extreme love, like a mother towards her beloved child. If I, who should nourish them, am angry even when they obtain a little bit of happiness in a hundred ways, alas, by whom is my mind deceived? The splendor and wealth of others do not steal even a little from me. Even if they do not have it, I do not gain even a fraction of it. Even if one were to reach the end of the ocean of qualities and become a Buddha in every way, my share of qualities would not be diminished. Why is my mind angry at this? Even if splendor with pride oppresses me, splendor is the fruit of good deeds, pride
Tibetan
པ་དེ་ཡིས་དེ་བརླག་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་འོས། །སྐྱོན་ལྡན་འདི་ཡི་གོང་ན་ནི། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་མང་ཡོད་ཀྱང་། །དེ་དག་ཀུན་ལ་མི་འཁུ་ན། །དམན་པ་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་འཁུ། །དམན་པ་དང་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་མཐའ་ཡས་ཕྱིར། །སུ་ཡིས་སུ་དག་སྐལ་དམན་བྱས། ། ཕྲག་དོག་ཀྱིས་ནི་བདག་སྐལ་བརླག །དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་ལ། །ཕྲག་དོག་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །དབུལ་པོས་གཏེར་ཆེན་རྙེད་པ་བཞིན། །ཤིན་ཏུ་ཡི་རང་དགའ་བ་སྒོམས། ༈ །ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་གང་ལས་བདག །མཆོག་གོ་སྙམ་ན་བདག་ཉིད་ནི། །སྔ་ནས་ཡོན་ཏན་ལྡན་མིན་ཏེ། །རྐྱེན་ལས་འཕྲལ་དུ་བྱུང་བ་ཙམ། །བདག་ནི་འདུས་བྱས་རྐྱེན་དབང་ཅན། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་དེ་འདྲ་སྟེ། །འདིས་ནི་བདག་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི། །དཔལ་རྣམས་འཛིན་ལ་སུ་ཡིས་འགོག །སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་མིན་སླད་འདི་ལའང་། །བདག་ལས་ཆེས་ལྷག་ཡོན་ཏན་ནི། །མེད་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཞིག་བདོག །བདག་ནི་འདི་འདྲའི་ང་རྒྱལ་སོགས། །ཉོན་མོངས་ཚོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལྡན་ཞིང་། །སྐྱེ་འཆིའི་རང་བཞིན་འཁོར་བའི་མཚོ། །སྡུག་བསྔལ་རྦ་ལ་དབང་མེད་འཕྱོ། །འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གློ་བུར་བའི། །ཡོན་ཏན་འདི་ཡང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས། །ཉམས་པར་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་སྟེ། །ཅི་ཕྱིར་བདག་ལ་སྙེམས་པ་འཕེལ། །ཏིལ་ལ་མེ་ཏོག་དྲི་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་སུ་ལའང་འགོ་མོད་ཀྱི། །ཟག་པའི་དྲི་མ་འདྲེས་གྱུར་ཕྱིར། །བདག་ལ་ཡིད་འོང་ ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་ན་རིགས་གཟུགས་དཔལ་འབྱོར་སོགས། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་གོང་ནས་གོང་། །བརྒྱ་སྟོང་བྱེ་བའི་ལྷག་ཡོད་ཕྱིར། །ཕལ་ལ་བལྟས་ན་བདག་ཆེས་དམན། །སྐྱོན་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་རྣམས། །བཏང་སྙོམས་ཐུགས་ཀྱིས་གནས་མཛད་ན། །སྐྱོན་མང་བཅས་ཤིང་ང་རྒྱལ་གྱིས། །སྨ་ཕབ་བདག་ཡིད་ཇི་ལྟར་སྙེམས། །ཡོན་ཏན་ཕྲ་མོས་བདག་གི་རྒྱུད། །མཐོ་བ་ཉིད་དུ་སྙེམས་བྱེད་ན། །སྐྱོན་མང་གནས་པས་བདག་གི་རྒྱུད། །ཤིན་ཏུ་དམའ་བར་ཅིས་མི་འཛིན། །ང་རྒྱལ་དྲི་མ་གཏན་མེད་པ། །དེ་ཚེ་བདག་ནི་མཆོག་ཉིད་ཀྱང་། །འདི་ལྟར་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཕྱིར། །བདག་ལས་དམན་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །བདག་མེད་འདུས་བྱས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན། །རྐྱེན་ལས་དངོས་པོའི་གནས་འཛིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མཁའ་མཉམ་ཡང་། །བདག་ལ་ང་རྒྱལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་སྙེམས་སོགས་ཡོད་ཀྱི་རིང་། །ཀུན་ལས་དམན་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །དུལ་བའི་རྟ་མཆོག་བཞིན་དུ་ནི། །ཀུན་ལ་གུས་པའི་སྤྱོད་ལམ་བསྐྱོངས། །དེ་ལྟར་བ
Chinese
他人因彼而毁灭，因此彼亦是悲悯之对象。 虽有功德者多于此有缺点者，然不嫉妒彼等一切，如何嫉妒此卑劣者？ 卑劣者与具功德者，于此世间无边无际，谁将谁视为卑劣？ 嫉妒毁灭我之善根，因此对于他人之圆满，不仅不嫉妒， 而且如贫者得大宝藏般，修习极度随喜之欢喜。 若以功德而自认胜过他人，则自身并非先前即具功德， 乃由因缘而暂时生起而已。 我乃有为法，受因缘支配，他人亦是如此， 谁能阻止此人拥有胜过我之财富？ 众生之相续非我所能亲见，因此对此人， 亦无衡量是否具有胜过我之功德之量。 我乃具有如是傲慢等烦恼之过患， 生死之自性，于轮回之海中，无力地漂浮于痛苦之波涛中。 此有为法之自性乃是暂时的，此功德亦由他缘， 具有可能衰败之法性，为何对我生起骄慢？ 如芝麻之花带有香味般，功德亦会降临于任何人， 然因混杂着漏失之垢染，我又有何可爱之处？ 无论何处，种姓、容貌、财富等功德， 皆有百千俱胝之胜过者，故与大众相比，我最为卑劣。 若无过失之具功德者，以平等之心安住， 则我此充满过失且具傲慢者，以轻蔑之语，内心如何能生起骄慢？ 微小之功德使我之相续，生起高慢之念， 则众多过失存在时，为何不认为我之相续极为低下？ 若无丝毫傲慢之垢染，彼时我即为最殊胜者， 然如此具有傲慢，有谁比我更卑劣？ 无我之有为法蕴之相续，由因缘而执持事物之存在， 因此即使功德等同虚空，我又有何可傲慢之处？ 若有骄慢等，则应知自己乃最卑劣者， 如调顺之骏马般，对一切修持恭敬之行为。 如是思维
Tibetan
དེན་གཉིས་གནས་ཚུལ་ལ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། །བློ་ནི་ཡང་ཡང་གོམས་བྱས་པས། །སྣང་ཞེན་ཟང་མ་ཐལ་དུ་སྦྱོངས། །སྟོང་བཞིན་དུ་ཡང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས། །སྤྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ གྲོང་ཁྱེར་ཀུན། །མ་བརྟག་ཉམས་དགའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །སྒྱུ་མའི་དཔེ་ཡིས་ཚུལ་དུ་སྤྱད། །འཇམ་དཔལ་ཤེས་རབ་འོད་པོ་ཆེ། །རིག་སྔགས་མར་མེའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །སྙིང་ལ་ངེས་པར་གསལ་བྱས་པས། །སྒྲིབ་པའི་ཚང་ཚིང་བསྲེག་པར་མཛོད། །འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་དཔའ་བོ་ཡི། །ཐུགས་རྗེ་ལས་བསྐྲུན་ཤེས་རབ་ཀྱི། །རལ་གྲིས་བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་ཐབས་ལྔ། །དྲལ་ནས་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་བདུད། །གང་དུ་སླར་ཡང་མི་འབྱུང་ཞིང་། །སྔར་བྱུང་བ་ཡི་རོ་ཙམ་ཡང་། །མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡང་དག་པར། །གསོད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་བསད་པ་ན། །མདུང་ཁྱིམ་བཤིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ལྷའི་བུའི་བདུད་ནི་ཆོམ་པར་འགྱུར། །ས་བོན་བསྲེག་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན། །ཕུང་པོའི་བདུད་ནི་འགག་བྱེད་ཅིང་། །སྣུམ་ཟད་པ་ཡི་མར་མེ་བཞིན། །འཆི་བདག་བདུད་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། །དེ་ཚེ་བདུད་བཞིའི་གཡུལ་འཇོམས་པ། །དཔའ་བོ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིང་བའི། །ཚུལ་གྱིས་སྲིད་པར་སྲིད་པའི་རྒྱུན། །གཅོད་ལ་རྟག་ཏུ་འཇིགས་མེད་སྤྱོད། །བདུད་ཀྱི་གཡུལ་ཆེན་འཇོམས་པའི་སྒོ། །ཐབས་མཁས་ཤེས་རབ་སྣང་བའི་ལམ། །ཡང་དག་ངག་གིས་གསལ་བྱས་པའི། །དགེ་བས་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཀུན། །བདུད་བཞིའི་གཡུལ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ནས། །འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་གྱུར་ཅིག །ཅེས་ཐུན་མོང་བློ་སྦྱོང་སྒོམ་པའི་གནད་ཟབ་མོ་འདི་ནི་རབ་ཚེས་ས་སྟག་ཟླ་ ༡༠ ཚེས་ ༤ ལ་མི་ཕམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་བྲིས་པ་སྟེ་མཁའ་མཉམ་ཞིང་གི་ཐ་གྲུ་ཐམས་ཅད་མེ་ཏོག་སེར་པོའི་ཚལ། བཀོད་པ་ཚད་མེད་པས་བརྒྱན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉིད་འཁྲུལ་དགེ་བ་དང་བཅས་པའོ།། མངྒ་ལཾ། ། བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་ཐབས་འཇོམས་པ་མཁྱེན་པའི་རལ་གྲི།
Chinese
于此二者之境况，以辨别之定解，心意屡屡勤修习，显现执着彻底净。虽为空性然亦由，诸缘化现有情城，莫以审视悦意态，以幻化喻而行持。文殊智慧大光明，以明咒灯之方式，于心定能令明晰，祈愿焚毁诸障碍。如是文殊勇士之，慈悲所生智慧剑，斩断魔之五幻术，断除我执烦恼魔。何处亦不再复生，往昔所生之余迹，亦无有之状态中，以真实诛灭之法，而诛灭之时则以，摧毁矛舍之方式，天子之魔即摧毁。如焚烧种子之芽，蕴魔亦令其止息，如油已尽之灯火，死主之魔亦将死。尔时摧毁四魔之战，以勇士雄狮之威势，于有情中斩断有情之流，恒常行持无畏之行。摧毁魔之大战之门，善巧方便智慧之光明道，以真实语而令明晰之，此善愿此等一切众生，从四魔之战中得胜，成就文殊金刚祈愿成。此共同修心之甚深要诀，乃于胜生周期土虎年十月四日，由麦彭南嘉（米庞南嘉）所著，愿虚空般之刹土一切边隅，皆成黄色花朵之园林，以无量庄严所修饰等等，自现之善愿也。吉祥！ 摧毁魔之幻术，知晓之宝剑。
English
In the situation of these two, with the definite understanding of discernment, the mind is repeatedly practiced diligently, and the appearances of clinging are thoroughly purified. Although it is emptiness, yet also by, all the manifestations of sentient beings' cities, without examining the pleasant state, practice in the manner of an illusion. Manjushri's great light of wisdom, in the manner of a lamp of knowledge mantra, may it surely be clear in the heart, may it burn away the thickets of obscurations. Thus, Manjushri's heroic, wisdom sword born from compassion, cuts through the five illusions of demons, cuts off the demon of self-grasping afflictions. Nowhere will it be reborn again, even the traces of what was born in the past, in a state of non-existence, with the method of truly annihilating, when annihilated, then with the manner of destroying the spear-house, the demon of the son of the gods is destroyed. Like a sprout from a burnt seed, the skandha demon also causes it to cease, like a lamp with exhausted oil, the demon of the Lord of Death will also die. At that time, destroying the battle of the four demons, with the power of a heroic lion, in sentient beings, cuts off the stream of sentient beings, constantly practices fearless conduct. The door to destroying the great battle of demons, the skillful means, the path of the light of wisdom, made clear with true words, may this virtue, may all these beings, be victorious from the battle of the four demons, may Manjushri Vajra be accomplished. This profound key to common mind training, was written by Mipham Namgyal on the 4th day of the 10th month of the Earth Tiger year of the Rabjung cycle, may all corners of the space-like realms become gardens of yellow flowers, adorned with immeasurable splendor, etc., may the self-appearing aspirations be virtuous. Mangalam! The sword of knowing that destroys the illusions of demons.