Tibetan
སྔ་འགྱུར་བསྟན་པའི་སྣང་བྱེད་ཆེན་པོ་རྫོགས་ཆེན་དགེ་མང་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་གསུང་བསྐུལ་ཕེབས་པའི་ཞུས་ལེན། སྔ་འགྱུར་བསྟན་པའི་སྣང་བྱེད་ཆེན་པོ་རྫོགས་ཆེན་དགེ་མང་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་གསུང་བསྐུལ་ཕེབས་པའི་ཞུས་ལེན། མ་ཧཱ་གུ་རུ་ཐོད་ཕྲེང་རྩལ་ལ་འདུད། །པདྨ་ཀུན་ཏུ་འཆང་གིས་བྱིན་གྱིས་རློབས། །རིག་པའི་ངོ་བོ་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས། །ཀ་དག་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་འདུས་མ་བྱས། །མ་བཅོས་རང་བྱུང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། །གདོད་ནས་མ་འཁྲུལ་གྲོལ་བར་བྱ་བའང་མེད། །རིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་འོད་དུ་གསལ། །ཅིར་ཡང་མ་ཡིན་རང་རྩལ་ཅིར་ཡང་འཆར། །ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་ཤར། །ཉོན་མོངས་བྱེ་བས་གཡོགས་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་མེད། །གནས་ལུགས་མངོན་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་དག་པ་མེད། །རིག་པའི་རྩལ་ལ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི། །སྐད་ཅིག་རྟོག་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ། །འཁོར་འདས་རྒྱབ་གྱེས་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་འཁྱམས། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་གཞི་ནས་མ་གྲུབ་ཀྱང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཀུན་གྱི་འཁྲུལ་གཞི་བྱས། །འཛིན་རྟོག་དེ་ལ་སེམས་ཞེས་ཐ་སྙད་གདགས། །སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་མུ་མཐའ་མེད་པར་འཕེལ། །ངོས་མ་ཟིན་པས་སྡུག་བསྔལ་གཟེབ་ཏུ་ཆུད། །སེམས་ཀྱི་མཚང་རིག་འཛིན་པ་ཕུག་རྡིབས་ན། །རང་གྲོལ་རིག་པ་རང་ས་ཟིན་པར་འགྱུར། །ལུང་རིགས་དུ་མས་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པ་ཡང་། །ཕྱོགས་མཐོང་ཙམ་ལས་ཇི་བཞིན་རྟོགས་མི་ འགྱུར། །དོན་དམ་བློ་ཡི་ཡུལ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས། །སོར་རྟོག་ཉིད་ཀྱང་དོན་ལ་སེམས་ཡིན་པས། །གདོད་མའི་གནས་ལུགས་སྒྲིབ་པའི་གེགས་སུ་འགྱུར། །འཁོར་འདས་བདེན་གཉིས་གྲོལ་འཁྲུལ་རྟོགས་མ་རྟོགས། །གཟུང་འཛིན་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་ཚད་སེམས་ཡིན་པས། །དེ་དོན་བསྒོམ་པས་འཁྲུལ་ལ་ཉིང་འཁྲུལ་བསྣན། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་མ་སྟོངས་པ། །ནམ་ཡང་གནས་ལུགས་དངོས་ལ་རེག་མི་ནུས། །འོན་ཀྱང་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་འཇོག་ཚུལ་ཀུན། །དང་པོའི་ལས་ཅན་དྲང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས། །བློ་འདས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སེམས་ལ་དགག་སྒྲུབ་མི་བྱེད་ཡན་གར་བཞག །རིག་པ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རང་བབས་བསྐྱང་། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་མ་བཅོས་མ་བསླད་པ། །སྟོང་གསལ་ཟང་ཐལ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན། །རང་གི་མོས་གུས་བླ་མའི་བྱིན་བརླབས་དང་། །ལས་འཕྲོ་སད་པས་དེ་ཉིད་རྗེན་པར་མཐོང་། །
Chinese
前译教法的大明灯，佐钦德芒仁波切至尊化身劝请之请问。 前译教法的大明灯，佐钦德芒仁波切至尊化身劝请之请问。 顶礼玛哈古汝颅鬘力（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）！ 莲师普持加持之。觉性之本体遍布轮涅一切，诸法一切之实相即是真如。 超离一切言思表达之境，本来清净等同虚空无为造作，无修任运离戏论之边。 原始以来未曾迷乱亦无须解脱，觉性之自性本自光明，非是任何却能显现任何。 以是智慧故，显现身与刹土，纵被无量烦恼所覆亦无有遮障，纵然实相现前亦无有清净。 觉性之妙力，于不识自面目之，刹那念头，错乱为能取所取二者。 轮回涅槃背道而驰漂泊三有，所谓我者，从根本上未曾成立，然以执我故，成为一切错乱之根源。 彼执取念头，名之为心，从心而生心所，无有边际地增长。 因未认识其面目，故落入痛苦之匣。 若识心之要害，执着之根崩溃，则自解脱之觉性将证得自位。 众多经论亦在辨析实相，然亦仅能见其一面，无法如实证悟。 胜义谛远远超离心意之境，分别念本身，实则亦是心，故而成为遮蔽原始实相之障碍。 轮回涅槃、二谛、解脱迷乱、证悟未证悟，凡是属于能取所取之范畴者，皆是心。 故而修持彼等，乃是于错乱之上再加错乱。 未曾断尽执我之根本，则永不能触及真实之实相。 然则，一切依心而立之安立，皆被宣说为引导最初业力者之方便。 超离心意之大圆满瑜伽士，不于心上作取舍，安住于自然状态。 觉性安住于本性之实相，任运自成。 平常之识，不作修饰不加改造，具足空明无碍之觉性精华。 以自己之虔诚、上师之加持，以及业缘之苏醒，便能赤裸裸地见到彼。
English
A request prompted by the supreme incarnation of Dzogchen Gemang Rinpoche, the great illuminator of the Early Translation Teachings. A request prompted by the supreme incarnation of Dzogchen Gemang Rinpoche, the great illuminator of the Early Translation Teachings. Homage to Maha Guru Thötreng Tsal! May Padmakunduchang bestow blessings. The essence of awareness pervades all of samsara and nirvana, the reality of all dharmas is suchness itself. It transcends all realms of speech, thought, and expression, primordial purity is like the sky, uncompounded and uncreated. Unfabricated, self-arisen, free from the extremes of elaboration, from the beginning, there has been no delusion, nor is there anything to be liberated. The nature of intelligence is primordially clear as light, it is not anything, yet its own energy manifests as anything. Because it is wisdom, body and realm arise, though covered by billions of afflictions, there is no obscuration, even when the state of being is manifest, there is no purification. The power of awareness, for those who do not recognize their own face, is that a moment of thought mistakes the two, grasper and grasped. Samsara and nirvana turn their backs and wander in the three realms, what is called self, though not established from the ground up, by grasping at self, it becomes the basis of all delusion. That grasping thought is labeled as mind, from mind, mental events increase without end. Because its face is not recognized, it falls into the box of suffering. If the vulnerability of the mind is known, and the root of grasping collapses, then self-liberated awareness will attain its own ground. Many scriptures and reasonings also examine the state of being, but they only see one side, and cannot realize it as it is. The ultimate truth is far beyond the realm of the mind, even discriminating thought itself is mind in essence, therefore, it becomes an obstacle obscuring the primordial state of being. Samsara, nirvana, the two truths, liberation, delusion, realization, non-realization, whatever belongs to the category of grasper and grasped is mind. Therefore, meditating on them adds more delusion to delusion. If the root of grasping at self is not exhausted, one can never touch the actual state of being. However, all establishments based on mind are said to be methods for guiding those with initial karma. The yogi of the Great Perfection, who transcends the mind, does not accept or reject the mind, but leaves it in its natural state. Awareness abides in the natural state of its essence, spontaneously fulfilling itself. Ordinary consciousness, uncorrected and unadulterated, possesses the essence of empty-clear unobstructed awareness. By one's own devotion, the blessings of the lama, and the awakening of karmic connections, one sees it nakedly.
Tibetan
དེ་ཚེ་འཁོར་འདས་ཆོས་ལ་སྤྲོས་པས་ཆོད། །སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་བློ་ཡི་ཤུན་པ་བྲལ། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་རྟོག་པའི་སྦུབས་ལས་གྲོལ། །ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་དང་མ་འདྲེས་པ། །ས་ལེ་སང་ངེ་ཝ་ལེ་ཧྲིག་གེ་བ། །འཛིན་སྟངས་བྲལ་བདེ་ལས་གཞན་མི་བཙལ། །གནས་ལུགས་རང་ངོ་ཇི་བཞིན་ཤེས་པ་ནི། །ཐོག་མར་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ཡིན། ། གོམས་ཤིང་འདྲིས་པས་ཡིད་ཆེས་བརྟན་ཐོབ་ནས། །ཉམས་མྱོང་སྣ་ཚོགས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་སྟེ། །ཐ་མལ་གཤིས་ཐོག་ལྷན་གྱིས་ཕེབས་པ་ནི། །བར་དུ་རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབ་པའོ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བྲི་དང་གང་མེད་པར། །ཆོས་དབྱིངས་ཡངས་པ་ཆེན་པོར་ཕྱམ་བརྡལ་བ། །ཐ་མ་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ཞེས། །ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ལུགས་ཀྱི་སྣང་གཞི་ནི། །མཐའ་རུ་ཕྱིན་པས་གདོད་མའི་ཟད་སར་སྐྱོལ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློ་བདེའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སྟོང་། །འགྱུ་སྟོང་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་རང་སར་ཆོད། །གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་སྣང་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་ཐིམ། །ཡིད་དང་ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་མདུད་པ་ཞིག །མཐར་གྱིས་གདོད་མའི་གྲོལ་གཞིར་ཕྱིན་པར་འགྱུར། །ཉམས་སུ་ལེན་ལ་མང་དུ་སྨོས་མི་དགོས། །ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་སོགས། །དང་པོའི་ཐོལ་སྐྱེས་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ། །འཁྲུལ་གྲོལ་རྩ་བ་ཡིན་པས་དེ་མ་ཐག །རིག་པའི་ངང་དུ་རང་ཤར་རང་གྲོལ་ན། །ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པ་ལོགས་སུ་ཚོལ་མི་དགོས། །རིག་པའི་རང་ངོ་རྟག་ཏུ་ཟིན་པ་ལས། །ལྷག་པའི་ལྟ་སྒོམ་གང་ཡང་མི་དགོས་ཀྱང་། །རྣམ་གཡེང་དབང་སོང་དྲན་པས་མ་ཟིན་ན། །ངོ་ཤེས་ཙམ་ལས་བརྟན་པ་མི་ཐོབ་པས། །གཡེང་སྦང་དབེན་པར་རྩེ་གཅིག་སྒོམ་པ་ གཅེས། །གཞུང་ལུགས་བཤད་ཉན་ཐོས་བསམ་བྱེད་པ་དག །ལུང་གི་བསྟན་པ་ཡིན་པས་ངོ་མཚར་ཡང་། །གྲུབ་མཐའི་བློ་ཡིས་ཡང་དག་དོན་ལ་སྒྲིབ། །སྒོམ་སྒྲུབ་དོར་ན་སྙིང་པོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པའི་རྒྱུན་ཆད་བྱིན་རླབས་ཆུ་བོ་འགྲིབ། །གནྡྷོ་ལ་ཡིས་སེང་གེའི་གསོབ་བཞིན་ཏུ། །ཕྱག་རྫོགས་པ་ཡང་མིང་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ལྟ་བ་མཐོ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞིབ་པ་ཉིད། །མདོ་རྒྱུད་ལམ་གྱི་སྙིང་པོར་བསྔགས་པའི་ཕྱིར། །ལྟ་བའི་ཕྱོགས་སུ་སྤྱོད་པ་མ་ཤོར་ཅིང་། །སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྟ་བ་མ་ལྷུང་བར། །སྲས་བཅས་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་ལམ་ལ་འཇུག །ཚིག་གི་སྤྲོས་པའི་ཕ་མཐའ་མི་ཆོད་པས། །དོན་དམ་གནད་དུ་དྲིལ་བའི་ཉམས་ལེན་མཐིལ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་ལ་འདུས། །སྟོང་ཉིད་དཔྱད་ནས་ཕྱི
Chinese
彼时轮涅诸法戏论止，禅修不修离却心之壳，散乱不散解脱分别巢，不杂阿赖耶识无记性，萨勒桑内瓦勒赫瑞格，离执不寻他乐唯寻此，如实知晓实相之自性，初见法性现量即于此。 串习纯熟获得坚定信，种种体验更增向上升，寻常本性之中任运成，是为证量趋至圆满时。自生智慧无减亦无增，法界广阔浩大而平坦，最终法性穷尽之显现，原始立断法之显现基，行至究竟导归原始尽。如是证悟心安之瑜伽士，于我之执着于法界中空，动空心之根本自处断，能取所取错觉无生灭而融入，于心与法所立之结解，渐至原始解脱之地而成，修持无需多言赘述之。 我与我所执着及烦恼等，最初顿生之识刹那间，是为解脱之根本故当下，于觉性中自显自解脱时，法身之意另寻无需有，觉性之自性恒常执持外，更无超胜见修需依恃，然为散乱所胜念未持，仅是认识不能得稳固，故于寂静处精进修持为要。 经论讲闻思惟所作诸，是为教法传承虽稀奇，然以宗派之见障真实义，若弃禅修实修则空精髓，证悟之流断绝加持之河流逝，如根多拉草冒充狮子般，大手印大圆满亦唯剩空名。见解高广行为细致者，是为经续道之精髓所赞叹，故于见解方面行为勿散失，于行为方面见解勿堕落，即入诸佛菩萨欢喜之道。词句戏论穷尽无有期，故将胜义要点摄为实修心髓，即为性空大悲双运
English
At that time, the proliferation of samsara and nirvana ceases in the Dharma. Meditation and non-meditation are free from the husk of the mind. Distraction and non-distraction are liberated from the nest of thoughts. It is not mixed with the unindicated nature of the Alaya. It is clear and transparent. Free from grasping, one does not seek happiness elsewhere, but only seeks this. To know the true nature of reality as it is, is to directly see the Dharma nature for the first time. By becoming accustomed and familiar, one gains firm confidence. Various experiences increase upwards. Spontaneously arising in ordinary nature is when realization reaches its culmination. Self-arising wisdom is without decrease or increase. The Dharma realm is vast, great, and flat. The final appearance of the exhaustion of Dharma nature, the basis of appearance of the original Kadag Trekchö, leads to the original exhaustion when it reaches the end. Thus, the yogi of blissful mind who has realized this, the grasping of self is empty in the realm of Dharma. The root of the moving empty mind is cut off in its own place. The illusion of grasping and being grasped dissolves without arising or ceasing. The knot tied to mind and Dharma is untied, gradually reaching the ground of original liberation. There is no need to say much about practice. Grasping at "I" and "mine," and afflictions, etc., the first sudden arising of consciousness in an instant, is the root of delusion and liberation, so immediately, when self-arising and self-liberation occur in the state of awareness, there is no need to seek the intention of the Dharmakaya separately. Apart from constantly holding the self-nature of awareness, there is no need for any superior view or meditation. However, if one is overcome by distraction and does not hold onto mindfulness, one will not gain stability from mere recognition. Therefore, it is essential to practice diligently in a solitary place. The explanation, listening, and contemplation of scriptures are wonderful because they are the teachings of the scriptures. However, the mind of sectarianism obscures the true meaning. If one abandons meditation and practice, one will be empty of essence. The stream of realization will be cut off, and the river of blessings will diminish. Like a Gandhola grass pretending to be a lion, Mahamudra and Dzogchen will also become mere names. High view and subtle conduct are praised as the essence of the sutra and tantra path. Therefore, do not let conduct be lost in the direction of view, and do not let view fall into the direction of conduct. Thus, one enters the path that pleases the Buddhas and Bodhisattvas. Since the proliferation of words has no end, the essence of the ultimate meaning is condensed into the heart of practice, which is the union of emptiness and compassion.
Tibetan
་རུ་མི་བཙལ་བར། །ནང་དུ་རང་སེམས་རྩ་བ་ལེགས་ཆོད་ན། །ཆོས་ཀུན་རང་གི་སེམས་ལས་མ་འདས་པས། །ཆུ་བརྒྱ་ཟམ་པ་གཅིག་གི་འོག་ཏུ་འདུས། །སྐྱེས་ཆེན་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་མཆོག་ཉིད་ལྟ་བུར། །ཐ་ཤལ་བདག་འདྲས་འདི་གསོལ་མི་འོས་ཀྱང་། །ཐུགས་བརྩེའི་བཀའ་མཆིད་ཕེབ་ལེན་མ་ལྡོག་ཙམ། གང་ཤར་གང་དྲན་བཟོ་མེད་བྲིས་ནས་ཕུལ། །ཆོས་སྤྱན་ཡངས་པའི་འབབས་སྟེགས་མཛད་ནས་ཀྱང་། །དོན་གཉིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་རུ་ཤོག །ཅེས་སྔ་འགྱུར་བསྟན་པའི་སྣང་བྱེད་ཆེན་པོ་རྫོགས་ ཆེན་དགེ་མང་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་གསུང་བསྐུལ་ཕེབས་བའི་ཞུས་ལེན་ཏུ་འོད་གསལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་མོས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་ཀྱིས་ཕུལ་བ་དགེ་ལེགས་འཕེལ། ། སྔ་འགྱུར་བསྟན་པའི་སྣང་བྱེད་ཆེན་པོ་རྫོགས་ཆེན་དགེ་མང་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་གསུང་བསྐུལ་ཕེབས་པའི་ཞུས་ལེན།